keciler firarda

2012-01-13T10:44:00.010+02:00

şu sıralar 'daha derin düşünmem ve belki de ifade etmem gerekir' anafikri çevresinde dönüp dönüp dolaşan bir çabaya girdim nedense. kimsenin beklediği yok. otur otunu ye, di mi? büyüdüğümü ispat etmem lazım şahsıma, self esteem (kendi kendime estim üfürdüm anlamında)
eskiden (birkaç hafta öncesine kadar) konuşmakta dur durak bilmezdim. şimdi ortamı kurtarmak için anlamlı anlamsız cümleler sarf edip gürültü kirliliği yaratmaktansa -sessizce- iç çekiyorum. bugün birine bir laf atasım, gıcıklığına gıcıklığımla cevap veresim geldi bir an. ortaladı ve ben de tam doksandan şutlayacaktım. bir nefes aldım hemen geçti. bir nefes aldım, iki verdim. konuştuğun zaman, çoğunlukla, anlayacak kişilere konuş. gerçi seni anlıyorlarsa konuşmana da gerek yok, dolayısıyla konuşma konusunda bir koşuşturmaya da gerek yok.
hala yazarken eski şapkaları kullanmıyor ve cümleleri büyük harfle başlatamıyorum. tuşlara basarken, kendi uzayında kendisinin yukarısını gösteren (b)oka basmaya üşenir oldum.
hüseyin rahmi gürpınar'ın kokotlar mektebini orijinal dilde dün gece okumaya başladım. artık eski türkçe ile de aramın düne kadar olduğunu sandığımdan daha iyi olduğunu sanmıyorum. ya da şöyle diyeyim, neye atış yaptığını çıkarabildiğim halde tam türkçesini bilemiyorum. her biri için kökenini tahmin etmeye çalışıyorum, arapça ya da osmanlıca, çoğu zaman çuvallıyorum. tam türkçesini bilmeye çalışmak da, bir düşününce, enteresan geliyor bana. sanki türkçe mealini öğrendiğinde hissiyatın tam kalbine vurulmuş oluyor mu ki? yoksa anladığımızı düşündüğümüz şeyleri gerçekte, çok duymaktan mütevellit bir alışkanlık nedeniyle mi daha iyi anladığımızı düşünüyoruz? test edelim dedim, aldım sözlüğü elime, ya da yazım kılavuzunu hatırlamıyorum, kelimelerin manasını bir cümle ile özetlemeye çalıştım. babamla oynadığım oyundu bu küçükken. denizle de oynuyorum arada. masayı, tarağı vb. tariflemek kolay olur ama nispetle nesnel sözcüklerde '....xxx... işte yaa' diyip duruyorum. kime söyleseniz anlar' babında.
bu dil işleri beni şişler ne zamandır. dilbilimsel kitaplar okuyacağım. fonetik şeyettireceğim bir ara.

bazı insanların kalemleri kuvvetli oluyor hakikaten, takdire şayan. hatta gıcık. yutkumcuk oluyorum, gıpta ile böcük böcük bakakalıyorum.
fakat bilsin bu insanlar, mesele neyi nasıl yazdığınız değil, düşündüğünüzü tamıyla tamamıyla yazabiliyor musunuz bakalım? ha? siz düşündüğünüzü tam olarak yansıtmadığınızı düşünseniz bile biri çıkıp 'ay düşündüğümü tam olarak yansıtmış bea' diyor, ödül veriyor mesela, jüri oluyor puan veriyor. o yüzden resimde de edebiyatta da ödüllerin hep ne po-litik ne-o-litik? olduğunu ne olup ne olmadığını düşünmüşümdür. ya da ödüle verilen kıymetin ödülü alan kişi tarafından sorgulanması önemlidir diye düşünmüşümür. müşe mü
ne ise ne,
onu yapacağım bunu yapacağım diyip duruyorum,
as i get older, i just prefer to knit. (tracey ullman)
anladığım anlamda çok anlıyorum kadının ne dediğini.

çizici

2012-01-12T14:53:00.003+02:00

ben çektim. evin yakınlarında.

2012-01-05T20:36:00.002+02:00

bu yere yazmayı seviyorum itiraf edeceğim. fakat edebi kabiliyetim hiç yok, onu da itiraf edeceğim. (daha sonra yapacağım o yüzden hemen şimdi beklemeyelim.).
çalışmaya başlayalı bir buçuk ay oldu. ilk yavyu köpeemi eve getireli de 3 ay. aslında deniz'in köpeği tabii de, neyse. ilk hafta zorlandım, ikinci çocuğum olmuş gibi oldu. evdeki kuş, kaplumbağa ve balıklar gibi değil. 7 aylık, beyaz uzun tüylü, simsiyah gözlü ve burunlu birşey. severken patik diyorum, kızarken pati. denizse pati a la mode ismini verdi. o bir küçük hanfendü! (öyle bir şarkı yok muydu?)
işyeri ile ilgili komedileri daha sonraya bırakıyorum. çok eğlenceli malzemeler edindim şimdiye kadar. 3 aylık deneme süresi içerisindeyim. bu süre zarfında istifa ettiğim zaman bunları peyderpey yazacağım. edersem ya da edecek olursam demediğimin üstünü fosforluyorum.
bol bol dinlenme, yüzme, kitap ve yemek yapımı, ekmek yapımı ile geçen yedi aydan sonra sabahları kalkıp işe gitmek çok zor oldu demem bekleniyorsa diyemeyeceğim. zor gelmedi. sevmedim ama zor gelmedi. sabah gidiyorum akşam geliyorum. arada çalışıyorum. sinir sistemim alınmış gibi, birşey hissetmiyorum. yaptığım işin kapsamını tecrübe ile bildiğim için boş vaktim kalıyor. stresim yok. akşam eve gelince 5n1k'yı seyrediyorum. hazırlayıp sunan gazeteci kimliğini tarafsız görünmeye çalışan taraflı biri gibi görüyorum. bazen çok kızıyorum ama konular nispetle kısa ve ilgimi çekiyor.
sonra pati kuşu iki kere ağzına aldı. hiç zarar vermedi. burda tavrımı koydum. kuş kendisi üstüne pike yaptı, yere kondu, oyna benimle dedi. pati naapsın? biz elimizi uzattığımızda salise içerisinde tavana uçan kuş nasıl olur da pati'den kaçmaz? flora (kuş) ya intihara meyilli ya da yalnızlıktan balataları sıyırmak üzere.
insan can sıkıcı ciddiyette raporlar yaza yaza normel kompozisyon yazamaz hale gelebiliyor anladığım.!

Yaa Çobancım nasılsın nasıl aradım seni sorma

2011-09-15T18:08:00.000+03:00

Ben ortaöğretimimin, lisemin okulunu hiç sevmedim; söylemişimdir belki. Orada toplam yedi sene, on küsur arkadaş, 3-5 dostum oldu. En fazla abartıyorsam eğer. Lise yıllarımda aynı sırayı ve çok sırrımı, anlarımı paylaştığım bir arkadaş vardı. blogda ismi Kötümser olarak geçecektir. Pek çirkin, biraz garip ama çalışkan ve espri anlayışı olan biri. Anlaşmıştık. Bir iki ufak probleme rağmen birkaç sene en yakın arkadaştık. Değişikti, bayağı sayıca abileri, yaşlı müteahhit bir babası vardı. Annesi sanırım pek sağlıklı değildi. O da ketumdu. Sokullu'da oturduklarını hatırlarım sadece. Bir de şaşırarak şahit olduğum, öğle tatillerinde yarım ekmek arası patates kızartması yemesini.
Sonra üniversite sınavına girdik. Aynı üniversitede puanı benimkinden biraz az iktisata girdi. Birden küstü bana anlamadım neden. Tak diye. Konuşmadı. Hayatımın ilk şaşkınlığıdır. Pomfritli ekmekten sonra yani. Belki yaptım birşey, dedim birşey, veya belki varlığım yetti. Başka birşey anlamadım. Banane dedim ne diyeyim? Aynı üniversitenin aynı binasında yıllarca karşılaştık dönüp bir merhaba demedi. Ben niye diyeyim?
Kötümser geçen gün bana profesyonel-sosyal bir sitede davetiye göndermiş arkadaşı olayım diye. Fotoğrafa bakıyorum alakası yok. Sokakta görsem tanımam. Beni aramış aramış aramış da aramış. Eski soyadımla aramış da sonra yeni soyadımla bulmuş. Ve bana ÇobanCIM nasılsın ne çok aradım seni iyimisin canım benim diye mesaj atmış.
Ne cevap vereceğim diye düşünecek kadar şuursuzum sanırım. Ama vermemeye karar verecek kadar da aklıselim olsam gerek.

Tatil öğrentileri

2011-08-15T17:04:00.007+03:00

Tatil sırasında eve gittiniz, kiralık ya da yazlık. ekmek yok. uzun yol var almak için. Çok üşeniksiniz. Şu yapılacak: bir bardak ılık süt bir bardak ılık su ve 4/3 küp yaş ekmek mayası (ekmeğiniz yok ama ve fakat mayanız var yani yanınızda) karıştırılır. bir fiske tuz atılır üstüne kulak memesine kadar tam buğday unu eklenir. bir saat mayalandıktan sonra tavada bazlama yapılır. sabah yedide yapsanız, sekisde hazır olur. bir de bu kadar basit iş için pek çok taltif olur. övülmeyi sevenlere....
Kız çocuğunuzun saçına papatya kaynatılıp suyu akıtılır, açık kumralsa papatya sarısı ışıltıları olur, esmerse hiç bişi olmasa bile papatya kokmuş olur. en nihayetinde içiniz, ne var? sağlıklı.
Kız çocuklarında daha çok işe yarar: dalmayı öğretmek için su altında taş, kağıt, makas oynanır. Deniz yumurta kaşık ve bulaşık makinesi versiyonunu, ben de zeytin, zeytinyağı ve pres makinesi versiyonunu türettik. böylelikle su altında azami nefes tutulabiliyor.
ev zemini taşsa çocuğa koşarken terlik papuç vb. giymesini salık verin. kafada yumurta çıkıyor.
dönüşte ev rezaletse ve çocukta oyun modu teşhis edilirse onu elektrikli süpürge cadısı yapın. tüm evi temizleyene kadar sıkılmıyor bazı modeller. hem de eli yatkınlaşıyor. süpürge kullanmak diğer ev işleri gibi maharet ister. hiç elletmeseniz bile izletmeniz beynine işliyor, sonra sanki kırk yıldır yapar gibi olunuyor. tatilde sac böreğini zarf zarf katlarken annemin yaptığının aynısını taklit ettiğimi farkettim. halbuki ilk defa yapıyordum, daha önce matbaa veya PTT'de staj da yapmamıştımm. bu arada deniz de dolma sarabiliyor. 7,5 yaşında yaprak sarma sarabilen kaç çocuk var? ehe..
elbiseye domates. salata dökülürse sirke koyun. çıkmazsa suyunu sıkıp salataya geri dönüşüm yapın.
çalışmayan kadın ev ekonomisini haiz olmalıdır.
mutlu tatiller

Kimbilir nerede

2011-07-05T22:34:00.002+03:00

İlk aklıma gelişi değil ama kafama ilk dank edişi. Aklımdan hiç çıkmamış, çakılmış.
Milliyet Resimli Dünya Klasikleri. Çizgi romanlar. Fasikül fasikül annemle babamın odasında yığılıydı. Ağız sularımı akıta akıta saatlerce yataklarının üstünde bir o bir bu okuyup dururdum. Yetmişlerin sonu, seksenlerin en başı, taş çatlasa.. Ne kadar salağım-z-. Nasıl da gitti elimizden!
Deniz'e anlatırken 'Böyle böyle çizgi romanlar vardı, hatta biri de uçan barondu' dedim sustum. Sonra hemen telefona sarıldım. Nerde bu romanlar allah aşkına? Annem dedi ki galiba Fottik kuzenine verdik. Umarım. Noolur ona vermiş olsun. Sonra Deniz dedi ki: 'Tuttifrutti (anneanne) onlara verdiyse onlar da başkalarına vermiştir.' Onu biz de öyle düşündük de, demedik herhalde sayın bayan, dillendirince gerçekleşmiş olacak sanki! Dışımdan 'haklısın, olabilir' dedim, içimden de 'aaazından yel alsın ayol' dedim.
Aslında uçan baron değil, çılgın baron. Neden uçan? Fasikülün kapağındaki tıknaz baron, topun üzerine binmiş uçuyordu da ondan. Sonra hatırladım, sefiller, huckleberry finn, küçük kadınlar (iki bölümü vardı) taraskonlu tartarin!
Ellerimi pretzl gibi yapsam, kuzenim Fottik'ten çıkar mı bu fasiküller? Deniz için de istiyorum ama daha çok kendim için istiyorum.
Yeni parlamenter teşekkülümüzden reca ediyorum: yazılı ne varsa elden çıkarırken özel izin alınmaya çalışılsın falanca bakanlıktan, bürotratik zorluk ve bir nevi yılgınlık nedeniyle vazgeçilir elde kalır. Depolama giderleri vergiden düşülsün. Ya da devlet karşılasın.
Ne kadar parlak fikirlerim var aslında!

2011-07-01T13:18:00.008+03:00

İş bulunacak. (Acelesi yook!). İki iş fırsatını 'Eylüle kadar çalışmak istemiyorum' diye teptim. Zaten bu cümle edildikten sonra, cümlenin ta kendisi, Ankara'nın olabildiğince dar bu sektöründe şöyle salına salına gezmiştir. Yüksek şahsiyet olduğumdan değil, Ankara'nın olabildiğince dar bu sektörü demiştim ya, o yüzden. Bu vesileyle bir daha iş bulabilir miyim sorusuna verdiğim kendinden emin olumlu yanıt yavaş yavaş yanlarından kararmaya başladı. Eski iş yerindeki muhterem bir arkadaşım 'Sen kitap ya da köşe yazısı yazmalısın' demişti. Cümle sonuna da 'kızım' eklemişti. -Bu bir ayrıntı, isteyen cümle ile kelimeyi bitiştirip okuyabilsin, bu, istekli okuyucunun yazıdan aldığı hazzı artıracak ise.-

Olabilir ne var Karaibrahimnil gibi yazabilirim. Ama ben netlikten daha yoksun olduğum için okuyanlar bir nane anlamayabilir diye sezinliyorum.

Yandaki komşumuz bana merhabadan önce 'Çoban sen kilo mu aldın?' dedi. Ben de sanki farkında değilmişim ve umrumda değilmiş gibi 'Aaaa almış mıyım bilmem' dedim. Zevkli konuşmamız bundan ibaretti. Sonra yediklerimi hazmetmiş olmalıyım ki bir yere gittim, ki neresi olduğunu okuyanın hafsalasına bırakıyorum, orda düşünmeye başladım. Ortak klişemizi düşünmeye başladım. Neden merhabadan önce, hatta onun yerine, zaten herkeşin bildiği bu gerçeklik cümle olarak sarfedilir? Bu soruya ne demem gerekir? Kendimi savunmam mı gerekir? 'Şeyyy, kortizon vermişlerdi, sigarayı da bıraktım. Ama söz, hepsini vericem abla!' Ya da bu bir yakınlaşma cümlesi ise bu kadın çatlak mıdır? Önce bir giriş cümlesi oluşturup ('Merhaba' iyi bir örnek olabilir) sonra sağlığım ile yakından ilgili abla olarak 'hayatım kendini biraz ihmal ediyorsun sanki' falan dese olmaz mı?

Aman zaten ben onun hafif kafadan sakat olduğunu hayal ediyorum. Geceleri muhtemelen uyurgezer biridir. Daha da fenası bence annesini öldürme planları yapıyor. Gece geç yatıp öğlen uyanıyor. Benden yaşça büyük bence, çoğu kez düşündüm olmayabilir mi acaba diye. Bende negatif yaş kompleksi olduğu için insanları yaşlarını tahmin etme dürtüsü adı üstünde beni dürtüyor ve idrakımı bulanıklaştırabiliyor. Bu komşum ile ilgili fantazi dünyamın ayrıntıları burda bitmiştir.

Tom Robbins'in 'B.Bira' kitabını okudum pek beğendim. Patti Smith'in 'Just Kids'ini. O da güzeldi. Bu kitaplar hakkında bilgi falan vermem, okuyan okumuştur, okumayan ben dedim diye okuyacak ise bakar bulur okur. Bir ara bu blogda bunu çok yapıyordum. Kendi hissiyatımı ve bendeki etkilerini, izdüşümlerini vb. yazmaktansa zaten herkesin arama motorlarında iki tıkırdattığında bulabileceği bilgileri yazıyordum. Gerek yok, var mı?
Bir düşündüm de, ben ne okusam beğeniyorum. Bu benim, kendime uygun kitap seçmedeki üstün yeteneğimi kanıtlıyor başka bir çıkarım olamaz. :)

Babam hasta oldu arada. Ölebilecekleri ihtimalinin gerçeklik olarak kafama dank ettiği ve kabullenemediğim birkaç hafta geçirdim. Sanki ölmüşmüş gibi hissettim bir ara. Ameliyattan sonraki ilk sabah hastanede 'Günaydın güneşşş, günaydın dünyaaaa, canım karıcıııım' gibi tirat başlangıcını duyduktan sonra bundan sonra daha iyi yaşayacağına dair umudum arttı. Fakat artmamalı. Herkes yaşlanıp ölüyor. Şanslı ise.... Vücut kırılmadan önce ölmek daha da kötü bence. Artık öyle düşünüyorum. Kendime iyi bakmaya çalışmaya çalışıyorum.

Halbuki ondan önce yüzüyordum deli gibi. Planım Kaş-Meis arası yüzme eğlencesine katılmaktı. Herşeyim yine bol keseden atıyor gibi görünmeye başladı.

Hala Deniz'e hastayım. İlkokul 3'e geçtiğine inanamıyorum. Büyüsün ama büyümesin istiyorum. Neyse bunları demiştim.

Bir de hala fransızcayı akıcı konuşabildiğimi gördüğümde güvenim yerine geldi. Söyleyip kendimi övmez isem bu güven yine kaçacak.

Affınıza sığınırım.

2011-04-21T12:16:00.009+03:00

Önce istifa ettim. aralık mıydı, kasım mı, o civarlarda. Sözlü.. (söz verdim:))
Sonra yazılı olarak şubatta bir daha ettim. 01 nisan gibi de ayrıldım. Yok, gerçekten, ayrılırken bir nisan gibiydim.

ilk işim ebru omurcalının çorbanın kitabısını almak oldu. ikincisi jamie oliver'ın naked chef kitabını. alırken içine bakamadım, poşetlemişlerdi fakat nü fotoğraf yokmuş, ismi yanıltırsa diye söyleyeyim. o adamı gördükten beri limonun, parmaklarımı böğrüne böğrüne batırarak suyunu sıkmayı sever oldum. aroması yemeğe çıkmaz ise bile elime çıkmış oluyor. yaralarıma da iyi geliyor. (her kesim ve rendeleme işinden sonra birer adet oluyor bende. sonrasında tuz bastırıyorum. el mi yaman bey mi)

ikinci işim y.ayrancı organik pazarına gitmek oldu. balkabağı çorbası yaptım biraz tarif dışı oldu ama olsun. malzeme: balkabağı, soğan, su, tuz. çok güzel oluyor. blendırdan sonra kremalı gibi oluyor. enteresan.

geçen hafta; eskişehir , bursa -mudanya, trilye-, çanakkale, yeşilyurt, cunda ve izmir yaptık. 5 günde hızlı tur.

italyancaya kaldığım yerden devam ediyorum (hatta bir kur öncesinden ne yapalım) . latince tekrar açılırsa ona da gitcem. bir de yunancaya taktım. sısır sısır, bayılıyorum fonetiğine....ne otuma yarayacak bilinmez. bununla birlikte, dil öğrenmeye başlayalıberi çoklukişilik problemli oldum orası kesin. nerde çokluk orda otluk olduğunu kanıtlayacak veri de var elimde. işlenmiş. Tek bir ve aynı paragrafta ot yerine ot kullanıyorum, ikinci defa. Kesinlikle ayıp olmasın diye.
zeytinyağının ne kadar şişmonlattığını önümüzdeki haftalarda yazarım diye tahmin ediyorum.

P.S: niye büyük harf var hayatta? kim koymuş kuralı ve konmasaymış nasıl kaos olurmuş biri bana örnekler mi?

Bıktım

2010-11-02T18:40:00.001+02:00

E-Posta'ma cevap:

'Combuk ve Fonçik beyler ilgileniyorlar şu anda. Muhtemelen yarın cevap veriyor olacaklardır, cevaplarına ve gereksinimlere göre konuşuyor oluruz.'

cevap veriyor olacaklar ve biz de konuşuyor oluruz, (nasıl bir pozisyonda oluyor olacağız bilemiyorum ama)

...daaaa, niye acaba ilgileniyor oluyorlardır demiyor,
onu anlayamıyor oluyorum,

yav kim başlattı şu 'trend'i bi kendisine sorabiliyor olabilecek miyim?
Taktım ya, taktırılttım zorla bir nevi,
Takıyor da olacağım, imdaaatt!!
Despotik bir şirketim olsun istiyorum. benim şirketim olsun, sahabısı olarak tanrı gibi (ay laf olsun diye) olayım da, bu tip konuşma biçimlerini yasaklayayım istiyorum. Az birşey, ne var, azla mutlu olayım istiyorum. Hayatımın mutluluğu buymuş gibi olsunmuş gibi...
Ama taktım ya şimdi obsüsifkompülsif,
.....

Paraboks

2010-10-20T19:15:00.009+03:00

Ben Deniz'e hastayım, itirafsa, ediyorum evet.
Bazen yüzüne bakarken, ki devamlı bir yerlerine baktığımının idrakındayım, dalıp gidiyorum. Dudaklarına, gözlerine, yanaklarına, çenesine, saçlarına, ayaklarına, bacaklarına, poposuna, kaşlarına, her bir yerine baktığımda, yetmiyor. Çok susuzken uykuda, rüyada su içtiğini görmek gibi. İçersin içersin içmiyor gibi olursun ya...
Öptüğümde yetmiyor, beni öptüğünde yetmiyor. Bayılıyorum kendisine, hastasıyım (ayhan bey'in ifade ettiği gibi),
Küçükken göğsümün üstünde yatırıp uyuttuğumu unutmuyorum fakat o anki hissiyatı unuttum. Dürtüyorum, gözleri kapatıyorum, sanki ne işe yarayacaksa, hissettiğimi hissetmeye çalışmak oluyor, yani olmuyor. Dıdının dıdısı...
Şimdi boyu çeneme gelmişken, ayaklar bilmemkaç numarayken hala eskisi gibiymiş gibi de hissediyorum. Kucaklayınca farkediyorum olmadığını. Ama aslında öyle olduğunu. Bak işte paradoks.
Hayatımda o olmasa ne olur diyorum. Hayatım onun üzerine kurulu değil diye düşünürken aslında onun üzerine kurulu olduğunu farkediyorum. İçsel olarak, dışsal olarak.
Geçen gün biri çok güzel dedi ben daha güzelim dedim. Zavallılar da bu manyağa ayıp olmasın diye, 'zaten size benziya' diyorlar. Var ya, umrumda değil. Manyak telakki edileyim, saçma insan olayım. Banane, banana,
İlk dedikleri bu olmasın istiyorum, öte yandan üstüme tereyağı sürülmüş gibi oluyor.
En azından tek dedikleri bu olmasın diyorum sonra, üstüme bi bok sürülmüş gibi olmuyor,
herhangi bir nane sürülmüş olmasın, ben de onu diyorum!

Büyüyünce çatı katına bizi taşıyacak ve alt katlarda kendisi ve çekirdek ailesi yaşayacak. Çünkü aynı evde olalım istiyor. Beni asla terketmeyecek.. Öyle dedi... Ne kadar sürecekse bu rüya, o kadar sürsün istiyorum,

Saygılarımla,

Oscar Wilde buyurmaz mısınız

2010-10-11T23:25:00.004+03:00

True friends stab you in the front
Some cause happiness wherever they go; others whenever they go
Consistency is the last resort of the unimaginative
The pure and simple truth is rarely pure and never simple.

bu arada bu template'lar hiç fena olmamış yahu, deli misiniz, eskiden uğraş html yap bişi bişi..

bu bilgisayar işleri bağzen çok şaşırtıyor beni

Kuş olmuşuz haberimiz yok

2010-10-11T23:02:00.004+03:00

Ben kendimi bildim bileli, yani doğurana kadar, ondan sonrasını hatırlamıyorum, panterdim sanıyorum.
Şimdi, işe girişte CV de iyi birşey tabii amma, şu ankeki doldurur musunuz diyorlar, panter misiniz ,tavıskuşu mı , baykuş mu yoksa yılan mı (yılan değildi sonuncusunu unuttum), anlıyor işveren ve buna göre iş veriyor.... sanırsınız..
Burcunu, yükselenini sor daha iyi be işveren!!!
Panter Baykışlan iyi geçinirmiş de bişiimiş bişiimiş. Sen şimdi patronu baykuş olan biri için panter al, sonra müdür kişisi hükümet veya 'hükmet' marifetiyle değişsin panter olsun noolcak? Ha? Kadroyu mu yenileycen? Yoksa karakter mi değişecek noolcak? 'Sen şimdi sabırlı ve detaycısın ya, patronun da öyle, en iyisi sen sabırsız ve fıtıfıtı ol, yoksa kovulursun' mu ki...
Neyse ben tavuskuşuyum. Kuşum ben. buyrun...
Ama eminim ki öte(ki) hayatımda panterrrrdim. hhhrr.. (bu sesi gerçekten çıkarabiliyorum geceleri yeminlen)
(orda burda bulamadım, zaman kalmadı. Genel olarak söyliim, tavuskuşları gösterişli olurmuş, görüntüsel olmasa da, ama herkesin onları öövvmmesiii, blogglarını okumasııı, geç kalsa da idare etmesii falan lazımmış. Yoksa blog dünyası için kayıp olurmuş, yani internette öyle yazıyor: şahsımla alakası yok bittabi)

Plato ve platipus

2010-10-09T09:24:00.010+03:00

Uzun zamandır okuduğum en zevkli kitap. Aydın Boysan tarzı fıkralar falan var ama asıl olay, benim gibi felsefeden çakmaya yetecek sabrı veya formasyonu veya neyse neyi olmayanlara hap gibi birşeyler öğretme fikri.

Türkçesini okudum, hızımı alamadım mamazonda ingilizcesine bakarken bir de sokrates'lisini gördüm. Ama galiba gümrükte takıldı hala gelmedi. Deniz'e duvar takvimi aldım seneye takar herhalde duvara :)

Kitabın tam adı Platon bir gün kolunda bir ornitorenkle bara girer...felsefespriymiş. Thomas Catheart ve Daniel Klein..

Felsefespri dedim de aklıma geldi. Geçen gün çalıştığım şirketin müdürlerinden biri içinde ben de olduğum bir gruba 'hayatın anlamı nedir' ciddi ve kısa cevaplarınızı bekliyorum diye yazdı. Buna şimdi kim ciddi ve kısa cevap verebilir ki? O kadar işim arasında dayanamadım, iki nedenden: bana birşey sorulursa ya da e-posta atılırsa cevap vermeden duramam. ikincisi: bana hitchiker's guide to the galaxy'deki bilgisayarı hatırlattı yazmam lazımdı: ‘Derin Düşünce’ adında bir bilgisayar var, Küçük bir şehir büyüklüğünde. Ona Hayatın, Evrenin ve Herşeyin esas/nihai sorusuna cevap bulması isteniyor. 7 ½ milyon yıl sonra ‘42’ cevabını veriyor. Fakat sorunun ne olduğunu anlayamadığı için cevabının doğruluğunu kanıtlayamıyor. Bunun üzerine daha güçlü bir bilgisayar tasarımı yapmaya karar veriyor. Tasarladığı bu yeni bilgisayarın adı ‘Yeryüzü’. 10 milyon yıllık hesaplamanın bitmesine, cevabın verilmesine 5 dakika kala ‘Vogon’lar tarafından yeryüzü imha ediliyor.

Sonuç olarak soruyu anlamadığımı, ayrıca hayatın kendisinin (per se diyorlar) anlamının olup olmadığını, varsa da zaten bize ne olduğunu, niye bu soruyu sormakla iştigal ettiğimizi anlamadığımı sordum.
Benim hayatımın kendimce bir anlamı var fakat genel anlamda ve kelime anlamı ile hayat denilen şeyin başka bir üstşeyler açısından anlamı olabileceğini, bunu bilsek olayı da bitirmiş olabileceğimizi anlatmaya çalıştım. (burda da anlaşılmayacağını düşünüyorum çünkü ifadelerim eksik, fakat kafamdaki tahtalar tam). Neyse o (da :)) anlamadı ve felsefesprili cevabımın güzel olduğunu, bana anlamlı bir hayat dilediğini eklemiş. :). Sempati duyuyorum herşeye rağmen kendisine.
Kitaba döneceğim, sabırlısı için...
Semantik paradoksunu sevdim mesela, dikkat alıntı yapıyorum: iki tür sözcük vardır: kendi kendilerine gönderme yapanlar (otolojik) ve kendilerine gönderme yapmayanlar (heterolojik). Kısa bir sözcük olan 'kısa' sözcüğü otolojik, gene kısa bir sözcük olan uzun sözcüğüyse heterolojik sözcüklere örnektir. Peki heterolojik sözcüğü heterolojik midir? Otolojikse heterolojik demektir. Yok heterolojik ise o zaman otolojiktir. :)
Bir köyde tek bir berber varmış ve bu berber sadece kendi kendilerini traş edemeyenleri traş edermiş. peki bu berber bu köyde kime traş olur

ya da

'Bu cümle yanlıştır' cümlesi doğru mu yanlış mı?

veya

Başarısız olmayı deneyip başaran kişinin yaptığı hangisidir?

Konu gelmişken, hani kitabı okurken hızınızı alamazsınız fakat bitmesin de istersiniz şeklinde paradokslar da olur ya, bende denk geldi mi çok şiddetli olur mesela,
Bu kitabın son 10 sayfasını işe giderken, arbadan indikten sonra odaya girene kadar okudum. (sapkınca). Ama arada birine rastladım, erken gidiyorum ben işe, o da erken gidermiş genelde, bana şunu dedi: 'okumaya zaman bulabilenler ne kadar şanslı!'. Ben de iyice kibarlaştığım veya iyice aldırmazlaştığım için olabilir, dışımdan değil kendi içimden şunu dedim: 'sen yürüyosun, ben yürüyorum, ikimiz de yürüyoruz, sen yürüyorsun bense yürürken okuyorum, yani izin verirsen :). Benim kadar takıntılı olmaya gerek yok mutlaka ama insan büyük abdestini de yapar, veya kitapta önceliği varsa, okumada önceliği varsa, yatmadan önce, saat sabah 2 de olsa iki satır okuyabilir... Zaman odur işte.. benim de çok tercih etmediğim zamanlar oldu ama zamansızlıktan kitap okuyamıyorum demedim. Kitap okuyamıyorum dedim. Canım istemiyordu, olamaz mı, uyumayı tercih ediyordum, belki hayal kurmayı tercih ediyordum. Ayıp mı, ne münasebet....Şu zamansızlıktan kitap okumama işi beni kaşıyor.. İma şudur: senin işin gücün yok tabii, benim gibi çalışsan sadece uyumayı düşünebilirsin. Kitap okuyan insanın avare olduğu imaları yani komik değil mi

Yarın ya da yakında panterlikten nasıl tavıskışı'na dönüştüğümü anlatabilirim.
Aaaalllkıışşş

Kitap Yapacüük

2010-10-07T21:32:00.011+03:00

Prens Kerizi hatırlar mı blogu acaba, arada bi' loglayanlar,
Prens Keriz aştı gitti kendisini. Beyaz Gelin'le evlendi (Dead Bride), üçüzü oldu. Arada 2 haftalık tatil yapınca her gün bir olay yaşadılar. Benim yaşadığım olay ise daha çok ikinci paragrafta sızmak oldu.
Arkada bıdı bıdı bi ses olsun. Ben gözleri kapayayım ses devam etsin. Gözleri açayım ses devam etsin (ediyor olsun demiyorum, çünkü şahsen en gıcık olduğum husus diye düşünüyorum, ne düşüneceğimi bilmiyorum hatta.) 'Birazdan size bu sunumu gerçekleştiriyor olacağız, inanmıyor olacaksınız ama...' Katil!!!!!
Bi de şimdi televizyon açmıştım, (mantı da açabiliyoruz ayrıyetten, merakını mucip olan varsa...) en sevdiğim program discovery science'ta 'nasıl yapılır'... Ehehehe, hayır, Discovery Science'ta nasıl yapılır değil. Discovery Science'ta 'Nasıl yapılır' isimli program.. Yani ne nasıl yapılıyorsa (üretim olarak.... offf , düzeltemedik), yani endüstürü olarak. (hala olmadı)... Örnek veriyor Çoban: Şişten bebeğe (yav yapma bebek diyom yav) , zeplinden masa klipsine (o ne bilmiyorum, attım) her bi otun nasıl yapıldığını anlatıyor. Bilim şeysi diilim de pek seviyorum bilmiyorum, küçükken de sanırım TRT'de böyle bir program mı vardı neydi, nedir..
Neysem sonra baktım Fatmagül'ün Kurtuluş Savaşı gibi birşey var. Konuyla ilgili yorum yapamayacağım. Kötü bir durumu var Abla'nın salya sümük ağlıyor. Ben artık sıkıldım bu sümüksü durumlardan. Şeeele enteresan bir program olsa da biri bana 'bunu izle bak enteresan' dese diye bekliyorum.
Hoş, hala TeleVizya seyredemiyorum.
Bu arada deniz ilkökül2 oldu. Buz hokeyi yapacak(mış) bu sene. Kafa kol yarıp kırmasın diye dua ediyorum. Ediyor olacağım her bir gün.
Başka ne mi yapıyorum, çalışmaktayım. Çalışıyor oluyorum yani.
Ay dur başlığın anafikrini teğetledim. Prens Keriz'den (prospective TM, lütfen) kitap ve film yapacağız. Deniz'imin buyruğu. Kitabın resimlemesini Deniz yapcakmış, her bir serüven 10-15 sayfa arasında değişiyor. Kaliteli papirüs baskı yapılacak. Bedeli ne olur dersiniz? Bu arada havuzun diğer tarafında bir musluk daha var o da saniyede 0.3 boşaltım yapcak. Ne zaman dolcak havuz. Havuz dolacak mı, dolması mı gerekiyor ayrıyeten. Bunlara da ayrıca şeyedersek.... Lütfen...
Buyrun....

gülünecek de çok şey vardı oysa fekat....

2010-02-17T20:56:00.004+02:00

çok istedim de ne yaziim bilemedim.
'eskim gibi olsaydım ne yazardım yav' dedim.
geçmiş, geçilmiş ve bu mekanda fazlasıyla konu etmiş olduğum konulardan beş onlarca var belki ama şimdi yönetici özeti gibi duruyor kafamda. detay yok. düşünesim yok ki detay. güzel cümlelerle yazasım yok. hatta ne yönetici özeti, hepsi konu başlığı. endeks.
çok isteyerek ve bunalarak çalışmaya başlamadım. özlememiştim bile. hadi kalkiim de karnıyarık yapiim demek gibi bir karardı, artık bi süpürsek iyi olur herhalde, misafirler gelmeden... . tembel değilimdir ama rahatladığımda miskinimdir. (çok sürmez, kendime izin verebiliyorsam ve kimse sesini çıkarmıyorsa... deşarj...)
çalışınca mutsuz olurum sandım. şimdi zaman alıcı ve biraz yorucu ama kafam rahat. iyi çalışıyorum. pişman olmadım. mutlu bile oldum. çok da matah bi iş değil ama öyle hissettim kendimi. değiştim ben sanıyorum ana olduktan sonra. çok sanıyorum böyle, kesin bence böyle.
deniz ise arkadaş oldu. ilkokul1 farkettim. farketti. çok değişti. eskisi gibi de mıncıklayamıyorum. daha çok böyle olacak. kuruyor kendi devletini tam burda. umarım yakın dost devlet görür beni.

Hava soğuk dışarıda, burası rahat...

2009-12-16T20:00:00.004+02:00

'İnsanlık halleri falan, boş mu boş zamanı olan ancak okur, o da laf olsun diye' blogumun adı olmalıymış. Millet ne kadar yaratıcı ve ne kadar farklı düşüncelerle bloglar yapmış. -Ben bir de Vedat Milor'un herşeyin tadına şöpürdek diye bakabilmesine hayranım. Bicik bicik yemiyor, hakkını veriyor yani, helal...-

Yararlanılası.. Yani, bahis konusu bloglar.. Bense bugün naaptım, şu gün komik şunlar oldu bunlar oldu diye yazıp duruyorum. Pek bir çekiciliği yok hatt-ı zatında. Zaten ara verdikten sonra kendi kendime yazar oldum. (andy'yi hariç tutarak).

Annem çok leziz bir kök ıspanak yemeği yapmış, etsiz, ekşi. VedatMilorvari bir edayla yedim. Yani yerken kafamda o vardı, zaten ilk paragrafa da sıçradı kendisi. İsmini duyunca da hep Edith Piaf gelir aklıma.....

Dün hastaydım.

Ne hastasıyım anlamadım.

Bozulmuş oram buram.

Düzeldi sanırımsam.

(cebren ve hile ile şiir yazdım, yani uyak yaptım daha napim..)

Çalışmak için bilgisayarımı açmıştım.. Çıkarımım odur ki exchange server hak ile yeksan olmuş. Üzüldüm sayılmaz.

Bunların dışında sevdiğim pek bi tane sevgili arkadaşımı hala aramadım. En son domuz gribi tehdidi yüzünden görüşememiştik. Ama ben ondan sonra da aramadım. Niye ara-ya-madığımı sorgularken, kendimi, ne diyeceğimi ve nasıl konuşacağımı, ne cevap vereceğimi bilemeyeceğim için arayamadığımı keşfederken buldum. Hoş mu? Değil... Çok kötü.. Bunların ne önemi olabilir diye düşünebilecek kıvama gelemedim.

Kaçarak en fazla kutuplara gidebilirim. Bu bedeviyi de orda ayılar yer sanıyorum.

Şunu da keşfettim:

Özenerek ve bezenerek yaptığım herhangi bir eylem başarılı olmuyor.

Misal,

91'den beri iş mülakatlarına giriyorum. Hayatımda bir kez hazırlanarak gittim, berbat oldu.

Hayatımda bir kez oldukça büyük bir gruba sunum yapmaya kalktığımda hazırlandım, rezil oldu.

Terbiyeli etli kereviz yapmaya kalktım, eridi gitti, böğğh oldu.

(Ammaaa, ben naaptım, alet işler el övünür, el blendırımı aldım (ayak değil), kendisini darrrr daarrrrr diye çorba yaptım. Ayy sen bi leziz ol, bi leziz olllll. Artık devamlı kereviz çorbası yapıyorum. Ekşi olduğu için Deniz de bayılıyor. Ne hoş di mi.. )

Çözümleme paragrafı olarak, meselenin neresinden bakarsanız orasından bir çıkarım yaparsınız, malum.. Ben galiba olmadık, veya en olması gerekli yerinden bakıyorum ki,

Hala mutluyum.

Hamdolsun henüz bir kelek yok. :-)

Turşusu olsa yemez miyim, yerim.

-Reyting mevzu: yazı başlığı nerden çağrışım yaptı bana bulana aferim diycem..

ı-ı...olmadı... bulanın bir hafta bedava reklamını yapsam... bi kereviz çorbası?????----

Angut

2009-11-19T22:48:00.002+02:00

Dedim ki: 'Sizi kutlarım, teprik ederim.'
Dedi ki: 'Niye?'
Dedim ki: 'Ee, az şey diil şimdi, teprikler'
Dedi Ki: 'siz beni biriyle karistiriyosunuz sanırım, Ahmet le mi karistiriyosunuz yoksa'
Dedim ki: 'ahahaha, ay olur mu ööle şey, asla, onla karıştırır mıyım ben ya, aşkolsun'
Dedi ki: 'anlamadım ben ama'
Dedim ki: 'teprikler tekrar'

Meger Mehmet'le karıştırıyomuşum.

ıygghhh

Buyrun

2009-11-19T21:57:00.002+02:00

Başa döndüm.
İlginç oldu.

Sevdalı Bulut.
Öküz Nasıl Başkan Oldu.
What is new and what is old?

Çok iş var.
Ben yaziim bari kendi kendime.

H0N0

2009-10-19T19:02:00.010+03:00

Amanın domuzunki geldi. Bizim kızda domuz burnu çıkar mı diye okul yönetimine sormak istiyorum. Benimki patlıcan olucak, onu biliyorum. Batlıcan gribi.. Mor...

Arada geçen tüm bu zaman dilimi içinde (canım portakal istedi yine) Deniz'in annesi olmak yanında koruyucu keleği olmayı da o kadar özümsemişim ki sorunlar tepeme tepeme bindikçe şaşkın gözlerimle gözlerimi kaldırıyorum devamlı, sankim tepemde sinek uçuşuyo falan gibi.. tepeme doğru... kaşlarım msn emotikonunki gibi...
Şu sizin zavallı Çoban, çocuğunun tüm probleminin sabah ne giyecem krizi olacağını düşünecek kadar saf iken, çok be çok sosyal, akıllı, duygusal çocukuyla gurur duyarken, yavrusunun, sözlük anlamıyla arkasından koştuğu iki zalım kız çocuğunun 'git, seni sevmiyoz biz, biz ölsek kimle oyniicaksın' demelerinin tarafına iletilmesi karşısında alıklaşmış; çocuğuna 'git kafasına vur, patlat iki tane', 'anası kimmiş öğren gel', 'git sorunları neymiş öğren', 'git başkalarıyla oyna sen de onlar gıcık zaten ben gördüm' nasihatleri arasında sıkışarak cılk cılk olmuş bir vaziyette. 'Bu çocuk problemlerini kendisi çözecek be kadın, yönetici olma, yönlendirici ol, yünlendirici ol' iç seslerinin üzerine 'Niye sevilmez ki bu. çok tatlı bişii' sesleri binip binip duvuyov. Dıgıl dıgıl...
Hem daha bu ne ki.. Çocuğunun övüle övüle bitirilemeyeceği ilüzyonlarıyla bi yerli bi ecnebi öğretmenleriyle buluşmaya gidip 'yazamıyo, okuyamıyo, yüzümüze bakmıyo, kurallara uymuyo, arkadaşı yohh, ingılızce bile bilmiyo' şeklinde yorumlarını şööle bi nefeste içine çeken, sonra da tıslayarak 'e heralde (ecnebi için herıld dedi, anlasın diye), okusun yazsın ve ingilizce konuşsun, sosyal olsun diye bu okula koydukdu' diye cevap verebilmesine rağmen, kural koyucudan çok kuralcı bu kız yavrusu nası oluyo da bööle oluyo, ona ne cevap ne kestane kebap verebildi.. tek cevap şu idi: 'olu beele şeylee...ııı.. yani galiba oluyodur sanıyorum, tabii, mutlaka...'
'İki senede öğrenemeyecek okumayı yazmayı' derken iki günde hıphızlı kademesini gözlemleyip 'ben nasın öğrenmiştim aceba?' sorularından başlayarak, 'gaste okutzsamm mııı henüz okutmazamm mııı' ufak sorularından sıyrılıp kendisinin kelimenin tam anlamıyla bir bireğğ olmasını hazmedemeyen bir hanımanne olduğumun idrakındayım. Bir çoban olarak kuzusunun koyunluğa gidişini patatesli gözlemeleyen bir kadınanneyim.
Dayaklıkım..
Artık yavrum tuvalete 'tuatet', süpürgeye 'sükürbe' demiyo. İşte benim böğrüme böğrüme saplanan hançer budur.

Domız gribi de neymiş.....

(ay bi de yazmazsam çatlarım sonra da yazamam zaten: toy story ve totoro'dan sonra, belki de ondan önce sırada yer alacak animasyon filmimi buldum: coraline.. izlemeyen izlesin.. bakın çok rica ediyorum. )

L'Héautontimorouménos

2009-07-26T16:02:00.003+03:00

Je te frapperai sans colère Et sans haine, comme un boucher,
Comme Moïse le rocher Et je ferai de ta paupière,
Pour abreuver mon Saharah Jaillir les eaux de la souffrance.
Mon désir gonflé d'espérance Sur tes pleurs salés nagera
Comme un vaisseau qui prend le large, Et dans mon coeur qu'ils soûleront
Tes chers sanglots retentiront Comme un tambour qui bat la charge!
Ne suis-je pas un faux accord dans la divine symphonie,
Grâce à la vorace Ironie Qui me secoue et qui me mord
Elle est dans ma voix, la criarde! C'est tout mon sang ce poison noir!
Je suis le sinistre miroir Où la mégère se regarde.
Je suis la plaie et le couteau!
Je suis le soufflet et la joue!
Je suis les membres et la roue,
Et la victime et le bourreau!
Je suis de mon coeur le vampire,
— Un de ces grands abandonnés
Au rire éternel condamnés
Et qui ne peuvent plus sourire!

— Charles Baudelaire

Going, Going, Gone

2009-06-13T17:14:00.006+03:00

İçerik lişkisi yok başlıkla kapsamın. Tek ilişki, arkada, daha önce hazırladığım oynalistesi (playlist)nin çalması. Başlangıç şarkısı bu.
Yavru ilköküle başlıycak. İki alternatiften ilki, ona gidecek. Tek düşündüğüm seçeneğin ta kendisi.
Kendi okuluma niye vermedim? Bazılarının gözü büyüyo başvurmadığımı bile duyunca. Hem girişi kurasızdı zamanında verseydim eğer, hem de
(Niyazi Köfteler - C.Karaca)
hem de yarı fiyatına okutacaktım.
Hiç de bile.
Bugün markette dönemimden eski bir öğrenciyle karşılaştım. Yanımızdan geçmek için market arabamızın ortada olduğu bir durumda, 'Parrrrdon, geçebilir miyiiiiim' dedi. Bir gözgöze geldik ve ben onu tanıdım. Onun durumunu bilemem, suratıma bakıp yabancı yabancı geçti. Ağzımı açmıştım merhaba demek için. Sinek yoktu allahtan. İyi market, güzel market..x
Dönem diyorum ama, öyle değil, zaten küçücük bir okuldu zamanında, herkes herkesi tanır. Dönemini tanımamak için ya deligibiunutkan olmalı ya da gerçekten önemsememesi lazım. Hayatına önemsiz olmalıyım. Olabilirim, öyle olmalıyım. Olabilirim, olmak isterim..
(Mamma, you've been on my mind - Jeff Buckley)
İşte, dedim, tam da durum budur. Burdaki öğrenciler birkaç gruptu. Zengin çocukları, entelektüel çevre çocukları, bir iki grup memur çocuğu.
(Sweet the Sting- Tori Amos)
Zengin çocukları paralarıyla, dantel çocukları ebeveynleriyle poz yaparken memur çocukları
-Arada bahçeye yardım ettik-
(Chain of Fools- A.Franklin)
Ben gibi memur çocukları da nereye monte olsam diye bakınıp duruyodu sanırım.
Yüreklendirmek yerine çocukların cesaretini kıran,
Hamuru kıvamda değilse doğdukları ailelerden utanmalarını bile sağlayan
Önyargılı, müsamahasız ve snob öğretmen ve yöneticilerden oluşan bu grubu sevmedim.
Kızımı da oraya verirsem na bööle oliiim.
Tek sevdiğim üniversite. Kim kime dum duma.. Kim ne isterse yapsın..
(Man of Constant Sorrow - Dan Tyminski - Sountrack ' O Brother Where art Thou?')
(Mother Revolution - T. Amos)
Aslında açılış cümlesine baktım da, galiba biraz var alakası....
(John Cockers- J. Mellencamp)
Falan filan....

Ben aslında yani

2009-04-08T23:23:00.002+03:00

İyi biri değilim. İyi biriyim ama aslında değilim. İyi olduğunu sanan iyi olmayan biri miyim?
İyi nedir, o da duruma göre tanımlanır birşeydir diil midir.
Olabileceğimden iyi değilim. Olabilmeli miyim? Olabileceğimin çıtası zaten olabilesi hissetmemle çizilmişken.
Düşüncesiz ve nankör, bencil ve benmerkezci biri olabilirim. Ortam müsait olursa olabiliyorum rahatça. Bu ortamdaki beni böyle tanımlayabilir. Ortam müsait olmazsa olabilemiyorum, olmamayı seçebiliyorum, olmamayı seçmem gerekebiliyor. Bu ortamdaki ise fedakar, verici vs. diye tanımlayabilir.
Context-sensitive bir çoban.
Bir yanım fena halde yanıyor. Çok feci halde.
Yanıyor.
Ama geçer...
Geçmez mi ki..

2009-03-21T17:12:00.011+02:00

Ayaklarım üşüdü, tabanlarını birbirine çevirdim ve yapıştırdım. Televizyonda çocuk kanallarından biri var, alışkanlık kespetmiş gibi. Kafaanne olmaya yatkın, sıfırgündemanne olmaya daha da yatkın bir ruh haliyle. İçimin kenarları çemen çemen olmuş gibi. Bi yıkanasım var. Geçmeyeceğini bile bile.

Pasta yaptık ama benim pastalarım pastalara benzemiyor, sanırım yavrumunki de öyle. Tatlı sevmeyen bir çift dilin arkadaşları eller, ne yapar ne de yer, ne yer ne de yapabilir, ne de yaptığını başkası yiyebilir sanki. Ama hakketen yahu, tatlı yemeyi hiç sevmeyen bi muhterem, nasıl tadı möhteşemmm tatlılar yapar da diğer-onlar da yer ki.. Damak tadına uymayan birşeyi yapmaya çalıştığını hissedersen, uydurarak yaparsın en fazla. Şööle: 'ııy, şeker bööö, az mı olmuştur acaba, biraz daha koyuum'. Sonra da, beğendiğini söyleyen ya fazla şekerden beğeniyordur ya incedir nebliim. Bir ihtimal beğeniyordur ama neden beğendiğini anlamazsın, çünkü yaparken nesini beğenir bunların dersin, sen beğenmezsin ki, anlamazsın dolayısıyla.

Dolayısı diyince aklıma hep kayısı gelir, bu da ne denli dilsentrik (süper kelime) olduğumu gösterir. Ben buyum, bu benim, napim ne diyeyimm....

Bu pasta olayı alegori, söylemedi demeyin.

Bazen ve bazen kilitleniyorum gibi sanki, kimselere de birşey anlatmak istemiyorum gibi his ediyorum. Yazasın geliyor ama hiç de birşey yazamayıp sudan havadan yazınca da yazmış gibi olmuyor ki hani. Kelimelerin arka kapıları var, içeri gir ordan sola dön, tam da benim dediğim şey bu idi de diyemiyosun. Burda bi sorun var işte. Birşey demek istiyorsan ne alegori yapacaksın, ne labirente sokacaksın, direkt diyeceksin. İşte bu, hiç bir kimseye enteresan gelmeyen bir doğruluk ve doğrudancılık. Benim göze alamadığım, ya da beceremediğim olaydır. Enteresan olmadığı konusunda ısrarlıyım. Ben yazarken yani, diğer edebi abla ve abilere, kardeş ve kardeşlere saygı duyarım.

Yazı itibariyle krep süzetin akıtma hali gibi bile olmadık.

Gibi...

Hayat dediğin ne ki ayrıyeten ve de fakat.

Kaza ne der ne demez

2009-02-02T18:53:00.002+02:00

Bugün kaza yaptım (a'lar kısa okunacak). Trafink.
Kirokisini çizemeyecem şimdi o yüzden detaya da giremem. 8de8 kusurlu bulunabilirdim polis gelse idi, bu amca da öyle arka-yargıya vardı, fakat bence hiç de öyle değil. Hala çok haklı olduğumu düşünüyorum. Varsayarak. Trafikte varsaymak cana bile malolabilir. O yüzden varsaymayalım.
(Ama ben haklıydım)
Bu vesile ile eski arabama kavuştum: babam almıştı eskisini ondan alıverdim 5-10 günlüğüne çok özlemişim. Pedalları, amortisörleri sert, yere yakın, iki kapılı, elini vites kolunun üstüne koyabiliyosun ve el freni bile var. Cart diye çekebiliyosun. Konvansiyonel ve zportt. Aile arabasından spora geçtim. Arada bir salon koltuklarını ve tv yerini değiştirir gibi böyle değişiklikler yapması gerekir ademkızının.. İyi geliyor. Sanki ben aynı ben değilmişim gibi. Düzlemi, alanı, koordinatları değiştirince başka biri oluyomuşum gibi. Teheyt.. Ne var, avuntumu seveyim.
Kaza tutanağım yoktu, karşı tarafın da. Sonra bir bolluk geldi, tanesi 111 tl'den isteyen varsa satiim tutanak.
Tutamak.
Yazmadığım işbu zaman diliminde (canım portakal istedi) yazacak da birşey olmadı. Ya da eskiden daha detayda yaşıyordum şimdi özetesim var.
Andy dedi yazarsan ben de yazacam, ya da öyle anladım. Hadi yaz Andy, okiycam.

Fotosentez

2008-09-20T17:24:00.003+03:00

Bir Afgan şiiriymiş, ya da türküsü...Ülkü Tamer yazmış tam 7 sene önce Radikal'de.
Güzelim tatlım göndermiş bana:

Sürüyü güden keçi çobanı
Geceleri aya bakıp
Neden ağlar?
Ay onun ağladığını görmemek için
Hilmend'in sularına batar.

Keçi çobanı gündüzleri de
Dağın başına sarılmış
Buluta bakıp ağlar.
Bulut onun ağladığını görmemek için
Kendi kendini siler gökte.

Geceleri ayla konuşur keçi çobanı:
"Kandahar'a varacağım günün birinde.
Pazardan anama şal alacağım,
Babama bıçak alacağım,
Kadeşlerime şeker alacağım,
Ümmiye'ye sürme alacağım.
Kendime de bir at alacağım
Terkisine atıp kaçırmak için Ümmiye'yi."

Ay bütün bunları dinler,
Sonra utancından kızarıp
Herat'a kaçar.

(Burda ben,
Gerçekten Çoben)

..and that's just the way it is

2008-09-08T18:09:00.001+03:00

‘Until the end of the world’ diyesim geliyor. Ama değildi sanırım. Orda kör karısı için icat yapan bir William Hurt hatırlıyorum.
Rüyaları kaydettikleri bir film vardı.
Strange Days de değildi.
Nı-ıh, her zamanki gibi hatırlayamıyorum.
Her ne filmdi ise o, işte ordaki gibi bir ri-kor-dır istiyorum kendime. Rüyalar için değil, normal akıştaki hayatım için. Arada düğmesine basacağım bi zımbırtı.
Her ama herşey rüzgarla hızla yer değiştiren bir bulut gibiymiş gibi. Pofuduk bulut değil, seyrelmiş, incelmiş ve tel tel olmuş bir bulut. Bulutumsu..
Yazabilsem Çoban’ın İstanbul iş gezileri mealinde çiziktirirdim. Bazı enstantaneler komikti. Olmayanlara bile öylelermiş gibi bakardım belki eskiden, bilmiyorum.
Aklımda kalmıyor. Frekans arttıkça daha da zorlaşıyor.
Eskisi kadar da gülmüyorum sanırım.
Zevksizim.
Tembelim.
Eğlencelik değilim.
Van Morrisson’un ‘Keep it Simple’ albümündeki ‘Keep It Simple’ şarkısına takıntı öğesi abartılmış şekilde takılmış durumdayım.
‘And that’s that’ dediği satıra sanırım.

Ayrıkotu gibiyim.

Güdemeyeceğim yerde keçiler, kaçmadılar ama dağıldılar.

2008-07-16T19:10:00.003+03:00

Öff bee!!!

Oti'de bayram

2008-05-08T17:55:00.001+03:00

Yarın bebe bisküvisi yeme yarışı varmış.
Tutmayın beni, katılııcammm.

Sinir stres durumları

2008-05-08T17:52:00.001+03:00

Uzunca bir yazı yazmıştım yemnederim.
Getti....
Artık bi daha yazamam ki aynısını.
Ah ulenn....

2008-04-01T21:06:00.010+03:00

Son derece (...kişiye özel, hatta favori, güzel anlamda bir sıfat buraya...) bir ebesobe Elektla'dan...

A.Ü.Tıp Fakültesi Ankara Çocuk Koruma Birimi ve Doctus.Org'un ortak hareketi sonucu başlatılan bir kampanyayı desteklemekse, desteklerim sonuna kadar. Çocuk istismarı. Sadece cinsel anlamda değil, afişe bakmak lazım. İstismarın türlü çeşidi var... imiş meğer..

İçime kadar işleyen, kalbimi hatır hutur ısıran bir ayaz, bir müddettir...

Küçüklükten hatırladığım şarkı(lar) ve hissettirdikleri de sobenin ikincil konusu.

İlk hatırladığım telefonun delikleri içinden, ufak tefek parmakların yüzünden....'li şarkıydı.

Öyle olsa da, dedemlerin pikabındaki 33lükler ve 45likler daha çok yer kaplıyor bende.

Esmeray, Cem Karaca (Yasak mıydı aslında o zamanlar, olabilir...), İlhan İrem, Barış Mançuuu 45likleri vardı.

Ama en unut/a/madığım Iron Butterfly'ın In a Godda Da Vida'sıdır ki, az dansetmedim abim ve kuzenimle bu 33lükte... Daha birkaç sene önce tekrar dinlemeye başladım, yazmıştım burda. Hissettiğim ilk şey bir sızıydı. Yüzüm güldü 'anaa, bu o o hehehe, amaney' bile dedim maymun maymun ama tüylerim de kalktı ayağa. Ufak çapta bir elektroşok etkisi, kalbe, yüreğe belki daha ziyade.. Niye böyle olur onu da anlamam. Tamam, o günlermiş, güzelmiş. Çok güzel olmayan kısımları da varmış.. Sevdiklerinden bazıları gitmiş de olabilir. O sandalyeler muhtaçlara verilmiş, o pikap kimbilir nerede ve turuncu kültablası, abartmak gerekirse, geri dönüşmüş bile olabilir.. Sen büyümüşsün eşşek kadar olmuşsun. Mutluymuşsun, hala da mutlusun. E yani.. Hep aynı şeyi alacakaranlık kuşağı gibi yaşayacak halin de yok, miden de.. Ne yani. Gülüp anacağıma bir çatlak sızım sızım kalıyor bende.. Normaldir de denebilir.

Bu satte irdeleyememilemem şimdi.

Yav bu kızı yiycem ben şimdi, ne güzel konuşuyor yanımda bıdır bıdır. Poposunu da ısırmak istiyorum mümkünse... (istismar derken... )

Ehehe, hay alllaaam yaa...

Müzi-kıl durumlar

2008-02-20T20:15:00.018+02:00

Uzun zamandır plan yapmaktan, pardon, daha çok, halihazırda olan plana ayak uydurmaktan ev bilgisayarını bile açamıyorum.....ki yazayım.
Niye ev bilgisayarı cart bilgisayarı curt bilgisayarı diye tip ayrımcılığı yapıyorum, çünkü, katı güvenlik kuralları olan bir şir(r/k)ette çalıştığım için ofisten hiç sosyal ortamlara akamıyorum (yeni deyiş). İş bilgisayarımı eve getirip evden bağlanmam da mümkün değil, antrparantez, olsun, benim kendi ev bilgisayarım'ım var.
Bu akşam işten dönerken günlerin biraz olsun uzadığını farkettim. Zifiri karanlık yerine hafif bir karanlıkta geldiğimi farkettim ve bu durumu dış sesle kendi kendime muştuladım. Muş mutlu oldum. Kimbilir bahar vakti mutluluğum kaç kat yol alır.
Markette uzun zamandır görüşemediğim arkadaşımla karşılaştım. Yoordumun eski iş arkadaşlarından daha ziyade. Yanyana et reyonunda beş dakika kadar durmuşuz meğer, o beni farkedene kadar. 'Çok iyi yaptın çalışmaya başlamakla' dedi. 'Ben sana yakıştıramıyordum'.. Ben de 'Valla ben kendime çok yakıştırıyordum ve çok mutluydum' dedim. Üstümde üniversite yılları sırasında emeği geçmiş bulunduğu için belki bunu demek ayıptı ama o sırada düşünmedim bile. Hakikaten böyle hissediyorum, huyum kurusun. Veya kurumasın ne alıp veremediğim varsa huyumla..
Tekrar aldım Tom Waits 'Bawlers' cd'sini arabama. Bob Dylan, nispeten yakın zamanda, bir ara şunu yumurtalamış: 'Bugüne kadar o kadar fazla şarkı yazıldı ki artık kullanılmayan melodi (ya da nota kombinasyonu diyelim) kalmadı, artık tekerrür etmeye başladı'. Her T.Waits albümü öncesi bu lafa bağlılığım olur, ama her albümü çıktıktan sonra 'yürü git' derim Dylan'a. Paskalya yumurtasından daha renkli, daha eşsiz ve muhteşem melodiler çıkarıyor benim en sadık kaldığım bu dahi müzik insanı. Sadece melodiler de değil, muhteşem ses, muhteşem sözler.
(Muhteşem ses dedim ama bugün itibariyle bu adamın sesini beğenmeyen insanlar bulunduğunu da müşahade etmiş bulunuyorum. Çok hazırlıksız yakalandım, zevk işte. Ne zevksiz insanlar var. Bu adamın sesini sevmeyen benimle konuşmasın. Beş dakka kadar....)
Şu aralar baharın gelmesine takmış olduğum için başından beri bayıldığım nabu (işbu) şarkısını dinleyip ve söyleyip duruyorum.

You can never hold back spring
You can be sure that I will never
Stop believing

The blushing rose will climb
Spring ahead or fall behind (kelime oyunlari/ikilik/mecaz, bayılırım, bayıldım...)
Winter dreams the same dream
Every time
You can never hold back spring
Even though you've lost your way
The world keeps dreaming of spring
So close your eyes
Open you heart
To the one who's dreaming of you
You can never hold back spring
Baby Remember everything that spring
Can bring
You can never hold back spring

Bu arada aşarıdaki klibin ikinci fotoğraf karesine hayranlığımı da belirtmeden geçemem..

Pain in the ass diyollall

2008-01-29T19:34:00.000+02:00

Yapmak Zorunda Olduğumuz Halde Bir Türlü Yapmadığımız Kolay İşler'e..
Ekmekciimkizciim topu havaya atmış; işbu bu top, Matrix'teki gibi orda 'ööölecene dondum ben' veya 'portakal orda kal' şeklinde beklemiş olsun ki bendeniz, henüz görüp daha evvel yazmamama kılıf bulayım değil mi ama?..
Yerden, Deniz tarafından düşürülmüş bilumum şeyleri almak. Hayır, kendisi alsın diye eğitiyorum güya. Kimsecikler almıyor, kabak Ülkü'nün başına patlıyor.
Hergün doğalgazı ve jeneratörün benzinini kontrol edip ilgili önlemleri almak.
Süpermarket fişlerini aldıktan sonra çöpe şutlamak yerine, içinde boğulacak hale gelene kadar orda burda ve dahi şurda bekletmek.
Seslerini duymak için çok hevesli olmadığım ama ailevi nedenlerden aramaya mecbur olduğum kişileri aramak... (dedikten sonra iki görüşme yaptım geldim, ne sevimliyim)
Gece susayınca mutbağa gidip (canım dedem ağzı) de bi bardak su almak yerine'süüüü, süüü, çoğfenayımmm' diye inlemek yoluyla sevkilimi (ayşe arman jar-gonu) uykusundan edip bana su getirmesini sağlamak bu klasmanda yaptığım işlerdendir. (Çok sık bu cihete gitmem ama yine de, vardır bir insaf bende de..)
Ne kuzuyum ben (sağ omuz), ya da şuursuz (sol omuz), başka da birşey yok, olamaz zaten (sağ omuz), aklıma başka şey gelmedi şimdi (sol omuz)..

Müzik şeysi

2008-01-23T18:44:00.001+02:00

Artık blogunu tesettürlemiş bulunan köşelerimizin delisinden aldığım icazet ve nov-hav'la (türkçeme saygılar!) bir müzik şeysi attırdım yan tarafa, yanar döner. İşin özel tarafı, benim müziklerimin yanıp dönmesi...
Fakat ki, kendi kendine, kimse 'yürrüü' demeden başlayıveriyor, bu özelliği beğenmeyen olursa bana söylesin de ben de 'isteyen dinlesin seni kardeşim' diyeyim bu vicıta/gecıta.
Yoksa baştan mı deseydim?
Neyse artık, görüş bildiren?

...ve fakat r.stones'dan honky tonk women'i da tavsiye ederim icabında, ya da aynı grubun beast of burden'ı da olur...halet-i ruhiyemi gözler önüne sersin diye....

Uy anamlar!

2008-01-19T16:44:00.001+02:00

Sabah 33.4 yaş dişim çekilsin diye bir ay önce almış olduğum randevuya gitmek gereği vardı. Denizle Yoort da beni yalnız bırakmadılar. Vakitlice çıkmayı beee-cer-diiiik. Beceremedik diycem sanılıyo di mi? He heyyy!
Hekimim devamlı güldürüyor. Espiriklerine aynı komiklikte yanıtlarım olduğunu tecrübe etmiş olduğu için, ya oyarken ya da içine bade koyarken güldürüyor ki cevap veremeyeyim.
Ama artık tele-patik olduk. Tam dişime abanmışken arkadan vıdı vıdı kulağa gelen müziği farkettim, eddie abi 'hiyyeeyyt, i'm still alive' kisminda bağırıyor. Kaşım gözüm oynadı boğaz suyum fokurdadı, 'biliyorum biliyorum mahsus koydum' deyip konuyu kapattı.
Deniz'e 'Bir ara senin dişlerine de bakalım gel de' dedi.
Deniz de 'Gelemem, ben pedodontiste gidicem' dedi.
Pedodontistin bayan olduğunu ve önceden bu konuyu konuştuğumuzu anlatıp gönül aldım.
Dişimi son anda çöpten kurtarıp cebime aldım, Deniz'e göstermek için. İki kez de anlattım prosedürü. Yüz kez de göstermek zorunda kaldım. Bi daaa bakiim, bi daaa bakiim. Yastığın altına koyucam bakiim peri meri geliyo mu yoksa kandırıldık mı?
Şuşiciye gittik ama ikimiz de şuşi yiyemedik. Ben bayılırım ama pirinç yasak. Oyuğa kaçmasın diye. Yoort da bıkmış olduğunu söyledi ki, acayip gıcık oldum. Yok o toplantı bu iş yemeği derken su-şii yiyip duruyorlarmış meğer. İnsan kalanları paket yaptırmaz mı? Evdeki de nasiplensin!
Biri damaktan olmak üzere yediğim iki iğnenin etkisi şimdi geçiyor. Iyyyggg.
Dişimle (ve erkeğimle) oynanmasından oldum olası hazzetmem zaten.
Aarıya!

Pnömatik

2008-01-17T20:56:00.000+02:00

Şöyle eğlenceli, çerezlik bir yazı yazmak vardı ne zamandır aklımda. Hatta eve gelirken de o yönde bir hevesim vardı. Dakikalar geçtikçe üstüme bir karabulut çöktü. Sıralı nedenleri var, canım sıkıldı.
İş arkadaşının dakika bir, usturuplu bir gammaz olduğunu öğrenmem,
mis gibi mutfağımın davlumbaz borusunda fare sesi duymam,
biraz önce gazete odtülüde akıllara zarar bir hanfendinin yazısını okumuş bulunmam,
grip olmam, köh köh köhmem,
bugünün TGI friday değil de OGIS (oh god it's still) thursday olduğunun farkına varmam
sıralı nedenlerden sıraya koyabildiklerim.

Gerzek bir eğitim aldım. Aklımda kalan tek şey gereksiz, yersiz, uygunsuz bir fıkraydı. Daha acısı herkes anıra anıra gülerken dudaklarım 'imdak kurtarın beni' formunda kıvrılmıştı. Bol bol, mühendislerin 'seçilmişler' olduğunu, sosyal bilim icra etmenin ne kadar kolay olduğunu anlatıp durdu anlatan. Kocaman, aklı çalışan bir adam yahu. Herkes de kafa salladı. Ben de salladım. Ama kafamı değil. Pozitif bilime sıkı sıkıya bağlı olup bazı şeylerin nane kıvamında olduğunu düşünsem de, bu kafa yapısına kafa atasım var.

Sırf rahatsız etmemek için, zamanı olduğunda ilgilensin nasıl olsa acil değil diye düşünerek bir iş arkaşıyla emailleşiyordum. Son mektubumda kusura bakma senin de zamanını alıyorum gibi birşey yazmıştım cevap verme tenezzülünde bile bulunmamıştı. Bugün beni arayıp beni telefonla da arayabilirsin diye izin verdi. Sağolsun.
Bizim bölümün en alt veledi bana istediğim dokümanları yollarken 'bunları çözmeye kafa patlatma çoğu çözüldü' gibi talihsiz bir cümle kurmuş. Ona da 'burda çözmeye uğraşacak birşey yok zaten gayet sarih' diye ağzının payını verdim, bugün sinirliyim. Millet emailde ne kadar yavşarsa yavşasın, benimle telefonda konuşunca siz'lemeye başlıyor. Millet işte.

Saçmasapan fanatik dinciler yüzünden deyimlerimi bile değiştirdim. Allah insanı açlıkla terbiye etmesin"i, üstün pasife çevirme yeteneğimle çevirip söylediğimi, üstelik bunu bilinçli ve düşünerek yapmadığımı farkettiğim anda tepem attı. Şöyle demiş bulundum, açlıkla terbiye olunmasın (mümkünse). Yok ki bu deyim. Ne hale sokuldum. (pasife çevirme yeteneğim burda da gayet açık görünüyor)

Bir avuç, merhaba demekten imtina eden (veya utanan, nasıl birşeyse) insana, sabahları günaydın demeyi öğretebilmek için koridor boyu topuklarımı çınlata çınlata yürüyüp, gözlerinin içine bakıp günaydın demekten bitap düşmüşüm bugün. Bunu da farkettim. Ne vasıtayla olursa olsun merhabaya karşılık vermeyen kılları da hatırlayıp yine sinirlendim. Vasıta canlı olur, sanal olur farketmez.

Dün zaten eskişehir yolunda, üstü gazeteyle örtülü bir cesedin yanından geçip fötr şapkayla sarı çoraplarını gördüğümden beri düğüm düğüm boğazım.
Üstüne bu sabah duramayacağım yolda can çekişen kedi görmez miyim! Hoş, durabilsem ne yapacaktım, bakamıyorum bile, bırak eline alıp veterinere götürmeyi.

Gazım var, alamıyorum. (tamamen allegorik)

Ehe aha

2008-01-07T18:58:00.000+02:00

Ihlamur da varmış burda. Açık çay sanıyordum ben. Bir de kahve makinesi koydular, italyan usulü (türk değil) espresso içmek mümkün. Üç yudum espresso 0.75 ytl'ye. 1 ytl'den küçük bozuk bulamadığım zaman 1 liraya üç yudum alıyorum. Dimağım açılıyor. Sonra da bir famodin attırıyorum, malum midem. Bir famodinin maliyetini de katarsak pek akıl karı sayılmaz ekonomikman..
Bana verilen procelerden biri ertelendi. Müdürüm aradı, söyledi. 'Sana yeni birşeyler bakıyorum' diye ekledi. 'Çok incesiniz, hiç zahmet etmeseydiniz' dedim. Eminim ahizeyi koyduktan sonra çook gülmüştür.
Bugün hiç çalışasım yoktu. Zar zor çalıştım. Öğlen götürdüğüm çoban salatamı ses çıkmasın diye zar zor çiğnedim. Tam çiğnenemeyen hıyarın tuvaletin hijyenine olan etkileri konulu brifingi online olarak ileteceğim. Asenkron. Bundan tez konusu da olur zannımca.
Toplantıdan çıkan arkadaş kar yaayomuş dedi. Yağmış hakikaten. Pencere yakını oturmama rağmen, ben görmeden attırmış, çok bozuldum. Yollar kayan arabalarla dolu. 30la eskişehir yolundan gitmenin ayrıcalığı insanı bi hoş yapıyor. 50'ye çıkınca pis pis bakışlardan nasiplenmek mümkün.
Şimdi nasıl yapacağım da kızımı almaya gideceğim annemlerden onu düşünüyorum.
Etrafta kayan arabalar olduğu müddetçe kar lastiği gereksiz bir lüks. Kaldılar mı kalıyorsun yolda, son model ultra süper kar lastiin olsa kaç yazar.
Epostalarımın kibarlık katsayısını düşürmem lazım. Dolmuşa binen istanbul beyefendisinin anısı gibi: 'Şoför bey, rica etsem beni müsait bir yerde indirmeniz mümkün mü acaba?' Yanındaki muavine dönmüş sürücü: 'Ne diyo lan bu?' 'İncekmiş abi' 'E ööle dese ya, ne yalvarıyo?' Ne kadar kibar, o kadar yumuşak. Otur yerine, sıfır!
Çoban salatasını yoğurtla yerim hep, cacık gibi olur. Üstüne de naneyi ihmal etmeyelim. Mümkünse sarmısak.
Lkyhn söyledikten sonra ben bunun arkaplan, önplan ne tür renk varsa değiştirmişim. Pek kötü olmuş, bir ara uğraşabilmeyi diliyorum, özür de diliyorum, üstüne bir de tarak vericem, mağduriyet olursa kullanılsın diye. Mağduriyetin saçla alakası olmasa da üste taraktan başka bir tek para vermek mümkün, o da ticaret dengemi bozar.
TDK'dan en son kulüp'ün yazılışını öğrenmiştim, klüp zannederdim ben; bugün ise metod sandığım şeyin yazım kılavuzundaki kıyafetinin metot olduğunu öğrendim. Bu sonuncusu iş hayatımda bana yarar. Kulüp ise daha sosyal bir olgu, iş yerinde kullanamam.
Gidiim ben, ocakta yemeem var.

Bi dakka yaav

2008-01-01T15:37:00.001+02:00

İşyerindeki odada dört kişiyiz. Aralarından bir kişi ikinci kişiye küstü. Bu arada ikinci kişinin bölümdaşı üçüncü kişi birinci kişiye küstü. Birinci kişi üçüncü kişiye de küstü. Sıkıldım biraz.
Günde bir adet çok açık çay içmeye başladım. Bunun dışında içine çeyrek dilim limon atılmış kaynar su içmeme şaşan çok kişi oldu. İçtiğim çayın veya bitki çayların tadı o kadar da farklı olmuyor ki.
Öğle yemeklerinde aşağıdaki yemekhaneyi tercih etmemeye başladım, en son fularımı domates çorbasına sokup gömlek ve ceketimi lekeledikten sonra... Ben ben olmasaydım fular takmamak da bi alternatif olabilirdi.

Değiştirdim biraz görüntümü bloğgda.
İşle ilgili bir sertifika almam lazım. İki tane de büyük kapsamlı işim var. Ne zaman yüküm sırtıma fazla gelecek bilmiyorum ama şu anda durum iyi.

Bahçede dün bir doğan, bir güvercini (veya kumruyu) halledip tüylerini iki saat yoldu, gözümüzün önünde. Elektra!

Mutlu ve huzurlu yıllar.

Terazi Lastik cimnastiik

2007-12-23T21:30:00.000+02:00

Tüm cd'lerimizi bilgisayara aktarma çabasına girdiğimizden beri pek hoş oldum. Bunun için bayramı beklemedik ama bayram da arada bu şekilde arada kaynamış oldu.

Uzun zamandır dinlemediğim çok albüm. Çok şarkı.

Aaney, anaa , ooo, aaa, aktarıldılar. Uğurlu olsun. Hayırını bilemem.

Cem Karaca.. Çoğu, nikahımızdaki şarkısı dahil hemen hepsi. Hatırlarsa bi yaseminliçay hatırlar. Bi de üstüne, ayrı bir his beslediğim Niyazi Köfteler'i.....

Mesela Deniz'e, niçin adının Deniz olduğunu anlatmaya kalkmamışız daha önce. Sonra anlattık, canım kızım, güzel kızım, adı denizden gelen kızım şarkısını dinlettik. (Deniz de aynı gün içinde niye adının deniz olduğunu tüm yabancılara anlattı.)

The Commitments filminden A.Strong'un seslendirdiği tüm şarkılar, özellikle Mustang Sally ve Dark End of the Street ve Try a Little Tenderness.

Münir Nurettin'in canlı albümlerinden çoğu, en çok Hatırla Maziyi gibi.

Çok genç müteveffa, Türkiye'nin güzel tenörlerinden, Ömer Yılmaz'ın ardıçtandır guyuların govası.

Ezginin günlügü aykız

Roxanne'in (Sting) G.Michael versiyonu.

Blues Traveller, Lou Reed ve Lyle Lovett aaa ne çok şey varmış dinleyecek.

Kutlu bayramlar olsun.

Şamar Çobanı

2007-12-10T20:35:00.000+02:00

Çokbilmiş bir yorum yapmam gerekirse yeni annelere, 'tutarlı olun yoksa birkaç sene sonra zılgıt yersiniz' diyeceğim.
Deniz bugün bana şunu dedi kırgın-azarlar bir ses tonuyla:
'Bilaz önce yapamazsın diyoldun şimdi izin veliyolsun... İnanılmaz! '
Buyrun sol yanağımı da döndüm. Haksız değil de, nebiliiim..
Aynı evde olup, oynamasak da sesini duymak farklı, tüm gün sesini duymayıp gece 2-3 saat sesini duymak çok farklı.
Sanırım bloga devamlı deniz yazmam da bu özlemin tezahürü.

Tersine rüya...

2007-12-04T20:06:00.000+02:00

Yalın gece billlüla göldüm. Muftakta sükülbe üstüme geliyoldu. Lüften gelme dedim. Dinlemedi beni. Tuatete kaçtım. Sonla gitti ben de senin odana gidip bil tane hıtka aldım kendime. Sonla teklal çıktı sükülbe, senin hıtkanı güp diye içine çekti. Ayakkabimi de aldı. Evimizin dikkötket odalali val, balkondan düşeliz diye kulplalı val kenallaldaymııış
Ben inşaat ediyolmuşum veee iki tane baca yapiyolmuşum. Evi becelme konusunda yaldım ediyolmuşsun banaaaaa.....
Meali:
Dün gece bir rüya göldüm. Mutfakta süpürge üstüme geliyoldu. Lütfen gelme dedim. Dinlemedi beni. Tualete kaçtım. Sonra gitti ben de senin odana gidip bil tane atkı aldım kendime. Sonra tekrar çıktı sükülbe, senin atkını hüüp diye içine çekti. Ayakkabımı da aldı. Evimizin dikdörtgen odaları var, balkondan düşeriz diye kulpları var kenardaymış.
Ben inşaat ediyormuşum veee iki tane baca yapıyormuşum. Evi becerme konusunda yardım ediyomuşsun banaa...

Yeni insan manzaraları - kendim ettim kendim buldummm

2007-12-03T19:21:00.000+02:00

Normalde on dakikada gidebileceğim yeni işyerime sabah 45 dakikada gittim. Yolda kaza mı vardı neydi bilemiyorum. Yarın da geç gidersem anlayacağım normal sabah trafiği olup olmadığını..
Gittim bir sözleşme imzaladım. Sonra bir kısa oryantal sunum izledim. Oryantasyon diyorlarmış..
Sonra tüm katları ve bölümleri kapı kapı dolaştık. İki çeyiz bohçam olsa zengin olurdum. Bir bölümde bir kızla gözgöze geldik. Meğer benim eski işyerimde çalışan bir kızmış. Nerden tanışıyoruz diye sormak zorunda kaldım. Yalanı beceremem. Bunun üzerine o da intikam amaçlı olsa gerek senin adın neydi pardon dedi. Ehehe.
Sonra bölümüme teslim tesellüm oldum.
Memur kılıklı insanların da olduğu memur kılıklı odaların aslında teknoloji performansı pek iyiydi.
Masamda laptopum beni bekliyordu. Her türlü hesabım açılmış, telefon bağlantım hazırdı.
Oturur oturmaz ilk e-mailimi okudum. Bana mereebaa diyormuş e-mailde.
Büyükçe bir odada dört kişiyiz.
Yanımdaki bayan benimle aynı bölüm, aynı işi yapan bayan. Herşeyime yardımcı oldu, beni yemeğe bile götürdü. Aslında gitmezmiş, çünkü rejimdeymiş. Fakat iyi yedi, en son tatlısını yerken 'oha bu nasın rejim' diyesim geldi. Yine de, harbi kadın, rejim diyorum ama bak nasıl yedim dedi...
Ben orayı burayı karıştırırken güvenlik deliklerini delmeye çalıştığımı farketmedim. Yaptığım naif bir 'explorer update' yüzünden hesabımı kilitlediler. Eheahe. Bunun aslında en saftirik güncellemelerden olduğunu yan tarafa anlatamadım.
İş arkadaşım benden kaç yaşında olduğunu tahmin etmemi istedi. En az 15 yaş büyüktür diye düşünürken bunu söylersem acayip bozulacağını öngördüğüm için kendi yaşıma artı iki yapıp söyledim. Ona bile bozuldu. Benden sekiz yaş büyükmüş. Diğeri iki yaş küçükmüş, oğlan da benden üç yaş küçükmüş. Bana ne ki kardeşim.
Teknoloji şirketinin tuvaletleri de teknolojikti. Mesela alaturka bölmeler vardı. Gülerek döndüm, kim kullanıyor ki bunları artık dedim. İşarkadaşım ben kullanıyorum dedi. Aaaa, niye ki dedim. Oturarak çiş yapmanın bayanların mesanesi açısından faideli olduğu hakkında bir brifing dinledim.
Devamı da sonraya olsun.

Integro-diferansiyel denklemler hakkında...

2007-12-02T15:07:00.000+02:00

Bir ebesobeye kurban gittim. Yazamayacağımdan korkan deli omzuma vurup kaçmış. İyi de yapmış çünkü yazasım yok hakikaten.

Ben küçükken.. bi kere duvara tırmanırken ortasında kalıp avaz avaz bağırıp, yardım çağırmıştım. Deniz yaşındaydım (4.5) ama hatırlıyorum, nasıl bir paniktiyse... Bir kere çelikçomak oynarken bir çocuğun tşörtünü yırtmıştım. Bebeğimin uzun saçlarını 2 numaraya vurmuştum. Bu yüzden abim ona acıyıp sahibi oldu. Adını lale koydu. O zaman sevmiştim bebeği çünkü bana konuştururdu, çok hoşuma giderdi. Annem bize bordo bir örtü üzerine sabunla yollar falan çizmişti elimizdeki üç beş arabayla o yollarda giderdik. Abimle aynı odada yatarken korktuğu için benim elimi tutardı. Akşam okuldan eve gelince üst kattaki dedemle babaanneme uğrar, dedemin kızarttığı tuzsuz ekmekle tuzsuz peyniri yemeğe bayılırdım. Babaanneme kahve yapardım. Ona sakız leblebi almaya giderdim. Alt kattaki tuhafiyeci ayhan amcadan don lastiği alır atlardık. Bir kere lastik bulamayınca iple atlamaya karar vermiştik. Özgeyle iki kişiydik o yüzden direğe geçirmiştik ipi. Ben belde atlarken üstüne basma gibi süperbiyonik bir hareket yapınca önce ben sonra özge üstüste betona serilip kafayı gözü yamultmuştuk. Melihanım teyzeyi çok severdim. Bir kere başörtüsünün (türban değil) altından uzun iki örgüsünü görünce çok hoşuma gitmişti. 70 yaşındaki polis emeklisi kocası ali amca bizim bisiklete binice şapkam uçmuştu. Bisikletimiz kontrpedaldı. Çok gururlanırdık. Kimsede yoktu o zaman. Hala çok rastlanır değil sanırım. En sevmediğim çocuk bize gelecekti, ben de koltuğun üzerine ters biçimde yorgan iğnesi saplamıştım. O sırada annemin kuzeni gelip üstüne oturup ciyaklamaya başlayınca yatağın altına kaçmıştım.
Boklu derede taş savaşı yaparken 30 derecenin üstünde bir eğimde düşmemek için taşlara

yapışmışken o çocuk beni kurtarınca vicdan azabı çekmiştim. Vıdır vıdır....

Ben aslında loto çıksa yan gelir yatarım. Sıkılınca da keyfimce bi iş yaparım.

İlk kopya ben liseli bir inekken vatandaşlık dersinden gına gelerek çektiğim kopyadır. Şeklini hatırlamıyorum. Bir kere de üniversiteli bir anti-inekken çekmeye çalıştığım kopyadır.. Yakalanırım korkusuyla o kadar kriptik yazmışım ki, manalarını çözmeye çalışırken sınav bitmişti. Başka da pek hatırlamıyorum. Özrüm var bu konularda. Hem kopya çekme, hem de hatırlamada..

Cep telefonu eğer şarja yatırıp tozunu almazsanız hiçbir işe yaramayan bir zımbırtıdır. Çalışmazken bile (o diil, ben) hayat kurtarabilir. Fotoğraf çekmesi önemlidir. Alışveriş listesinin fotoğrafını çekip alışverişe gitmek çok faidelidir. Mesaj yazma konusunda şimdiki çocuklar bizi solladı. Ben yazana kadar baygınlık geliyor... Bir de birine telefon açtıktan sonra açılmaz ve bir daha da geri aranmazsam bozulurum. Birine merhaba deyip karşılığını almadığımda olduğu gibi..

En saçma huyum yok. En sevmediğim huyum hep yaptığım şeyin en iyisini yapmazsam şevkimin kırılması. O yüzden daldan dala atlarım. Hoşuma gitmeyen insana bunu çaktırmamak gerekliliğinin hasıl olduğu iş hayatında çok sıkıntı çektim, çekerim hala. Bu huyu da sevmem.

Aşk bence bir sudur, iç iç kudur.

En sevdiğim bloglar anlatanların bloglarıdır. Anılar, geziler, geçirilen deneyler....Bir de sürekli şekil değiştiren bloglara bayılırım. Herhangi bir konuda propaganda yapmayıp da günlük tutan blogları severim. Yazı yazıp da komen komenlerine cevap vermeyen,
veya bazılarınınkilerine cevap vermeyenlerinkiler benim bloglarım olamaz.
Sahiplerine de iki yanlış hareketten (yamuktan) sonra antipati beslemeye başlarım...

Gidip ayakkabılarımı bi düzene sokayım.
Aralarinda yazmis olan varsa bittabii yazmasin ama, evinkedisi, ynyny, agackakan.. Onlar da yazsin da okuyalim. Di mi ama...

Bu vesileyle şimdiden kurban bayramınızı kutlarım.

Böyleyken böyle

2007-11-27T19:22:00.000+02:00

Kafamı toparlayamadığım bir hafta. Dağıtmıştım geçen hafta halihazırda öyle duruyor.
Şu son üç gün içinde bir 30yaşdişim çekilmeli, gömülü dişimin panaromik fotoğrafı çekilmeli, terziden pantelonlarım alınmalı, iş giysilerim nizamlanmalı, kaçık laylom çoraplar atılmalı veya satılmalı, saçlar da kuaförlenmeli, babamın arabasının lastikleri kış lastiğine dönüştürülmeli ve konuyla ilgili diğer işlemler gerçekleştirilmeli : satış, devir, kasko veeesee, yeni gelecek koşu bandı için yer açılmalı bunun için de karmakarışık depomsu yer sıfırdan nizama sokulmalı, eskiden kullandığım ve organize olmamı sağlayan teknolojik aletler bulunmalı ve tozları alınmalı, gerekli tüm cd'ler bilgisayara aktarıldıktan sonra çalmalisteleri hazırlanıp mp3 cd'ler haline getirilmeli. Haftalık yemek listeleri hazırlanmalı. İtalyanca kursum aranıp haftasonuna yer ayırtmalı. Biraz sınav için çalışmalı. Bankaya gidip internet şubesi için gerekli işlemler tamamlanmalı. Yavru için biraz kıyafet alışverişi yapılmalı.
Onlar başka iş de ben şimdi hiç hazzetmediğim bir insan tipini yazacağım: çıkarı uğruna şirin postuna girip insanlara haketmedikleri sıfatlarla yağcılık yapanlar. Hakedilen sıfatları ayrı tutuyorum. Misal, sevmedikleri çocukların ebeveyniyle iyi olmak için, hiç içlerinden gelmediği halde, hiç beğenmedikleri halde çocuğa dünyanın en güzeli, en yakışıklısı deyip devamlı mıncıklayan, onun en yakın teyzesi-amcası benim havası yaratmaya çalışan insanlar var gördüğüm. Yiyor mudur ebeveyn acaba onu merak ederim...
Bu son yazdığım konuyla alakasız bir paragraftır.
....
Konu mu, ne konusu.. Konu mu var yazıda?
...
Maaş hesabı açmak için malak gibi cari işlemler kuyruklarında beklemeye gerek olmadığını bile unutmuş bir insanım..
'Aaa, ama o işe bu desk bakmıyor, ben bakmıyorum' dedi kadın.
'Eeee... Aaaa....Ben bilmediğim için iki saat sırada bekledim.' dedim ben. (Kısmen yalan, bi kere iki saat diil, taş çatlasa 7.54 dakika, üstelik otururken 'angutmusun git yukarı kata bi sor' deyip durdum kendime. Ama içerisi sıcak, banka tenha, dışarıda tıpır tıpır bir yağmur. Emekliler var, izledim baktım, arada dışardaki ceviz ağacına baktım. Sonra boynum hafif açı yaptı sol tarafa doğru, gözlerim kapandı kapanacak. Oturduğum yerden alt tarafımı kaldırmak çok zor...)
'Yeni mi başlıyosunuz?'
'Eee, evet'.. Sesim o kadar ince, kıyafetim o kadar öğrenci gibi ve suratım o kadar liseli gibi ki kadın beni yeni mezun, ilk defa hesap açtıran biri zannetti. Hiç bozasım yok. Yaptı kadın işlerimi. Valla helal olsun, hani özel banka olsa anlarım da diil bi de. Ne tatlı kadındı. Kızını mı hatırladı nooldu bilmiyorum. Üstüne kartını bile verdi.
Sonra gittim belgelerimi vermeye. Git doktora muayene ol dediler. 'Manyetik kartım yok benim, nası girip çıkıcam' dedim, insan kaymaklarından biri bana kendininkini verdi. Kartın üstündeki yazıları okuyup, fotoğrafta çook komik çıkan suratını seyrede seyrede alt kata indim. Bir kere tıklatırmış gibi yaptım kapıyı ve zort diye girdim.
Bir kadın (doktor) karşısında bir kadın (hasta). Bir saniye duraklayıp 'girebilir miyim' dedim ki aslında biraz ayıptı. E içerde bi nevi konsültasyon var.
'Buyrun' dedi doktorhanım.
Zaten hayır dese hiç tınacak halim kalmamış, biraz bezginim, yalnız içerdeki muhabbet de enteresandı. İyi ki dalmışım içeri.
Hasta: 'Doktor hanım, bepanthene'i yüzümde kullanabilir miyim'
Doktor: 'Çok kişi kullanıyor'
Çoban: (Yuh, git arko al kendine, nivea da olur. Ben clemantin kullanıyorum, yok, clarins, hayır, clinic hah o, bir krem bir sene gidiyo. pahalı vesselam, çok iyi ama, kuru ciltler için ideal. Benim ilkokul öğretmenim, kötü insandı hakikaten, dudaklarına derste devamlı bepanten surerdi....nırınımm. )
Hasta: 'Tüy yapıyomuş'
Doktor: 'Öyle diyorlar evet, zaten o cildi çok parıl parıl yapar'
Çoban: (Bi kadın görmüştüm gökçeada'da, rumdu pazar ayinine gidiyodu ne bıyıktı yarebbim o (veya onlar) di mi ööhh bee. Şu paltomu çıkarsam sıcak yaa, yanaklar oldu al al..)
Hasta: 'Merhemini kullaniim o zaman'
Doktor: 'Tabii, canım'
Çoban: (Ya git on dakikada burdan çıkmazsam suratına yoort sürücem bunun. Estetisyene gelmiş sanki..)
'Hasta' gittikten sonra kadın yazı yazmaya başladı. İki dakika bekledim beni tınmadı, anlaşılan alınmış. Ben de 'Bööle pat diye girdim tabii, kusura bakmayın. İşim acele biraz, muayene lazım...'
Muayene oldum. Tansiyonum 12.8 çıktı benim de şapkam uçtu. 'Öööhhh ammma yüksek' dedim. 'Çok normel' dedi doktor. 'Benim için pek diil' dedim. Kadın da 'buraya muayene olmaya gelenlerde yarım yükselir zaten' dedi. Sanki bişii gizliyoruz hastalıklıyız da burası da bi sınav yeri tansiyonmanım yükselecek. Seni gidi doktor... Uff.
İtalyanca öğretmenime 'ben işe başlıyorum haftaya' dedim adam bana
'Ahanda' dedi. Tam olarak ahanda dedi. Sonra 'niye' dedi, sonra da 'sağlık olsun' dedi.
Ben de Silvia'ya verdigim kitabı "gitmeden geri alsam bir daha uğrayamam" düşüncesiyle ona yarı italyanca yarı fransızca yarı ingilizce konuştum. O da o sırada kantinkadınına mercimek köftesini soruyormuş, kantinci bağıra bağıra 'anlamıyom' diyor. Yahu ne baarıyosun, sağır diilsiniz, sadece farklı dil, farklı dil. Silvia benden başkasıyla konuşamıyor sınıfta çünkü biz öyle ya da böyle anlaşıyoruz. Ya da ben onun portekizce karışık italyancasını en çok anlayanım. (çok anladığımdan diil, diğerleri hiç anlamıyo boş boş bakıyor diye...). Tercümanlık ettim. Ruhum daraldı. Ödül olarak Silvia, italyanca pratik yapmak istersem evlerini arayabileceğimi, kocasının italyan olduğunu söyledi. 'aa, sagol, dedim, grazie, ararım tabii..' Tööbe töööbee.
Öyle bişiiler oldu işte.
Üstelik tarkan'in o meşhur deyişi gibi bişii diyesim var ama benim saygım iyi saygıdır.
Saygıdır..

Hoşgörü dediğin tek dişi kalmış canafaaaarrr

2007-11-15T16:42:00.000+02:00

Dün televiziya açıktı, ne hikmetse.

Kamera şakalarını gördük Deniz'le. Bir kısmını anlatabildim ona, bir kısmında 'alahallaaa niye şimdi o ööle ki, niye öyle yapıyo ki buu' diyip gülmedi bile. Bu yorumlara çok güldüm. Güldüm de güldüm içimden...

Ecnebi memlekette tabii bahsettiğim kamera şakaları. O an düşündüm. Bizde olsa şu hamburger çalan ayı kostümlü on bıçak darbesine kurban gitmişti...
Bir millet genetik olarak tahammülsüz olamaz. Tamamen sosyoekonomikpişikolojik nedenlerle bu kadar hoşgörüsüz.

Çok seviyorum hoşgörenleri. Bir işarkadaşım vardı, arkadaşım olamayacak kadar negatif taraflarını gördüm ama sezarın hakkı sezara çok hoşgörülüydü. Bu yüzden hep anarım onu.

Birkaç saat önce işbankasını arıyorum diye bir hanımı aramışım. Ama çok da emindim bankayı aradığımdan o yüzden doğrulama yapmadan konuya girdim. Genelde yaparım ama bu sefer yapmayacağım tuttu.
'Trafik vergisiyle ilgili birşey danıışacaktııım'
Karşıdan sinirli bir ses yumağı geldi:
'Eee, benimle ne ilgisi var trafik vergisininnnn'
diye gürleyip suratıma telefonu kapattı.
Şu anki ruh halim sirayet etmiş olsa bayana bana şunu derdi:
'Yardımcı olmaya çalışiiim ama benim de bu seneki vergiyle ilgili problemlerim var siz en iyisi bankayı arayın'
veya
'Benim pek işim olmaz, siz bankayı arayın'
hiç olmadı
'Sanırım yanlış oldu hanımefendi'......

Hayatta en sinir olduğum şey birinin suratıma telefonu kapatmasıdır. 'Tekrar aç, taciz et çoban, sen de onun suratına kapat, hatta telefonu kır' dürtüsüyle başbaşa kalırım. Bunu da hiç yapmadığım için şişer şişer otururum yere.
Beş dakika önce biri beni aramış geri aradım. Beni aramışsınız diye.
Yaa, yanlış aramış olabilirim ama sizin numaranız bende var, niye? dedi
Ben de çok güldüm, çok hoşuma gitti. Bugün mutlu muyum neyim.
'Eee belki tanışıyoruzdur' dedim
'Adınız ne' dedi, 'çoban' dedim.l
Çok kibarca özür diledi. Ne önemi vardı, bunu dedim ben de. Saygıyla kapattık telefonu.

Kimseyi bilmem ama ben insanlara hoşgörü gösterdiğimde sanki tuvaleti çamaşır suyuyla dezenfekte etmişim gibi huzur doluyorum. Çok kez test ettim, hepsinde aynı huzuru duydum. Çamaşırsuyu huzuru. Güzel başlık..

Trafikte önüme kıran arabaya korna düzmektense 'aaa şaşkına bak' diyip gülüyorum.

Eeeeeyt, bu kadarı da fazla bee. Silkin kendine gel çoban.

Çatlaklık da bir yere kadar.....

Mimmimmimimimmm

2007-11-13T19:59:00.000+02:00

Yazar beni mimlemiş. Özlü söz. Güzel yumurta. Bunu yazacağım.
Öncelikle bugün 5 sene aradan sonra tekrar diş hekimine gittiğimi vurgulayayım. Ben aslında dişçi derim ama gariplerim çok bozuluyorlar. Diş hekimi diycez. Tekrarlayın, diş heeekiii....
Son gittiğim amcadan sonra pek genç idi bu. Ama iyiydi. Matraktı. Bol bol sohbet ettik.
Ben acı eşiğimin, acı eşşeğimin aslında yüksek olduğunu söyledikten yaklaşık bir dakika sonra tam ortadan yediğim iğneyle biraz sarsıldım. İşin kötüsü yediğim iğneye rağmen acı yine beni sarsacak şiddetteydi. Normalmiş. İğne yapmasa kıvranıyor olurdum herhalde. Acımın olduğu gözümden yaş gelmesiyle anlaşılıyor benim, şakır şakır aktılar.
Bir yandan yağmur, bir yandan yaş. Heryer ıslak..
Bir 34 yaş dişiyle bir 32 yaş dişinin çekilmesi gerektiğine karar verdi dişoyanım, içine bade koyanım. 34 yaş dişi çünkü henüz çıkmış değil dolayısıyla cerrahi müdahaleye ihtiyaç varmış.
Bir iğne zerkedilip iki yer oyulup dolduruldu. Öğledensonra mayışıklığı geçtiği için sevdiğim filmlerden olan Don Juan de Marco eşliğinde mısır bile yedim patlatıp. Marlon Brando. Hmm nefis. Faye teyze, ıım, eee.. Conidep, hmm o da nefis. Kıyak geçtim kendime.
Hadi mimimi de yazayım, daha önce de yazmıştım ama en sevdiğim bu. Özlü mü, derin mi, hiç sanmıyorum. Ama yine de yazacağım. Tekrardan söyleyeyim, türkçeye çevirmeye ne elim ne başka bi tarafım elveriyor.....E durumuma da uygun son zamanlarda özellikle...

-A man's got to believe in something. I believe I'll have another drink. (W.C. Fields)

Tofıllı kabak dolması

2007-11-08T15:10:00.000+02:00

Ne eziyettir bu aman bee.
Üç gündür Toefl'a kaydolup adam gibi bir sınav geçireyim diye uğraşıyorum. Akşamları çıkan ateşim bu yüzdendir sanırım.
Önce nereye başvurucaz sorununu aştım. İnternet sağolsun. Meğer bir sitesi varmış. Dünya kadar bilgi. Bi tane IBT bi tane PBT koymuşlar. IBT internet based test, PBT de paper based testmiş. Ne farkı varı okuduk, içeriklerini okuduk, nasıl kaydolucaz okuduk. Ben kendim ve iç sesim.. IBT'de speaking de varmış, diğerinde yokmuş. İlk önce hangisine katılıcaz. Yakın zaman olsun istiyorsanız ve de hızlı sonuç için IBT, PBT ise bana daha rahat, çünkü sezmişim önceden başıma geleceği. PBT'ye hemen ocakta girebilirsiniz dedi Amerikan Derneğindeki bayan. Girdim, kaydolucam, elimde kredi kartı. Eee, ocaktakine no seats available diyor ve bir dahaki nisanda.
E o zaman IBT olsun. Bu sefer de onun dokümanları indirildi, sınav yerlerine saatlerine bakıldı. Tamam gibi.
Aaaa kimlik sorunu var. İmzanız olsun diyor. E imzam bir tek pasaportumda var onun da fotoğrafı kayık ve zaten zamanı geçecek o tarihe kadar. İkinci ID olabilecek nüfus cüzdanı. Onun da kimlik numarası eksik ve imza kısmı yok. Bu mealde bir e-mail yazmak bir sonraki işim oldu. Cevap gelsin de artık kaydolayım yoksa yine no seats available diycek. Cevap 2 saatte geldi, maşallah hızır gibi, takdir ettim ama böyle cevap gelmez olsaymış. Yorulmasalarmış. Çünkü bana kimliğimi imzalamamı önerdiler. Ehliyeti mesela, veya TC Nüfus kağıdımı. Sağolun.
O sırada aklıma klavye kullanımı geldi. Araştırdım. Benim 12-13 yaşında on parmak öğrendiğim için kemikleşmiş bir F klavye kullanımım mevcut. Q klavyeden F'e geçirmek pek kolay, seçeneklerden seçiveriyorsun. Bu yüzden bu güne kadar hiçbir problemle karşılaşmadım. Bu arkadaşlar internet sitesine Q klavye öğrenmeye başlayın gibi birşey yazınca tüylerim kalktı ve hemen sınavı veren yerlerden birine telefon ettim. Kadın problemimi duyunca
Yok hanfendi, donanımla ilgili bir değişiklik yapamazsınız dedi
(anladım ki anlamamış ne dediğimi.)
Donanım diil ki, yazılım bu...
Olmaz, kesin kurallar var.
E şimdi siz bana diyosunuz ki F klavye kullanan birinin bu sınava girmeye hakkı yok. Q'yu denemeye çalışsa bile 100 kilometre geriden başlaması lazım.
Bilmiyorum bu çıkarım yapılabilir mi
Ben de bilmiyorum başka çıkarım yapılabilir mi
(Tüylerim inmiyor bir türlü.)
Ama siz isterseniz klavyeyi değiştirebilirsiniz seçeneklerden.
E iyi ya ben de onu diyorum, yanımda kendi klavyemi getireyim demiyorum ki.
Ben de size bunu anlatmaya çalışıyordum (azar), değiştirirsiniz, i bastığınız yerde ı çıkar, noktayla virgülün yeri değişir..
(aaa hala anlamadı yaa)
Sizin dediğiniz q'dan f'e çevirme değil, q ingilizceden q türkçeye çevirmek
Ötekini yapmak mümkün değil.
Niye değil, siz biraz önce dediniz q'lar arasinda değişiklik yapabilirsiniz peki niye qyla f arasında değişiklik yapamıyoruz?
Maalesef mümkün değil
Ama ne farkı var.
Aslında siz biraz q klavye çalışsanız yaparsınız bence..
(annenizi ve karınızı afedersin)
Hanfendi on parmak f'i çok seri şekilde 20 senedir kullanan biri q'ya bir ayda nasıl alışsın.
Yapabileceğim birşey yok.
Demek ki dediğim çıkarım tam oturuyo, f klavye kullanıyorsanız bu sınava giremezsiniz.
Öyle diyorsanız.
Öyle diyorum başka birşey de denemez zaten. Peki iyi günler.
Yoort olmasa bu işi eskale etmeyi düşünmezdim açıkçası. Birşey olacağını düşünmediğim için gereksiz yere moral bozulmasın. E ID'yi imzalayın gibi bir çözüm bulan zihniyetin bu kadınınkinden farklı olmayacağı, 'oraya yazmışız işte q diye, f olmaz' diyerek kestirilip attırılacağından eminim.
İzleyip görelim bakalım ne yapacağım.
Ayrımcılık diye gazetelere de yazsam.
Sırf kıllık olsun diye..
Nisanda tofıla gireceğime mayısta kpds'ye girmek daha akıl karı. Karı değil ama bu klavyede şapka nasıl çıkarılır bilemiyorum.

Bi tavşan varmıııış, ödü mödü kopaaaaannn

2007-11-03T15:08:00.001+02:00

Bugün Deniz'in okuldan arkadaşı Şaziye'nin doğumgünü. Annesi pek tatlı bir bayan. Evde değil de bir kulüpte yapmaya karar vermiş doğumgününü.
Arkadaşım iki gün öncesinden karar verdi kıyafetlerine. Şıkşıkıdım. Saçlarının önü dünden örgülüydü bugün kıvırcık olsun istediği için gece açmadı. Öğlen giyindiii, süslendiii ve gittik.
Kulübe girdik, alt kata indik. Çığlıklar, boğazlanma benzeri sesler vardı fakat eğlenceymiş ben ne biliim. Karanlık bir yerden geçip 'oyunodası' na girdik. Oyunodası gözle görülür penceresi olmayan (mikroskop serbest), muşamba tabanlı bir oda.
Ben olsam gazodası derdim daha çok andırıyor sanki. Görmüşlüğüm yok da tahmin ediyorum.
Ana o ne? Çocuklar halka, halkanın ortasında Batman, dışında Robin. İki adet sivilceli bey arkadaş. Kız çocuk partisine bi pamık prenses daha iyi giderdi sanki. Herkeş bağırıyor çağırıyor. Deniz'in teller kopmak üzere, 'ee iyi hadi çıkalım çoban' deyince anladım ki bugün eğlence günü olmayacak. İşkence günü olacağını çıkaramadım çoban kafamla.
Batman Deniz'e doğru seyirtip 'Hödödödöhehededee' diye birşeyler der demez Deniz 'böoooooooooooööö' diye ağlamaya başladı. Koala misali yapıştı. Bana tırmanma becerisine hayran kaldım. Bambu ağacıydım ben sanki. Deniz'i oyuncak bebeği gibi seven İffet arkadaşı hemen yanımıza geldi. 'Bak o gerçekten Batman diiil, şapka veriyo takıyoruz, oynuyoruz' gibi birşeyler anlatmaya çalıştı ama nafile. Deniz, koala halt etmiş, ahtapotvari bir yaklaşımla vücudumu kendisininkine yapıştırdı. Beş dakika aynı poz. Ortadan bel verdim sanıyorum. Bel başka yerden verilmez zaten, ayıp. Daha fazla Batman ve daha fazla ciyak çekemeyeceğime karar vererek Deniz'i 'amaan sonra geliriz gel yukarı çıkalım' diyerek anne kısmına götürdüm.
Ağlaması durmadı fakat. Yukarıda da aşağıdaki moron oyundan sıkılmış olan akıllı, aynı oranda hiperaktif birkaç oğlanın, zembereği boşalmış oyuncaklar gibi zıp bir oraya, zıp bir buraya koşmasıyla başı döndü hanfendinin. Yanıma geldi, ağlama devam... Bir ara su içip sakinleşti. Ben bir yandan kucağımdaki Koalakardeşle, bir yandan da yeni tanıştığım birkaç bayanla kısa özlü muhabbetler içindeyim. Tam duruldu, içeriye girecek, bir anne geldi. 'Bak o gerçek diil, kostüm o içinde bi abi var' der demez Deniz yine 'böohighgğhüohaaaaa' diye ağlamaya başladı. Yanımdaki akıllı ve sevimli anne Deniz'in kafasını başka yerlere çekmeyi becerdi. Biraz sakinleşti. Sonra da başka bir anne geldi 'sen niyeee aaaalıyoşun bakiiim' diye sordu. Deniz cevaben şunu dedi: 'bööühaühğhüahahaaaiööööö'. Allahım e durmuyo yav. Bir kişi daha seyirtirken ben 'yok bişi yok bişi aaaa abajura bak, bizim evdekinden' diyodum...Bizim evde benzer abajur var mı onun bile ayırdında değilim. Deniz en son kafasını bana yaslayıp 'çoban, altık bu konuda konuşmak istemiyolum' dedi. 'Tamam' dedim ve söz verdiğim gibi bir daha konuşmadım.
Gelip ilgi gösteren annelere de 'şimdi bu konuyu konuşmuyoruz biz' demek ayıp olacaktı, oldu da. )))))
Sonra aşağıdaki çocuklar geldi, deniz biraz düzeldi. Masanın etrafına oturup yiyecek yemeye başladılar. Deniz güzel bir yere konuşlandı. İyiydi. Derken batman abi çıkagelmesin mi. Aaaaaa. Git gitt...Hem de denizin tam karşısında durup çatlak sesiyle bişiiler bağırıyo. Denize baktım garibim, yutkunmaya başladı. Kaşlar çatı haline gelip en son gözlerini kapattığında yanına seyirttim. Şaziye'nin annesi batmani denizin arkasına bir yere konuşlandırıp kafasındaki salak batman maskesini çıkarmasını buyurdu. Çocukcağız emirlere itaat etti. Deniz benim elimi bir dakika bile bırakmadı. Ben cüce masasıyla cüce sandalyelerinin arasında biryerde mahçup mahçup bir yandan denizin elini tutmaya çalışıp bir yandan alaturka helada iş üstündeymiş gibi bir pozda objektiflerin hepsine gülümsedim.... meye çalıştım en azından. Diyeceğim o ki, fotoğrafların hepsinde biz çıktık, ben ağlamaklı, Deniz ağlak. Fotoğrafları çok merak ediyorum.
Tahmin oluncağı üzere, Denizkızının ağlaması durmadı. Bir yandan vişne suyu ve su, bir yandan garip şekilli pudra şekerli bir kurabiye arada veriyorum kafası dağılsın diye.
Sonunda o kadar hıçkırık ve o kadar su, pasta masta yüzünden, bir miktar da ağlamamak için kendisini kastığından, kustu.
O sırada artık benim sinirler kadayıftı.
Tuvalet nerde?
Temizlendik. Çok iyi davrandım Deniz'e, kendimle gurur duyuyorum.
Denizcim hadi gidiyoruz.
Annesi çok üzüldü beş kere özür diledi (yazık, kadıncaaz, ne kabahatin var da özür diliyosun), babası on kere hoşçakalın dedi (zannımca o pek bi mutlu oldu)
Ben de bu partiden ürkek tavşanımın elinden tutarak çıktım.
Bir daha kulüp partisine gidilmeyecek.
E bu da bişiidir... Güzeeel...
Dee. evde tavşan beslediğimi bilmiyodum, değişik bişii oldu bana.
PS. Çok şaşırıp da soranlara 'çok hassas benim kızım, iiiküüüsü yüksek napiim' diyecem, 'ödlek' demenin annecesi. Canım, yazık.

Evreka

2007-11-02T12:32:00.001+02:00

Son zamanlarımın yeni sesini de buldum. Ses güzel, muazzam, çok güzel. Şarkılarından iki tanesini dinledim henüz, sevmedim ama ses güzel. seesss. Biraz blues rock yapsa 10 sene sonra alırım albümlerini..
Şu sıralar biraz pop idol gibi.. Hemi de amerikanlarınkinden. Bıyyyggg..
John Mayer, bayanlar baylar.

La 'dolce vita' sta finendo....

2007-11-01T20:14:00.000+02:00

Bilmem böyle denir mi, yarım yamalak italyancamla pörtlettim. Tatlı hayat bitmekte yani.
Anlaşıldı ki ben kendimi acayip suçlu hissediyorum Deniz'e karşı.
Neden? Çünkü bugün gittim kıza yeni yeni kıyafetler ve bir iki oyuncak aldım. Paraları ilerde alacağım maaştan mahsup edilmek üzere. Bahane de yarın fotoğraf çekimi var, cumartesi günü arkadaşının doğumgünü partisi var. Kıyafetler bu yüzden. E gitmişken bir pony bir de winx kızı bir de zıplayan kurbağalar alıverdim. Hepsini de kredi kartıma taksit yaptırdım.
Kim inanır bahanelere. Basbayağı suçlu hissediyorum. Tüm gün okula giden arkadaşla sadece bir saatimiz eksik kalacak gibi görünüyor ama ben alışveriş sapığı oluverdim. Bir nev'i özür. Aaa gelme üstüme artık.
Sonra DienaR'a attım kendimi. Evde okunmamış kitap kalmamış gibi son bir ayımın okunmaya çalışılacaklar listesine de yazdırdım bunları. İlki Ankara'da gölge oyunları. Bülent Orakoğlu'nun. Bayağı bir kısmını okudum sanırım. En çok genç subaylar kısmına takıldım.
Sonra daha önce hiç okumadığım Kurt Vonnegut aldım. (arakçı ayıp sana) İlk kitabı Mavisakal'a başlar gibi yaptım. Şu pasajı okuduktan sonra elimi yaktı bıraktım (uzundur):
Türklerle ittifak halindeki Alman İmparatorluğu, bu yüzyılın ilk soykırımını değerlendirmeleri için ülkeye nemelazımcı askeri gözlemciler gönderdi. Soykırım, henüz hiçbir lisana girmemiş bir sözcüktü o zaman. Günümüzde bu sözcüğün anlamı, dünyanın her yerinde, insan ırkının tanımlı bir altfamilyasına mensup herkesin, kadın, erkek, çocuk denmeden öldürülmesini amaçlayan, dikkatle planlanmış bir girişim olarak biliniyor. (burda çeviri hatası, daha doğrusu türkçe hatası gördüm)
Böylesine iddialı projelerin beraberinde getirdiği sorunlar tam anlamıyla endüstriyeldir. O kadar çok sayıda, büyük ve becerikli hayvanı ucuz ve hızlı biçimde öldürmenin, kimsenin kaçmadığına emin olmanın ve sonrasında oluşan et ve kemik dağlarını imha etmenin yolları aranır. Bu konuda dünyaya önayak olan Türklerinse ne işi büyütme kabiliyetleri, ne de bu iş için gereken özel makineleri vardı. Almanlar, bundan sadece çeyrek yüzyıl sonra, her ikisini de mükemmelen sergileyeceklerdi. Oysa Türkler, bulabildikleri tüm ermenileri evlerinden, işlerinden, teneffüslerinden, oyunlarından, ibadetlerinden, eğitimlerinden ya da her neredeyseler oradan alıp kırsal bölgelere sürüverdiler, onları yiyecekten, sudan ve barınaktan mahrum bıraktılar, onları vurup ezdiler ve hepsi de ölmüş gibi görünene dek buna devam ettiler. Sonrasında oluşan pisliği temizlemek ise, köpeklere, akbabalara, kemirgenlere ve nihayet solucanlara kaldı...
İşte öyle, sonra bırakıverdim.
Biraz 'ekşi sözlük yazarlarından ekşi öyküler'e başladım. Bir iki tanesini ortadan rastgele seçerek okudum ve verdiğim paraya üzülmedim.
Diğer Vonnegut kitabı Galapagos'a bakamadım bile E hala elim yanıyor.
Gönlüm Calvino'nun Kozmokomik öyküleri'nde. Yarın okuyacağım. Calvino'ya 'ağaca tüneyen baron' dan itibaren ayrı bir muhabbet beslerim.
Bu arada Adam Fawler'ın olasılıksız'ının da devamına devam etmeye karar verdim.
Perec'in la disparition'u beni galiba bir ömür bekleyecek, çok üzgünüm. Kafamı sabitleyemiyorum.

Ammmmaan yaaa

2007-10-31T20:14:00.000+02:00

Şu içinde bulunduğumuz, artık 'inceldiği yerden kopacak zaten' durumlarının üzerine etrafta gördüğüm din simsarlarıyla çıkarcılar, ne idüğü belirsizlerle belirliler, vampirlerle akbabalar canımı sıkadursun bir de İnönü, güzel insan terk-i diyar eylemesin mi?
Üstüne bir ayım kaldığını öğrendim, zevk dünyamda.
Hani, bir ay sonra işten çıkarılacağımı bilsem en fazla bu denli bir iç sıkıntısı yaşayacağımdan eminim.
Hangi anneyle konuşsam kendini işe geri attığını söyler, nedense bende öyle olmadı.
Deniz bir yaşına kadar zaten izinliydim. Sonra biraz daha çalıştım, baktım olmuyor. İstifa ettim.
Yalan olmasın, çok istedim ayrılmak. Hiç de ne bir bunalma, ne sıkılma, ne daralma yaşadım.
Kariyer mi? Peh.. Kariyer. Pehh. Kari? Peeeaaahnhhhh... ay, böyg!
Eee üç sene aradan sonra bir şirket beni 'almaya' kalktı. Alsınlar. E tepe tepe kullanacaklarından da şüphem yok.
Lazımdır çalışmak. Daaa, ne demiş bakın İnönü'nün karısı 'imdaak, gel erdal fare var' 'Bana ne söylüyosun sevinç, ben kedi miyim'
Şimdi heryerde yazıyor bu anekdotlar, hele ki vefat etti. Lakin, eskiden de yazmışlardı ve ben her zaman sevmiştim. Hayır, y. akbulut'un 180 derece diger tarafi.(((
Çok cuk oturdu galiba halime.
Ne var ben kedi miyim?
Demek istiyorum.

Tek başına

2007-10-25T14:18:00.000+03:00

Çok hüzünlü bir başlık seçmişim oysa olay pek hüzünlü değil. Daha çok, korrrkunçç.
Salı günü tam 'bugün sallanır bişii yapmiim' diycektim ki baktım 5 dakika içinde sinema gişesinde bilet alıyorum. Biraz mısır aldım, falan filan. Girdim salona. Eee, koca salon. Kimse yok. Ama çoban naaptı, keçilerinden daha uslu bi şekilde gitti biletinin üzerinde yazan yere oturdu. Tabii şaşırmak yersiz bu duruma, salonda kimse olmadığı için zaten en kıyak yer orası.
Film başladıı. Nah film başladı, en az onbeş dakika süründürmek artık adetten. En son bi reklam cebimde bişii var dediğinde, benim de var, gel gösteriim gibi psikopat ergen şımarıklıkları yapıyordum.
Film hangisi tabii yazmakta fayda var, 1408'i kaçırdığım için gittim Halloween'e yazdırdım adımı.
Başlarken ışıkları kapattılar, hafif soğuk salon. Ben çatır çatır mısır yiyip güpgüp suları mideye indiriyorum. Fazla hava boşaltmak serbest. Arada cep telefonum çaldı, bi baktım kapıya kadar yürümüşüm. Ne gerek var aaa, otur oturduğun yerden konuş di mi. İkincide aynı hatayı yapmadım.
Halloween benim gitmek isteyeceğim en son film olsa da herhalde koccca salonda tek başına olmanın verdiği özgürlükten, ev gibi olduğundan, istediğim kadar gülebildiğimden, çok eğlendim.
MaykMayırs, psikopat bi çocuk. Küçüklük yüzüne baktıkça Nurgül Yeşilçay'a ne kadar benziyor deyip durdum. Dışımdan demenin keyfine de vardım tabii. Büyüklük yüzünü görmediğim için kimseye benzetemedim ama ebatlar düşünülecek olursa hulka benziyodu.
Arada bir tuvalet durumu, arkasından bir de tekrar mısır alayım durumu hasıl oldu. Sadece tuvalete gidip gelebildim.
En son kızkardeşiyle saklambaç oynarken aklımı oynatıyodum. Eeee bu kadar cıyaklanır mı yaa. Bi sus be bi sus iki saniye. Aman tanrım. Meğer o sahnede sanat yapıyorlarmış. Eskiden cıyak cıyak bağıran bebek, huyundan vazgeçmemiş yani. Bu kadarına şapka çıkardım. Kız bağırdıkça aman ölse de film bitse dedim dedim. Olmadı.
Komik bir tiineycır filmi. Kan, kan, kan.. Bişiler. Hadi sorayım.
Kız terkedilmiş eve ne postası atıyo.
Niye tüm kızlar devamlı seks yaparken ve-veya çıplakken öldürülüyo.
Maskeli manyak maykmayırs (MMMM) bebeliğinden itibaren akıl hastanesinde olmasına rağmen çıkar çıkmaz kardeşini, onu evlatlık alanları nasıl buluyor.
Kız bakıcılık yaptığı evden polisleri aramışken polisler niçin kızın evine geliyorlar.
Onca kere vurulan MMMM niye ölmüyo, ya da kan kaybından bilinç yitmiyo?
Yani anlayacağınız salakötesi bi film.

İkii, bugün gidiim gitmiim arasında gittim geldim sinemaya. Biraz hastapastayım çünkü. Son anda gitmeye karar verdim.
Geçen sefer küçük mısır aldığım için ve arada yetişemediğim için bugun bi kova almaya karar verdim. Kova dediysem hakikaten temizlik kovalarına benziyor.
1408. Sonundaa. Evet, Cusack cok severim, S.King severim. E gitmeliydim.
Bu sefer küçük bi salon. Arkada bi bayan teyze var. Allah allah. Bakmadık pek birbirimize. (Ben yine bilet üzerinde yazan yere oturdum, evet.)
Böyle tam gerim gerim gerip de bırakan, altına ettirip köşeye atan bir film değil. Belki de bu yüzden hoşuma gitti.
Gerçi, korku filmlerinde niye hep mistik, parapsikolojik unsurlar olur, çok mu korkutur bunlar insanları. Ne zaman hayalet görüntülerini farklı bir şekilde yapmayı akıl edecekler? Hani flu bir flm karesi gibi değil.
Cusack bence her rolün altından kalkabilir bir aktör. Yine de, bu sefer izlerken nedense hep ablasının görüntüsü gözüme geldi durdu, biraz konsantrasyonumu yitirdim. Samuel L Jackson'i bu kadar az görmekten hoşnut olmadım.
Güzel bir filmdi. Bir kere çok boş bulunup suyu boğazıma kaçırdım. Allahtan arkamdaki teyze cıkcık demedi.
PS1. Kasadaki kız benden hiç sormadan öğrenci parası aldı. Düzelttim tabii.
PS2. Mısır kovasının üstünde XXL yazıyormuş. Bir küçük bedeni small'du ben de şaşırarak bunu almıştım. Aman diyim, cırcıriyet kötü bişii...

Galiba fahri erkekim ben...

2007-10-22T14:03:00.000+03:00

Gittik bir yapboz aldık. Bir de su böreği. Hiç yapacak halim yok. Oysa yalancı su böreği yapmayı geçen gün annemden öğrendim.
Etek giyip, saç yaptırıp, makyaj yapacak halim yok, analar partisine... Bir kot giydim, bir tşört. Saçlarımı rüzgara bıraktım.
SORU1: Hangi cinsiyet bu şekilde giyinip çıkar, hem de ilk defa, hemcinslerinin karşısına?

Tahmin ettiğim yere gittim. E yok bunların evleri orda. Hemen aradım.
Aloo demeye lüzum görmedi...:
'Aaaa, çoban, bulamadın mı yoksa?'
'Eehee, yani ben buldum tabii de, nasın gircem ben oraya'
'U dönüşü yapcan, tamam mı?'
'Iıı, aa, tamam tabii yaa'
SORU2: Hangi cinsiyet yolu bulamayınca gururuna yediremediği için kimseye sormaz?

Yarım saat sonra balkondan el salladılar bize. Çıkçıkbitmez merdivenlerden çıktık.
İyi, ev sahibesi benim gibi giyinmiş.
'Nerden kaldın yaa' ve 'evi bulamadın di mi' sorularını şöyle savuşturdum:
'Amaaan, çerkes tavuğu. Hmm. Başlamadık mı yemeğe?'
SORU3: Hankı cinsiyet önce midesini düşünür?

Ben yemem çok aslında ama nasıl açım nasıl açım... Yahu, bi türlü oturmuyolar. Daha gelcek iki aile varmış. Bir anne elimi sıktı, 'benim isimlerle aram yok, çok özür dilerim. Hiç hatırlayamam' falan diyo. 'Ben Fikriye' dedi. 'Merebaa, mereba, memnun oldum, benim de çok yoktur dert etmeyin' dedim. Elimi bırakmadı bir iki saniye kadar, gözlerimin dibine bakıyo. Önce sandım ki şefkat istiyor, kendime çekip yanacıklarından öptüm. Pozisyonun bozulmamasından anladım ki, ismimi unutmuş.. Tekrar sormadan öğrenmek için bu kadar lakırdı. 'Ben çoban' diyince rahatladı. Biraz kendisiyle muhabbet ettik ve benim şişman sandığım bu anne meğer ikinciye hamileymiş. Hmm iyi ki bişii demedim. Çünkü hatırlarım eskiden işyerimde tuvalette bi kızın göbeğine elimi koyup 'kaç aylık' diye sormuştum. Bittabii, gerisini anlatmak istemiyorum. Sonuçta çocuğu olmadı..
SORU4: Hamilelikle şişmanlığı karıştıran cinsiyet hankısıdır?

Konuşkan ve sevimli bi anne var. Ben de ilk onu tanımıştım zaten. Adı Latife. Latife sen ne zaman geldin, Latife sen nerde çalışıyon gibi sorular sormaya başladım. 'Çok soru sorulmasını sevmiyo galiba, yüzü buruşuyo' derken, toplantının son bir saatinde o annenin adının Latife değil Melahat olduğunu öğrendim.
Burda soru moru yok, herkeşin başına gelebilir.

Ay sonunda yemeee oturduk. Aldığım su böreğini yedim, çerkes tavuğu yedim. Üstünde fasülyeleri olan bi salata yedim. Bişi daha yedim. Ama içemedim kardişim. Carcarcarcar herkes birbiriyle muhabbet ediyor ama "kim saniyede daha fazla şey söyler ve dahi yüksek sesle" yarışına girmiş. Arkadaki pencereye dalıp dalıp gidiyorum. Tam karşımdaki anne işkilleniyo, devamlı poposunu kaldırıp sandalyede farklı yerlere koyuyor. Bir kere gözgöze geldik, bana gülümsedi. Ben anladım ki, ben pencereye baktıkça o kendisine baktığımı sanıyor ve ben şaşıyım diye bana üzülüyor için için. Kimbilir kaç kere güldü bana da ben farkına varmadım. Bu da ayıp hanesine ikinci çarpıyı gerektirir.

Bir ara irkildim, lafın sonunda çoban hitabı vardı. Eveet tabii dedim gülümseyerek. Yandaki kaçlısın diye tekrar etti soruyu. Ben oossdört yaşındayım deyince bir iki es'ten sonra 'aaa' nidaları çıktı. Olsun, ben alışkınım. Cep konyaaa mı getirsemdi? Çay alır mısın diyo Nazmiye evsahibi. Ben içmem diyorum.
'Ne içersin' diyince 'hiiç, su içiim bari' diyebiliyorum. Rakı var mı rakıııı?

Deniz gidip gidip geliyo garibim. Anlamalıydım.
Bir müddet onunla oynayıp rehabilite oluyorum.

Aaaay, hiçbişii yemediniz diyo Nazmiye. 'Ben yedim, onlar yemedi' diye diğerlerini gammazlıyorum işaret parmağımla.. Mutlu mutlu gülüyorum.
SORU5: Biliyosun soruyu.

Okul muhabbeti. Aaaayyyihhhggttt.. Hayatimin en kötü günü bu olsa gerek. Eski okulum hakkında konuşuyorlar. Atıp atıp tutuyorlar. Hiçbişii demem. Banne. Sen nereye vercen diyince bilmiyorum diyorum.
Bir yarım saat sonra herkes şeceresini dökmeye başlarken konu hangi okuldan mezunsuna varınca orda anlıyorlar ama hiçbiri dediklerimiz doğru muydu diye sormuyo. Alllahtan. Bu sırada sandalyede bağdaş kurmuşum. Hafif hafif göbeeeem kaşınıyo..

Bir anne kulaklarının kepçe olduğunu söylüyor. Hanife. Kimse farketmemiş ki kulaklarının kepçe olduğunu.. Hanife bize gelmeden önce kuvaföre gitmiş üstüne simli bişiiler giymiş, kolsuz. Bir gri pantelon, bol makyac. 'Nebliiim kimle karşılaşacağımı, böyle candan olduğunuzu ne biliiim' derken sol gözünün akıyla bana baktığını hissettim. Kırık saç uçlarımla spor çoraplarıma baktım. İki salise içinde damdaki kumrulara bakıp 'Hangisi kumru hangisi güvercin diye bi soru atsam ortaya aceba hangisi bilebilir?' diye düşünüyodum. Nazmiyeye tuvaleti sordum. Geri döndüğümde tuvalette aklıma gelen ''kepçe kulak için emirgandan koysan boğaza süzüle süzüle iner' derlermiş' lafını dedim. Hanife matrak bi kız yine de, çok güldü. Biraz pişman oldum, dalga geçmek için söylüyorum sanabilirlerdi, ben severim kepçekulak.
Bu nedenledir ki, kulağını yapıştıran model arkadaşı bahis konusu etmeden 'eee şimdi ne kadar var doğuma?' diye öteki arkadaşa bulaştım.
SORU6: Patavatsızlık teoride cinse özgü olmasa da, uygulamada erkekler üstündür. Not: ama bu bi soru diil ki!! (bkz.cesur civciv)

Bi çocuk su istedi benden. Götürünce diğer 7 çocuk daha istedi su. Hepsini götürünce Deniz bana 'Çoban, artık sen şimdii bizim hizmetçimizmişsiiiin' diye oyun yarattı.. Suları içerken tüm kızlar büyümüş de küçülmüş gibi nazik nazik pozlardaydılar. Ben komiklik olsun diye hüüüüüüüüpfffff diye içtim. Normalde öyle içmem.. Bi kızın gözünde korku, diğerinin kaşlarını çatık görünce Deniz'e baktım. Kikiridiyodu. Rahatladım. Yine de suyumu uslu uslu içmeye karar verdim.

Bir ara 2 m2lik balkonda üstüsteyken kendimi aşağı salıversem güle mi çakılırım ıhlamura mı hesapları yapıyodum.

Giderken biz de bekleriz demedim.

Kesin erkekim. Bildim.

PS. İsimler gerçek diil tabii. Bi deniz gerçek, bi çoban.
PS2. Tuvalete lavabo diyor herkes benim dışımda.. Çünkü, lavaboya çiş yapmak iğrenç bişi bence..
PS3. Yoort denize sordu dun, nerdeymis evleri diye. Deniz u dönüşü yaptık dedi. ))))

Beynim kulağımdan akayazdı

2007-10-21T13:08:00.000+03:00

Malzeme topladım toplamasına ama hiçbirini hatırlamıyorum. Hiç keyifli birşey hatırlayasım da yok.
Detayla yazamayacağıma karar verdim.
3.5 saat süren, bol vıdıvıdı ve bol bağırış çağırışlı bir toplantıydı işte.
Yine benim pek küçük göründüğüm üzere konuşmalar oldu. Ben de 3 bayan şahısın benden küçük olduğunu ama hayli büyük göründüğünü görüp şaşırdım yine.
Gitmeden önce evin evkızının Deniz'e fena halde çemkirip 'kötüüü, iiireeenç' diye bağırıp, yastıkları suratına fırlatmasıyla biraz şoke oldum. Suratındaki ifadeyi destek alacak olursam eline bıçak verilse karnını deşecek gibiydi. Annesi pek sakindi ve olur böyle şeyler ne var ki yaklaşımındaydı. 'arkadaşının canını yakacaksın' gibi bir lakırdı mırıldandı ki, zaten, kızcağızın yapmaya çalıştığı da bence buydu. İlk darbeyi ben araya girdiğim için yedim. Yastık ağır, kız manda gibi kuvvetliydi. İkinciyi de, baktım annesi yavaş yavaş seğirtiyor bize doğru hemen denizi ordan uzaklaştırma yoluyla savuşturdum. Şaşırdığım şey ortada bir neden görünmemesiydi. Deniz de nedenini anlamamış. Çünkü benim küçük ondan fersah fersah kaçıyordu son saatlerde. Biraz sinirlenmişti kız. Yok yahu, ne birazı. Daha sonradan Deniz'in boynunu da sıktığını öğrendim. Deniz normalde nedenini tahmin eder veya eşşek gibi bilir. 'Ben ona şööle yaptım da o da bana ööle yaptı' der. Bunda ne gözle görülen, ne söylenen, ne sezilen bir durum vardı. Bir kişi kulağıma 'kıskanıyor olabilir' dedi ama bu kadar küçükten başlamaz bu işler diye düşünürüm ben. Bu olay moralimi bir kere bozdu. İkinci moral bozukluğu Deniz'in merdivenden inerken 'Kimse benimle arkadaş olmak istemiyo' diye bir arkadaşına yakınmasıydı. Diğeri 'Ben seninle arkadaş olurum' diyince çapraşık duygularım su yüzüne çıktı. Denizi sıkboğaz etmek istemiyorum ama sormam lazım, çok şaşırıyorum çünkü. Diğerlerinin arasında biraz yeni mi yoksa ne tür nedeni olabilir bilmiyorum çünkü huysuz, kızgın, oyunbozan biri de değil. Neyse bakacağız.
Yemekleri tahmin edersiniz. Evhanımı arkadaşımız çok mahir..
Ben sevdiğim bir ev yemekçisinden su böreği aldım. Bir tek ben yedim. Biraz da çerkes tavuğu yedim. Bitki çayı içtim sonra da bol bol su. Yapboz götürdüm, kocaman. Ama kızlar kuaför mutfak ve bebek üçlüsünden kurtulamadılar. Deniz dışında. En çok tahta trenle, resim ve dans üzerine kurulu bir oyun kurdu. Bir de hediye paketlerinden birinin ipini kolye haline getirdi ve onunla oynadı. Onu evin kızına hediye edecekti ama vazgeçmiş olsa iyi olur.
Midem dürüm oldu. Beynim de bu kadar saatin sonunda puding oldu. İki anneyi çok sevdim özellikle. Ne iş ki biri devamlı 'Nası yani yaaa oldum' diye konuşan bir güzel.

Kız anaları yardım edin

2007-10-16T17:38:00.000+03:00

Deniz cumartesi günü bir kızlar partisine davet edildi. Tabii ben de. Kız anaları da toplanıyor.
Benim ilk tecrübem şimdi bi şişe şarap götüremem. Pasta falan götürsem belki yedirmeyen vardır. Evde kısır yapıp mı götürsem? Kıza hediye mi almam lazım? Ama doğumgünü de değil ki.
Oğlan anaları, hadi size de soruyorum.
İmdaaaaakk..

Şeker bayramını atlatırken

2007-10-15T16:54:00.000+03:00

Şu şeker bayramını çok seviyorum ama beni müşkül duruma düşürüp duruyor.
Likörde tek seçeneğim var, kremali turk kahveli likör. Baileys gibi. Fakat bir pigme likör bardağı kadar. Gerisine zorlanırsam doğrudan 'madem içiciiz sek şarap yok mu şarap, bira da olur' diyesim geliyor. Portakal, ahududu yok limon nane, altın likörü falan böğürtü şeklinde geri tepiyor.
Şeker bayramında kuru incir, kayısı, üzüm taraftarıyım en kötü. Arada tatlıdan bayıntı gelmesin diye de ceviz, badem, fındık. Şimdi böyle bi ikramda bulunursam sağlık kaçığı olarak mimleneceğimden evime hep çikolata, şeker alırım. Halbuki ben severim de zararlı şeyleri.
Bu sene mabel'in badem üstü acayip güzel renklere bulanmış drajelerini gördüm. Görüntüsü bir güzel bir güzel.
Ben zordayım. Tatlının t'sinden hoşlanmıyorum. Burda da en az on kere yazmışımdır, kendimi kelaynak gibi hissettiriyor çünkü. Elimde değil. Eskiden de düşkün değildim ama şimdi hiç katlanamıyorum. Midemi allak bullak ediyor. Sabahtan akşama keçi gibi tuz yaliicam ben, o türden. Belki bu blogdan sonra bu patolojik durumum artmıştır.
Bu durumda şeker bayramı nasıl atlatılır?
Tatlı reddeden insan ya seeemiyom diye yalan söylüyordur ya da rejim yapıyordur başka yolu yoktur görüşü genellikle hakim çünkü.
Evime misafir gelenlerde yırtabiliyorum. Misafir gitmem durumunda kaçış yollarım var. Bu yollardan biri kesinlikle tuvalete kaçmak falan diil. Tuvalet sonrası yakalanırsınız. Hiç çıkmazsanız kapı altından bile atılabilir. Çöpe atmak tehlikelidir, çöp araştırılıp ortaya çıkabilir namussuzluğunuz.. Ağzınıza atıp bir müddet çaktırmayıp sonra uygun bir köşe bulup peçeteye çıkarmak bir yöntemdir. Bunu da çantaya atmak tehlikelidir. Sonra cep telefonundan kulağınıza portakal tadı akması olasıdır. Ne yazık ki ilaçlardan yırtmak için bulunan dilaltı yolu işlemez. şeker erir de erir. E şeker bayramında misafirlikte 'ay içim ezildi biraz peynir var mı peenir' deee denmeyeceği malumdur.

Şeker çikolata ikramlarını reddetmeye kalkarsan 'aaa rejim yapiyosun di mi?' yle başlayan işkence sizi bulur. 'Yok aslinda pek yapmiyorum' dersin ama bu nedense evet yapıyorum'la eşdeğerdir. Hemen etraftan toplanılan diyet yapan şahıslarla ilgili anılar anlatılır, 'ne gerek var diyet yapmasana' diye itinalı bir gemici düğümüyle olay soğumaya bırakılır. Sadece bir müddet sonra yine bir kilo mevzuna dönüldüğünde 'aa bak çoban da yapıyomuş, ne gerek var' diye bir taşım kaynatılmaya devam edilir.
'Ama, ama, ben, benn...' diyemezsin bile.
Aslında ben artık alıştım. Öyle de desen böyle de desen gideceği yer aynı olduğu için 'rejim yapıyorum ben almiim şeker' demek en sağlam yoldur. Biraz ısrar edince karşı taraf 'aaa aşkolsun ama bak ne güzel vermişim, lütfen çomak sokma' anafikri etrafında dönen cümlelerle insaflının elinden kurtulmak mümkündür.
E ben bir miktar yedim.
Eve gelince çıkardım salatalıklarımı ve tuzumu..
Kör olacam bu gidişle...

Ay bayılıciim

2007-10-15T12:48:00.000+03:00

Nasıl bir sıkıntı. Nasıl bir başağrısı anlatamam.
Hayır, severim yağmuru da çok kapandı birden içim. Üstelik migrenim de yok.
Net bir günlük Konstantinopl maceramızı da.. ahaa, Verlaine. Kim yazmıştı bloguna, chanson d'automne'u? Kim. Verlaine'indi bu. Evreka levreka..Bak keyfim geldi bi saniyeliğine. Hatırlıyabiliyorum bile..
Ne diyordum. Bir günlük İslambol maceramızda bol bol müslim bir miktar gayri müslim gördük geldik. Bre zındıklar. Cumartesi akşam döneriz diyorduk, bi adalara gitsek demiştik. Yok, yağmur da yağmur. Kim deldi bilmem, biri deldi yukarıyı. Dikkatli olunuz biraz...
Çay bana derdi bi ara, kaç yıldır burda yaşıyorum hiç bişii yok, sen her geldiğinde bi ünlü görüyosun diye. Evet. Bu seferimizde de Altan Erkekli ile Demet Şener İ.Kutluay'i gördüm de geldim. Aklınızda olsun, görmek isterseniz, galiba Günaydın'a sık sık gidiyorlar.
Kız güzel, ne yalan söyliyim, at suratlı diye düşünürdüm, pek zarif kızmış. Üzüldüm hallerine, onlar girince bir gariplik oldu. Sonra insanlar boy boy fotoğraf çektirmeye yanlarına damladı. Kızlarını niye evde bırakmışlar diyodum ki, o fotoğraflara ben olsam kızımı katmak istemem. Bi de sonra herkes mıncıklıycak. Off.. Ünlü olmanın bedelini de görmüş olduk. Yalnız ne hikmetse aynı şeyi Altan Erkekli'ye yapmadılar. Soyadından tırsma ihtimali bir neden olabilir.
Aksarayda tek başı açık kadınkız yoktu. Sultanahmette dizi dizi şortlu sandaletli gariban turiz vardı. Bu iki dediğim de son derece rutin bilgiler zaten.
Köprüler ve otoyollar ücretsiz olduğu için ogs bi halta yaramadı, ne zaman kazandırdı ne bişii. Üstelik tüm şahinler otobana düşmüştü ve 120 civarında en sol şeritten seyretme lükslerini yaşıyorlardı. Biz de kıyın kıyın sağdan gittik.
Kırmızı ışıkta biri bize el edip arabadan memnun olup olmadığımızı sordu.
Ne kadar yakıyor, falan... Yoort çok nazikti.
Deniz bi kere bile cozutmadı. Ve bakın, uykum val ama sapıtmadım hala. diyip durdu. Üstelik yaşı ileri büyük teyzelerine de çok iyi davrandı, resimler yapıp duvarlarına yapıştırdı.
Balıkçı Zabahattin amca bayram bayram işinin başındaydı. Kıyafeti pek forma gibiydi. Gözümden süzülüp beynime kazınmış olmalı ki, pazar pazar yoordun mecburi kıyafet alışverişinde girdiği dükkanda kibar eleman bişiler çıkarınca 'Ahaa, balıkçı sabahattin kıyafeti bu' dedim. Eleman nezaketen güldü ama beni görgüsüz bulmuş olmalı. Ne bilsin istanbulda concon bi balıkçı var, sahibi de pek tanınmış, pek zengin.
Herhalde pırtık kıyafetli, ağ ören bi balıkçı zannetti. Öyle sanıyorum.
Birşeyden zehirlendim üzerinize afiyet.
Deniz burdan ayrılmadan dedesinin elini öptü. El öpüşmeyi maaile sevmesek de bir nevi ananemiz diye yaptık. Deniz öptükten sonra 'Eline sağlık eldeniz' demeyi uygun gördü. Niye el öperiz. Çok teelikeli.
Büyük teyzenin evindeyken bir anadolu bayanı geldi, komşuymuş. Bana zorla elini öptürttü. Konuşurken dişlerinin düştüğünden bahsetti. Benim işe geri dönme ihtimalim üzerine ağzından alevler çıkararak 'kocan çalışıyo otur çocuğuna bak evde' diye azarladı. Bir önceki ziyarette de biri 'niye dönmüyosun hala işe' diye azarlamıştı. Her iki teyzeden de ikinci çocuk yapmam konusunda kulak çekiştirmeleri aldım. Annen bişi demiyo mu sana da dedi bir teyzem. Hayır diyince niye, istemiyo mu torun dedi. Annemin bana bu konularda imada bile bulunmadığını, ağzımdaki şeker nedeniyle dilim dönemediği için anlatmadım.
Teyzeleri çok seviyorum. Kendimi yanlarında çok rahat hissediyorum. Öyle hissettiriyorlar. Bu ataklarını da çok be çok hoşgörüyorum.
Yapılacak işlerim var. O kadar istemiyorum ki.. Kendime çorba yaptım. Sabırsızlıkla bekliyorum düdüklüden çıkmalarını. Lahana, kereviz kökü, kereviz sapı, havuç, soğan. Tabak tabak yiycem.
Acaba yağmur yağıyor ya artık, sularımız biraz artmıştır, bir küvet doldurabilir miyim? Hayır otelden lemongrass'lı banyo tuzu aparttım da.
Arakçı, ayıp sana
Arakçı, ayıp sana
(Kaşif Dora'yı bilmiyonuz mu?)

Korrrrrku

2007-10-09T18:05:00.000+03:00

Ehem, insan kendini nasıl zorla mimlettirir, ebe yapar? Gider ekmekçikızın yerine, bi porsiyon duygu sömürüsü, bi porsiyon snıff snıff söyler. Sofrayı donatır tabii ekmekçikız. Çobana da yazı fırsatı çıkar. Yani 'ah ayol yazmiicaktım ama bak makus kader, mimlenmişim, mumlanmışım' der..
En çok korktuğunuz filmlerin adı...

En çok korktuğunuz film, benim gibi etrafa dağılmış keçilerle uğraşan biriyseniz, korku filmi olmayabilir.
Mesela en son Dizi kanalında House'u izlerken 6 yaşındaki güzeller güzeli kızın kolu ve bacağı kesileyazdı diye tir tir tirtemiştim.
Konuyu saptırmada üstüme olmamakla birlikte burda kısa keseceğim ve 1408'i izleyene kadar aklımda kalan ödümü koparanları yazacağım. En çok küçükken korktuğum için olsa gerek, küçükken izlediklerim hemen aklıma geliyor.
Omen
13.cuma
Kuzuların sessizliği
Korku burnu. The nose of the fear, nııı...
Bi de the machinist vardı ki pek beğenmiştim.
Identity çok güzel bitiyodu. J.Cusack de bir harika zaten..
Se7en vardı, bak ne güzel bitiyodu o. Biraz kaydım mı janrdan, nooldu.
Testere, küp gibi filmlerde daha çok vahşetengiz hislerim hasıl olmuştu.
Aynı şekilde kıtır kıtır kesilen adamların, yukardan bişiler düşüp de cörtt diye sinek
gibi ezilen insanların filmi vardı.
Sahi neydi o filmin adı? Hani bi adamı yatay olarak birkaç tel kesiyodu da birden kanlar akmaya başlıyodu sonra da lakerda gibi parçalar yere düşüyodu.
Küçükken bi de Hitchcock kuşağı varıdı, bayılırdım. Parmakarası izlerdim (hayır o zaman parmakarası terlik yoktu, parmakarasından demek istiyorum). Kuşlar, sapınk, çok bilen adam, vertigo.
Böyleyken böyle.
Bu film hatırlamalarını seviyorum. Bulmaca gibi zihni biraz silkeliyor.
Kopya çekmemek kaydıyla.
Karikatür: Bittabi Selçuk Erdem...
Çay ve Deli. Sizden de duysak. Şimdi Andy'e desem elleri cebinde agzinda islik havalara bakip duymazliktan gelir. Miso'nun işi başından aşkın. Çay yazsın diye umutluyum, martı adasını hatırlayan zat-ı muhterem.
Deli kafanı dağıtırsın hadi bakııım.

O şimdi biiii dadıııı, öhhh ne uzun yazıııı

2007-10-04T19:23:00.000+03:00

Çaycığıma çok üzüldüm. Empati diyorlar, ondan bu konu çerçevesinde bende var. Güzel gözlümün dadısını nasıl kovduğunu anlatıyor. Eski zamanlarım aklıma geldi. Ne iç sıkıntısıydı yarebbim.
Ben 12 dadı eskittim. Galiba 12ydi. Şimdi yazınca muhasebeyi görürüz.
Bunu duyan herkes bende bir gariplik olduğunu, daha doğrusu mannnnnnnyyyaak olduğumu düşünür. Düşünüyordur. Doğrudur belki bilmiyorum. Buyrun.
1. Nermin: Denizin doğumundan önce işe aldığım muhteşem ter kokulu bir bayandı. Ter kokusu eve girer girmez iki katı birden kaplardı. Bilmiyorum, o dönemlerde eline bile veremezdim denizi. O yüzden daha cevval birini aramaya başladım.
2. Mürvet: Kadın çok cevvaldi, evet. Beni ilk zamanlarda acayip rahatlattı. Denizi severken ultra soprano gür sesi bile katlanılabilir gibiydi. Kal deyince akşam bir saat daha kalırdı. Ama zamanın parasıyla ekstra 20ytl'yi taksi parası olarak cebe indirir sonra bizim siteden otostop çekerdi. Bunları anlayabiliyorum ama bulimik hallerine tahammül edemedim. Haklıyımdır. Ramazanda tüm gün oruç tutup akşam yedikten sonra böööööğğğğh diye kusan ve bunu çok normel karşılayan bir hanfendiye denizi teslim edeceğim, öyle mi?
3. Rukiye: Allahım ne düzgün bir kızdı. İki tane çocuğu vardı. Akşamları kocası geç geldin diye kızmaya başlayınca ayrılmak istediğini söyledi. Ayrıldı. Durun bu kızın devamı var.
4. Meltem: Çok iyi niyetli bir kızdı. Devamlı burnundan sümükleri akan veya akmasa da alışkanlık edinmiş olduğu için snıııfff diye evde gezen bir kızdı. En son elini cifle yıkadığı için hijyen mefhumunun olmadığını farkettim. Güvenemedim. Ya denizin poposunu cifleseydi. Ne gülüyon?
5. Zeynep: Soyadı uyanık olduğunu ifade etse de acayip bir açıkağızlıydı. Ne söylediğimi anlardı, ne yaptığımı yapabilirdi. En son yolda regl olduğu için donunu yıkayıp, lekesi çıkmayan donu bizim girişin kaloriferine astığında galiba olmayacak diye düşünmüştüm. Ama olacak gibi değildi. Kıza süt yerine rakı vermesi çoook olasıydı.
6. Adını hatırlamadığım kız: Sigara düşmanıyız o zaman. Hala evin içinde içilmesine düşmanız. Hatta annemlerin evinde bile aradasırada uğrarız diye babama sadece 'baloda' diye adlandırdığı balkonodasında içmesini dikte etmişliğim vardır. Bu kurala uyarlar gariplerim. Canlarım. Ben de az diktatör değilim, evet. Gücüm yetene... Neyse, kız dedi ki, ben içmem sigara. İyiydi de, açık görüşlüydü. Pek garipti ama, ben tişörtle gezerken o kalın kazaklar giyerdi evde ve burası sıcak derdi. Ahahahe.eiehniehnareh...İlk gün bana demez mi sigaranız var mı. Hııı dedim. Ben şimdi balkonda bi tane içsem? Git sen evinde iç dedim. Hayır, ne yalan söylüyosun. Madem söyledin niye devam ettirmiyorsun di mi... Birşey istemiştim kızdan birgün de 'bi dakka çayımı içiiim de sonra bakarız' diyince ipini çekmiştim sanırım.
7.İki günlügüne bir kız geldi. Çocuk gelişim mezunu. Bu kadar mı düzgün olunur. Bana uzun uzun anlattı: biri bunu istiyormuş da annesi babası verirse gidecekmiş mecburen. Bişiiler bişiiler. Ben de ablayım ya, canım yazık bak ekonomik özgürlüğün var şudur budur cart curt diye. Bu kadar enayi olunur. Ertesi sabah kalktığımda ne kız vardı ne fotograf makinemiz. Sonra peşine düştük seni polise vericez diyince erkek kardeşi kamerayı geri getirmişti.
8. Bi kadın geldi. Adını yine hatırlamıyorum. Bu da iki gün kaldı çünkü. Devamlı herşeye karışıyor, çorbaya niye öööle şunları bunları koymuyosunuz. Niye bal vermiyosunuz ki, ben vermiştim bişiicik olmamıştı diyo. (altı aylık çccuğuna bal vermiş de, iyi yaşıyor çocuk, bişii olmamış). Sonra kadına taktım ben. Bişiiileri ters. Bi baktım yalan üstüne yalan söylemiş bana. Mayk Hammer gibi tüm yalanlarını yüzüne çemkirdim. Aman şimdi detaya girmiycem.
9. Emine: Ay ne hoş kız. Varoş güzellerinden. Denize ilk şarkısın öğretmişti: ooofffoofff komür gibi yanıyorum oooofffoofff... Olsun, beğendik çok, en uzun devam ettiğimiz kızdı. Onu alıp tatile bile götürdük. Sana layık değil ama... da dedik... Kız tatil boyunca bira üstüne bira içti. Ara ara tuvalete kapanır ve birileriyle telefonda konuşurdu. En son denize minik bebekken bak simdi seninle ugrasamam, sakin aglama, zaten cok sıkkınım dediğinde suratının ortasına çakasım gelmişti. Kızın meğer bir aşnafişna olayları varmış. Amaaan çok komikti. Üstelik zaten sigara da içiyormuş. Ama bu akıllı gelmeden önce ve gittikten sonra içiyormuş. Bana uyar.
10. Tekrar rukiye. Naaapiim. Bu sefer akşam saatini bir saat geriye çekersem kocası izin verir diye düşündüm. Bu kız da enteresan bi alevi. Bi kere ultrasüpermegabişii kadar gururlu ve alıngan. Kaşın kalktı mı kıllanıyo. Bir ara kapı çaldı bi baktım kadının kocası ve kızı, adam kızı elime verdi ve gitti. Hıı dedim, aaa melodi denizi ziyarete geldi dedi. Acayip kızdığımı hatırlıyorum. Nooluyoruz ya, burası işyeri. Kız çok gururluydu ama ben surat astım diye iki hafta suratıma bakmadı. Canım yazık. Neyse sonra bunların bi arsaları vardı sattılar o yüzden ellerine para geçti diye kız ben artık çalışmıycam evime bakıcam diye tekrar ayrıldı. Bi daaa çaaaran na bööle olsun.
11. Ülkü: Memnunum. 2 sene oldu. 2 sene içinde 10 kadın değiştiren için az değil. Arasıra vazgeçemediği yalanları, herşeyi biryere tıkıştırması, sallaması, uyanık geçinmesi... Dönem dönem para az diye greve gitmesi dışında denizle çok iyi anlaştığı için sevdim. Bir kere bile sesi yükselmedi, sabrını kaybetmedi. Deniz onu çok seviyor. Aslında astarında ben de seviyorum bi miktar.
Bunların arasında bir yerde, karar verdim. Bunlara bırakıp işime dönemem diye. Ama işime de gelmişti ne yalan söölim. Biraz durumumuz müsaitti. Tabii çalışsam yoorrt bu kadar stres altında kalmazdı. Ona borcum var.
Bakalım. Bi dakka ya 11 oldu, 12. kimdi ve neydi acaba.
Amaaaan sallaaaaa...

Flaş Flaş

2007-10-04T15:59:00.000+03:00

İtiraflarım var:
1. Daha biraz önce Elektrrra'ya 'Geç açılan bloglara ölüm' demiştim ve gidip en ağırını seçtim. Estetik kaygısı beni sağ gösterip sol vuran biri yaptı. Yakında estetik ameliyat da geçiririm.
2. Ne diycektim ben unuttum.
3. Bugünün ilk yazısında ayyyyynen şunu demişim: Hangilerinden hoşlanacağımı kestirebilmekle birlikte....
Deniz'in alacağı branş derslerinden bahsediyorum, buyrun. Hangilerinden hoşlanacağıMı... Evet, bir insanın teyellemeye çalışsa da ilk sökükten patlak verdiğini kanıtlamış oluyorum. Bu da benim bilinçaltımın beni satması şeklinde tezahür etti. Diyebileceğim birşey yok. Sanki önemli bir toplantıda ayakkabılarını çıkarıp bağdaş kurup oturmuşum gibi hissetmekteyim.
4. Bişii daha vardı.
5. Neyse sonra yazarım artıkın.

Hıyng

2007-10-04T15:36:00.000+03:00

Ay ugrasamayacam daha fazla.
Birazcık boyle kalsin blogum.
Degisiklik......

L'lerimiz mazi olmak üzere. Yaşasın rrrr

2007-10-04T10:25:00.000+03:00

Eğitim sisteminin rezaletinden bahsediyoruz. Çocuklar yarış atı gibi oldu diyoruz, bunu ben ilkokula başlarken de diyorduk. Diyorlardı, ben de dinliyordum. Şimdi yarış atı yetiştirmeye başlama yaşı 3 ila 4müş. Yaşadım da gördüm. Gördükçe kalbime asitler dökülüyormuş gibi, kalbim eriyormuş gibi oldu.
Deniz anaokuluna büyük bir neşeyle gidiyordu, çok eğleniyordu. Hatta yarım günden tam güne hiç sorun yaşamadan geçti. Gündüzleri uyumaya bile başladı. Ben şaşıradurayım meğer pıhtı branş derslerindeymiş.
Tıkandık.
Geçen hafta listeyi verdiler: Satranç, seramik, eşli danslar, drama, bale, binicilik, halk oyunları, piyano (veya keman). Dersler bunlar. Hangisine göndereceğime karar veremedim bir türlü. Dedim ki hepsine bir kez baksın. Hangilerinden hoşlanacağımı kestirebilmekle birlikte, ortam, öğretmen ve hangi arkadaşlarının katıldığı da bu derslere olan bakışını değiştireceğinden tecrübeyle kendisi sabitlesin istedim. Kendi kararını vermesi konusunda biraz abartmış olabilirim, evet. Ama nihayetinde, bir dersin ismini duyduğunda gözleri parlıyorsa ona gönderirim dedim.
İlk başta eşli dans eşli dans dedi. Başka da birşey demedi. Tamam dedik. Ondan önce satranç, bale ve dramayı denedi. Bir sorun görünmüyor ama gözleri de pek parlamıyor. Sonra seramik, yaptığı bardağı bütün fazları ve detaylarıyla anlattı. İstiyorum dedi. Elde var biiir.
Dün ağzından düşürmediği eşli danslara gitti. Rusvari bir hanımkızımız, kırmızı saçlı ve yeşil, uzun, parıl parıl parlayan tırnakları ve şekilli vücuduyla pek hoş. Pedagoji bildiğinden emin değilim. Tüm ders boyu izledim kendilerini kameradan çünkü. Bir iki tane biraz büyük abla ve yaşdaşı bir oğlan çocuğu var. Hakikaten hareketleri çok güzel yapıyorlar. Ben bile izlemekten keyif aldım ve aferin dedim. Arada bir denize de bakıyorum tabii. Deniz hareketlerde zorlandı. İlk defa dans ediyor, büyük bir kalabalığın ucunda bir yerde ve diğer çocuklara bakmaktan öğretmene bakamıyor. Belki de öğretmeni göremiyor bile. Arada öğretmen aralarına geçip hareketlerini düzeltiyor. Yavrum deniz geç kaldı, herkes yüzükoyun yatarken deniz sırtüstü yattı. Canım benim diyip gülerek izledim. Yanımdaki teyze de güzel dans eden oğlan torununu izliyor. Benimkini sordu. Söyledim hiç yorum yapmadı. Aferin oğluma diyip diyip durdu. Ne hoş. Bak yeteneğini bulmuş oğlancık. Ama öyle bir babaannem olsun istemezdim, samimiyetle. Öğretmen denizin yüzüne bakmıyor. Hemen herkesin ufak hatalarını düzeltiyor, denizin yanından su gibi akıp geçiyor. Neden acaba?
Öğreniyorum ki sınıfta daha önce de dans dersi almış çocuklar var. Şimdi bu çocukları aynı kefeye ve aynı yere koyup da en iyiye çikolata vermenin pratik faydası nedir acep? En iyiye çikolata versinler tamam da, öte yandan ilk defa böyle bir ortama giren ve ilk defa dans etmeye çabalayan bi küçüğe de ( kesinlikle benim kızım diye demiyorum, kimin çocuğu olursa olsun) en azından bir kafa okşayıp ilgi gösterip biraz neşe verilse çok mu olurdu?
Kadın, çok eminim ki, ders vermek yerine kendilerine yeni dansçı arıyor. Ben kızımı dansçı olsun diye göndermiyorum fakat o okula. Bunu anlatabilebiliyor muyum?.
Derken ders bitti. Öğretmen yetenkli bulduğu çocukların aileleriyle konuşacakmış. Yanımdaki teyzenin yanına geldi.
Torununuz çok yetenekli.
Çikolata da kazandım baabaaanneee.
Aferin oooluma.
Torununuzu bizim federasyondaki yarışmalara hazırlamak istiyorum.
Aaa tabi ne gerekiyorsa yapalım sonuna kadar. (evet, aynen ve aynen boyle dedi, sonuna kadar! Neyin sonuna kadar be teyze)

Çok güzel de, benim kafam allak bullak oluyor. Bu dersin amacı yarının dansçılarını seçip diğerlerini elemek mi yoksa tüm çocuklara, yetenekli_yeteneksiz, bir dans sevgisi aşılamak, ritm duygusu kazandırmak ve onların eğlenmelerini sağlamak mı? Bir yarış atı niteliklerine bakıp onu o şekilde kanalize etmek ve kaslarına kas katmak mı yoksa çok yeteneği olmasa da, bazı çocuklara da bu güzelliği bir oyun şeklinde vermek mi? Konservatuar elemeleri mi, neşe ve ilgi mi?

Deniz bugün ağlayarak gitti okula. Hayalkırıklığı, en çok istediği derste hiçbir boka yaramadığını, hiç yeteneği olmadığını varsayıp cesaretinin ve özgüveninin saklambaç oynamaya gittiğini görmek onun tüm derslere katılmak istediğine birden ket vurdu. Değer miydi?

Okul yönetimine birşeyler söyleyesim var bugün.

Ayrıca, anababalara, özellikle çocuk okula başladığından itibaren psikolojik destek verilmesi taraftarıyım şu günlerde. Ne kadar aklıbaşında bir anababa profili olursa olsun bu dayatmalar ve hırslarla raydan çıkmak an meselesi. Ben kendime hüsssst demiş bulunuyorum.

Okul müdürüne söyleyeceklerim işte bunlar.

Esat4Yol

2007-09-28T11:23:00.000+03:00

Sabahları Deniz'i okula bırakırken bir on dakika kadar modern sabahları dinliyorum radyoodtü'de. Sabah sabah içimi açıyorlar ama bugün ayrı bir güzeldi çünkü şarkılarına denk geldim.
Esat4Yol
Özellikle sonu patlattı gülmekten. Tavsiye, buyrun.

Kısım 2: Anne ebesi. Annemin ebesi kimdi acıba?

2007-09-27T17:38:00.001+03:00

Ağaçkakancım dürtmüş gitmiş.

Nasıl birşey anne olmak.

Güzel bişiii öncelikle. Ehehehe...
İnsanın hafiften karakterinin kemik kısımlarını törpüleyip acıcıktan şekil şemal veren bir durumdur.
Zordur bence. Hiç de kolay değildir. Ama bu kişiliğinizle alakalıdır. Herşeye kafayı takan mükemmeliyetçi bir anneyle hayatında rahat ve vurdumduymaz iki annenin anneliği algılayışı da, yaşadıkları tecrübelerin şiddetleri de farklıdır.

Geçen gün düşünüyordum. Ben günlerimi kolay geçirmedim ilk iki sene. Peki benim annem 14 ay arayla iki çocuk ve aynı zamanda iki yaşlı kişiyle nasıl ilgilendi. Efenim, şöyle ilgilendi: Mesleğini bıraktı, eve girdi 6 sene kadar evden pek çıkamadı. Sosyal hayatı hafiften pörtledi sonra da panik atak oldu. Buyrun. Ama bizi harika yetiştirdi ve baktığı iki insandan biri olan ve kendisine pek iyi davranmayan kayınvalide son nefesini vermeden önce gelininin elini öptü.
Hiçbir zaman şikayet ettiğini duymadım. Böyle de yaptım şöyle de yaptım dediğini de. Evet, çoklukla kişilik özelliği ama zamanla öğrenilmiş bir durum da aynı zamanda. Biliyorum, çünkü ben de şikayet etmedim. Çocuk olmasaydı mevzu bahis az şikayet etmezdim.

Öte yandan, şu günler eski günlerle karşılaştırılabilecek günler de değil. Rekabetçilik diz boyu, oyuncak sanayii fena halde gelişti, herkesin herşeyi olması gerektiği gibi bir baskı altındayız. Eskiden kreşe mecburiyetten gidilirdi şimdi branş dersleri yok piyano yok yüzme yok cart yok curt diye çocuklar erken geliştiriliyor eskisine göre. Haliyle insan da aman benim çocuğum eksik kalacak paranoyasıyla yüzyüze geliyor. Bundan arındırmak çok kolay değil kendini. Bu yüzden işte annelik zor. Keza babalık da. Babalık komik bi laf..

Annelik, yavrunun yüzüne baktıkça daha önce hiç olmadığı şekilde içinin tir tir tirrrtemesi olduğuna göre önceden pek rastlanılmayan çok yoğun bir duygu olsa gerek..
İnsanı ayak öpmeye alıştırdığı için bet bişii.
Sabrı sınadığı için öt bişii.
Gururlandırdığı için tehlikeli bişii. Ben yaptım bunu bak nasıl olmuş, ben öğrettim, ben şeyettim, ben şoyettim.
Estetik kaygıları yok ettiği için tebrik edilesi bişii. Annenin hem kendine bakışı hem de çocuğuna bakışı açısından.
Fedakarlığa zorladığı için de biraz nazik.
Koşulsuz sevgiyi tam anlamıyla öğrettiği için de kutsal bişii.

Öööle de bişii galiba.

Guncelleme: Bi dakka, bu isin sonunda baskasina sobe demezsen ömür boyu ebe kalabiliyo musun? aman diyim. Yorumlar arasında içindeki cevheri iyice açığa çıkardığını gördüğüm için ELEKTLA seni sobeliyorum..

Kısım 1: Sevmem ebesi. Ebesini de sevmem zaten.

2007-09-27T11:24:00.000+03:00

Önce Elektra, sonra Agaçkakan sobe etmişler. Kronolojik sırayla yazmak icab eder.

Neleri sevmem ebesi:
Önce başlıklara ayıralım, düzen, tertip arkadaşlar:

İnsan manzaraları:
Yüzüne pek cilveli gülüp dünyanın en iyi dostuymuş gibi konuşan arkandan yerin dibine sokanları sevmem.
Devamlı harisçe gözetleyenleri sevmem.
Sürekli kendinden bahseden ve karşıdakini dinlemeyeni sevmem.
Riyakarlar. Çıkarcılar. Bu da ilk yazdığım grupla çakışır zaten.
Softalar, köktenciler, ömürcek kafalılar, fanatikler..
Çocuğu istemediği birşeyi yaptı veya istediği şeyi yapmadı diye ona git seni sevmiyorum diyen annelerle çocuğunu döven anneler...

Yemek manzaraları:
Her türlü tatlı, çikolata.
Midemi yakan şeyler: kahve, çay..
Ciğer dışında sakatat.
Kuyruk yağı da.
Domuz hele hiç.
Kars gravyer, çiğ semizotu ve ayva yedikten sonra ağzımın içinin hali...

Vücutsal:
Ayak, ter, öt, kusmuk ve ağız kokusu.
Yanaklarımın kızarması. O yüzden başkalarının yanakları kızarırsa da bakamam.

Meslek gruplarına göre:
Ustalar.
Diş hekimi severim, kendilerini ziyarete gitmeyi sevmem. İade_i ziyaret olursa iyi ağırlarım.

Kategorisiz:
Unutkanlık ve konsantrasyon bozukluğu yüzünden anlatırken anlatırken fıkranın sonunu unutma halleri.

Burda bitiriyorum. Aklıma gelmeyen vardır.
Aklıma gelmeyen başıma da gelmesin işalllalaaaaahhh.

Kuşşşştt

2007-09-26T18:54:00.000+03:00

Kafayı yiycem lafını sadece vejetaryenler kullanmalı. Yoksa etbeyinlilik tescillenmiş olur ki hiç iyi olmaz. Kuş beyinli deyişi de kesinlikle tesadüfi değil. İkisi de bugünkü yazımın konuları.
Çıldıracaktım bugün.
Kuraklık ve tadilat dolayısıyla çimlerimizin bir bölümünü kaybetmiştik.
Havalar serinledi. Şebeke suyu kullanmayalım diye ayrı depo yaptırıldı. Hidrofor eşliğinde sulama sistemine başlandı. Güzelce çim tohumları, gübreleri alındı ve özenle yama yapıldı.
Hatta kuşlar tohumların birazını yer diye bolca çim tohumu atıldı.
Kuşlar naaptı. 'Oooo abi, ramazan diye galiba, tohumları artırmışlar, sülaleni topla da gel' diye çevrelerini organize ettiler.
Yandaki teyzenin pis kırık bi toprak kabın içinde 'şapırtt bir sürü ekmek' ziyafeti de bölgenin 'bi uğrayalım dedik, aaa yemek mi yapıyodun şansa bak çok da açım' kuşlarının nüfusunu her geçen gün artırıyor zaten. Teyzenin hiçbi yeri yemiyo bittabii kendi bahçesine koymaya, hafiften ayağıyla bizim oraya ittiriyor. Her sabahki rutin işlerimden biri de onun hareketini ters tarafa ifa etmek. Yine ayakucuyla, eller cepte gözler havada ve ıslık çalarak. Ama hiç konusu geçmiyor aramızda. Teyze zaten bana birşey diyecek olursa bir zahmet buyurmuyor veya telefon falan etmiyor. Apartmanlararası camdan cama karşı komşu çağırma seremonisini aynen uygulayarak çatlak sesiyle bağırıyor 'Çobaaan, Çobaaeaeaaaan.' Bir iki de değil, on kere falan. Duymamış ayağına yatarsam tüm site 'Çobaeaeann baksana şuna bee' diye bağıracak diye korkuyorum.
Konu dağılmasın. Bugün mutlu mesut dışarı çıktım. Anında saçlarım diken diken tam tepede toplandı -ki yolması kolay olsun- .. Tüm topraklar seramiklerin üstünde, çim tohumları ortada. Birkaç sülale birarada gelmiş, iki salise kadar kafalarını kaldırıp baktılar ve anında pırrrr. Ama nasıl pıırrrr, sanki Hitchcock'un kuşlar filmindeyiz. Nereye gittiler? Bahçenin ağaçlarının üstüne. 'Ulan gidin' diyorum bööööööööle bakıyorlar. Hüüüstt dedim ama nafile. İçeri girdim su içtim çıktım, 15 saniye sürmüştür. Bunların hepsi yine yerde. Allahım naaapıcam. Hemen sulamaya kalktım. Daha da kötü oldu. Onlar için muhteşem tabii, kuru kuru yiyceklerine sulu tencere yemeği, ekmeği ban ban öyle ye..
Bir oraya koştum bir buraya. Kafa çalış, çalışsana....
Deniz'in kendi boyunda bir bebeği var. Mavi mavi ışıltılı bir Yasemin. Alaaddin'in kırığı var ya hani.. Esmer hafiften. Aldım bir sandalye oturttum üstüne. Koydum yan tarafa. Ehehehe, çok akıllıyım.
Deniz'i okuldan alıp geldim. 'Hiiiyaaaaaaaaaaaa, naaptın Yasemin, orda saksı gibi oturmanı anlıyoruz da hiçbirini kovamadın mı? Yazıklar olsun sana verdiğim paraya.' Bu sefer biraz kumru veya güvercin de buyurmuş. (iki türü pek ayıramam)
Tekrar tavafa başladım. Yoruldum. Deniz'i bahçede kuş kovalama partisine davet ettim. Eğlenceli. 'Şuraya da koş kızım, aha bak tam arkanda iki tane var, koooooşşş'. Ehehe, çocuğa hayvan sevgisi aşılayıp üstüne 'kovala, gittt pis kuşşş'. Çocuğun kodlar karmakarışık.
Üşenmedim gittim sebzeler için satılan özel böcek möcek uzaklaştıran naylonumsu örtülerden aldım. Daha örtmeden softlight da olsa bir ampül belirdi kafamda. Bi yarım saat önce yansa şu nalet ampül masraf yapmayacam. Neyse kullanırım nasıl olsa. Yeni fikir şu, Yasemin'e biraz renk, biraz hareket.
En çok ziyaret edilen yere dayadım sandalyeyi, üstüne Yasemin'i ayağa diktim. Bir kolunu ve çaprazdaki bacağını havaya kaldırdım. Saçlarını tepede fıskiye şeklinde topladım. Manyak bi havası oldu. Tabii lök diye ortada biraz komik oluyor. Bunun da çaresi bulunur. Yoldan geçecek kişi, hakkımızda menfi düşünmesi sakıncalı kişilerden ise hemen dışarıya koşulur, Deniz duymayacak şekilde 'Kızııım, akşam oluyor artık gel bebeğini burda unuttun, Aaa, iyi akşamlar hanfendi, iyi akşamlar beyefendi, ehehe, çocuk şeyetmiş'. Biraz ihanet oluyor ama artık ne yapayım, göze alamıyorum.
Peki nooldu? Bir kuş bile göremedim, gün gece oldu.
Bilmiyorum bunlar topladıklarını hastaya yatalağa götürüp orda mı iftar açacaklar?
Ya da kuşbeyinli lafının tescili ahanda budur işte.
Halbuki kuş sesi severim ben, özellikle uyanırken. Şimdi kabus gibi oldu.
Şu çimler çıksın yine sevicem. Söz..

Acımasız gerçekler

2007-09-24T15:58:00.000+03:00

'Deniz seninle giysilerini yere atmaman gerektiği konusunda konuşmamış mıydım?'
'Konusmustun ama işe yalamadı.'

Geçen sene bir ara canı sıkkınken güldüreyim diye bir espri yapmıştım bana kuru kuru bakıp 'bulanın komiği sen misin' demişti. Nerden duymuştu bu lafı ve ne kadar acımasızdı. Bunun da ne kadar farkında değildi...

Daha da kötüsü geçen haftasonu bir lokantada 'Bulanın yemekleli güzelmiş, senin yemeklelin kolkunç oluyo' lafıyla kalbime hançeri sapladı. Artık devamlı başına kakmak istiyorum, afiyetle yediği, benim hazırladığım her lokmayı...

Zaten giydiklerimi de beğenmiyor. Toptoplu katkatlı giysilerim yok. Varsa bile giyecek değilim. Bu yaşta beni bu kadar beğenmezse ileride ne olur tahmin edemiyorum.
..
Ediyorum.

Karışık buruşuk

2007-09-20T19:00:00.000+03:00

Lawrence Durrell'in Kıbrıs'ın Acı Limonları kitabını bitirdim biraz hızlıca ama zevkle.
Çok hoşuma gitti. İskenderiye Dörtlüsü çok güzeldi, Durell'in.
Fakat bu, benim için daha özel bir kitap. Kıbrıs'a, Rum'a, ordaki Türkler'e, burdaki Rumlara olan merakım yüzünden.
Araya hızlı bir Grange'yle bir de D.Brown attırdım. Aziz Nesin'i saymıyorum.
Şimdi gözümü Avignon beşlisine diktim. Kısmet.
Bir de, çok zor ama, yapabilirsem G.Perec'in su e'leri tamamen yokettiği la disparition'una. Çok ürküyorum. Ama azimliyim oldukça.

Scorsese'nin köstebek'ini izledim. Bir hafta önce olmalı. Şunu da dedim: Aceba daha önce izlemiş miydim? ... Şimdi ise, aradan bir hafta geçmiş, birşey hatırlamıyorum. Hmm, iyiydi diyorum soranlara. Sonunu pek hatırlayamıyorum. Oyuncu performansları çok iyiydi fakat.

Tabi stooobeli şoltkeyk dizisini yemiş yutmuş bulunuyorum. O, uzmanlığım...

Bir de, elektla'ya tesekurler, dizitv'ye bakıyorum. Orda bir dizide bir adamı gördüm nerrrden tanıyorum bu adamı diyip duruyorum. Fakat şimdi diziyi de hatırlamıyorum. Yani böööle dilin ucuna gelir ya, benim de gözümün ucunda durup duruyo adam. Yok....

Deniz oyuncaklarını toplama konusunda master ve doktorasını tamamlayıp şimdi akademik hayata atıldı. Şöyle ki:

Çoban: Denizcim, hadi yatıcaz, oyuncakları topla. Haydi hop hop hop
Deniz: Tamam, yaldım edel misin
Çoban: (Aha, tamam dedi amanin.. Mest) Aaahaha, tabi ederim...
Deniz: Olduu, şimdi sen olaya git, yeldeki balbunyalalla melcimekleli topla (yok, mutfakcilik oynamistik da...)
Çoban: Peki
Deniz: Yoolt, sen de şuldaki bebekleli al, kutusu şulda onun içine koyacaksın, tamam mı
Yoolt: Tamam
Birden yoort ve çoban kazlandıklarını farkederler çünkü deniz arazi olmuştur. Bir iki saniye kadar yerde diz çökmüş bir halde bakışırlar.
Neyse, buna da şükür. En azından organizasyon kabiliyeti var arkadaşın.
Yok, yahu. Hiç yardım etmedi değil. Hatta ben balbunyalalı topladıktan sonra bir kere de portatif mutfağı yere düşürünce hepsini yere saçtım da tavukla omleti yerden o topladı.

Ev bir haftadir şeytan merdiveni ve balonlarla dolu. İçimizden birinin bir sonraki yaşgününe kadar kaldırmayı düşünmüyorum. Kim uğraşacak!

Detoks yapıyorum kendime. Nasıl yapıldığını bilmiyorum ama ben şunu yaptım, kabul olur herhalde: dün kendime sadece sebze şeyettim. Güzeldi. Biraz gaz yapıyo yan etki olarak, afedelsiniz. Bir de sebze suları çıktı ya, ne yalan sööliim kutularını daha çok seviyorum. Ehehe. Kendi evimde sıkma aparatım var, birgün avokado sıkıcam. Deneysel olarak, bakalım suyu çıkcak mı.. Yenilerden bir ayva suyu çıkmış ki şahsen bayıldım, bir miktar tatli gelmesine ragmen.. Benden başka bayılan sayısının fazla olacağını tahmin etmiyorum. Bizim ayvalar da oldu. Yemek istiyorum, başka da birşey yapmak aklıma gelmiyor. Tatlı olmasın lütfen...

Detoks dedim, aklıma botoks geldi. Botokstan da Suzan Avcı geldi. İz tv'de bugün Türk fantastik filmleri konulu bir belgesel izledim. Çok zevkliydi.
Özellikle Kilink'leri falan tekrar hatırlamak çok hoştu. Süper adamlar, örümcek adamlar, tarzan istanbul'dalar, bir tane de süper
kızımız olduğunu biliyor muydunuz? Aybiçe kurt kız: Canan Perver.
Şimdi kült diye anılan tüm filmlere hafiften değiniyordu belgesel. Yönetmenler bir yere kadar haklı aslında. Çetin İnanç (Dünyayı Kurtaran Adamın yönetmeni) diyor ki: 'Yahu tamam. Şimdi izledin mi boktan filmler. Ama zamanına bakacaksın. Madem o kadar kötü niye bu devirde hala dünyayı kurtaran adamın oğlu gibi filmler çekiyosun ki, git kendi özgün senaryonu bul' diyor.
Ki bence haklı. İnsanlar ilk filme güldü diye bundan prim yapmaya çalışmak doğru gelmiyor bana.
Bir de Aytekin Akkaya diyor: Evet, insanları şimdi çok güldürüyor. Ama biz yüreğimizi koymuştuk ortaya. Kırılmadık kemiğim kalmadı vücudumda benim. Ayazda, kavurucu sıcakta bana mısın demedik.
Ama fakat lakin, hakikaten.... Replikler hökür hökür güldürüyor insanları. Hangi film şimdi hatırlamıyorum. Batman ve Robin'in türk versiyonu muydu acaba:
Ooof ooff
Nooldu abi
O öldü, şu öldü
Eeee
Na bu da öldü
Aaa napcaz abi
Hadi eve gidelim.
Peki.

Hadi..

>
Not: Mac uzerinde calismaya calisan opera eger bi insan olsaydi yuzune bile bakmazdim. Beceri dusmani, satir sonu nankoru. Ayrica fayırfoks da irkci. Terlettiler gece gece.....

Sizin memlekette esek yok mu

2007-09-18T19:43:00.000+03:00

Komik mi trajikomik mi lanet mi sacmalama mi nedir bilmiyorum.
İki onceki hafta laptopumu cinayete kurban verdim. Agatha teyzeminkiler gibi zamana yayilmis, ustaca planlanmis bir cinayet fakat. Faili ben...
Gecen hafta, kisisel kanaatim sudur ki, pc intihar etti. Hic parmak izi yoktu. Eve zorla giren, ellesen falan.....yok...
Bu hafta babamin iki sene once bilgi yarismasindan kazandigi ve zavalliya 'sen kullanaman bunu, ver bana' dedigim ve ic ettigim beyaz mac laptopla toparlamaya calisiyorum ama cok kolay olmuyor. yok fayırfoks turkce karakter poroplemi yaratiyor, operaya alisamadim. safari ise tatmin etmiyor. O yuzden bu yazimda temkinli olmak ADINA (luften, heryere adina koyanlara bi bilen anlatsin, dogrusunu...luften..) turkce karakterleri kullanmayacagim.
Bugun hizli alisveris sirasinda Aziz Nesin gordum. Hemen hemen tum kitaplarini anne-baba evinde hatta dede–babaanne evinde okumuslugum oldugum icin garipsedim. Yeni mi, naapsam, bi bakiim, unutmus oldugum bir kitap mi, nedir ? Cok gulerdim yazdiklarina, cok severdim Aziz Nesin'i. Allah askina, minik bebeydim yaaa. Sanki buyuyunce buyusu bozulur diye buyuyunce kitaplarini almam diye dusunuyordum. Aliverdim. Nostalji mi olmustur nedir, hic fikrim yok. Uzandim ve aldim.
Eve dondum. Yemek yaptim. Bu siralar adetim oldugu uzere aciverdim IZ Tv'yi. Cok begeniyorum bu kanali ben. Bir de ne goriiim, Aziz Nesin'in belgeseli.
Algida secicilik diye birseyin farkinda olmasam, yukardan yukardan bana vahiy iniyo derim.
Guzel bir belgeseldi. Guzel bir kitapti. Kitabi 2 saatte, belgeseli 1 saatte somurdum.
Gunum icinde internet de tatile cikmis oldugu icin bilgisayari hic acmadim.
Bilgi-sayar.
Ne saymasi allasen.
Hic....
Nesin icin cimri derler, sanmiyorum. Parasini ortaliga sacmayan zenginlere atfedilen cimri sifatini hak eden bir insan olsa vakif torunlari olmazdi sanirim. Bilmiyorum. Hoş, öyle olsa ne yazar. Anayasa referandumunda bilincli turk halkinin yuzde 92 sinin evet oyu kullandiginda, sirf kiyamadigi icin, sevgi besledigi icin, halkin yuzde 92sinin degil de yuzde 60inin aptal oldugunu soyleyen Aziz Nesin. Ateist ve komunist oldugu icin ! Madimakta yakilmaya calisilan... ve Madimak otelinden kurtulmaya calisirken belediye baskani tarafindan tartaklanan, kisa boylu, uzun akilli Aziz Nesin..
Gozlerim dolma dolma oldu 'o geceyi yazmak'i okurken... Bilmiyorum, isteyen bir okusun, tavsiye edeceksem, etmeliyim.

Ne diyeyim, sunu diyeyim:
Babamin adi Hidir
Elimden gelen budur.

Dölllttt

2007-09-12T17:37:00.000+03:00

Olmuş..
Kılkını da görür müyüm aceba? Görmesem de şimdiden hissedebiliyorum. Tüm parti boyunca sfenks gibi oturup etraftan hörmet bekledi. Çok mağrur, çok ağırbaşlı bir havası vardı. Pek Deniz'e benzetemedim Deniz'i. Grace Kelly'ye daha çok benzettim. Kuzgun durumlarından...

Arda da buymuş. Aha tam aşağıda..Kameraya bakan... Hmm. Şimdiden kaynana halimi içimde kıpır kıpır hissedebiliyorum. Yalebbim!.

PS: Ilgaz'ı çok seviyolum. Misoooo duy beni!

Lazımdır yeni bir toptop..

2007-09-10T16:52:00.000+03:00

Ben ak sakallı bir vaiz olsam vaazımda şunu da derdim yemin ederim:
'Teknolojiye gövenmeyin. Sık sık bekap alın. Salak olmayın'
Ben bu vaizi dinleyen salak olsaydım şunu derdim:
'Du bi bekap aliim. Salak kalmiim.'
Çok koyuyor adama. Adam olamayana..
Afedelsiniz.

Of yine..

2007-09-06T00:01:00.001+03:00

Şu tercüme olayı beni derinden yaralar nicedir..

Miniminnacıkyumuşacık yerine microsoft mesela.

Çünkü, isimleri çok müsait ve Türkiye'de Oracle'dan sonra en kötü tercümeyi onlar yapoyor.

Bu beni yazı altına 'clickcomments' eklemekten alıkoymadı tabiyatıyla, gugıl mugıl.

Farketmemişim...

Hadi 'harika yazı''yı anlıyorum da (ehehehe) 'anlayışlı' ve 'harika buluş'ta takılıp duruyorum. Sanırımı harika buluş evreka'nın çevirisi olsa gerek. Eureka!

Ben bi tane 'evreka' diyecek olsam ne işim var blogda mlogda, direkt patent ofisine giderim.

Şahsen A.Nesin'in ruhu şadolsun diye (gerçi kendisi şad mad istemezidi ama...) 'eferüm olm ehmet, sen bu yolda devam et' gibi bir yorum tık'ı koyup, bir tane

'ıyyy, iğrrençsin' koymak;

üstüne de 'yine geldiler galbaaa aaa'

koyup, ardına,

'kalk it şu masayı da git' (nıhaaa, terbiyem elvermedi ama fonetik uyumu da sağlayamadım galiba)

en üstüne de:

'Canım benim, boşver bee'

gibi otomatik yorumlar koymak istiyorum. pardon isterdim.

Öhhh beee, hani aaastosun yarısı yaz, yarısı kıştı?

Üstelik eylüldeyiz. Niye terim terim terliyorum?

Kayıp çeşitlemeleri

2007-09-04T21:10:00.000+03:00

Şimdi bu lost enteresan bir fenomen imiş meğer.
Burun kıvırdık kıvırdık sonunda aldık iki sezonu, bir yandan mısır, bir yandan tırnak, arayı kapatalım diye izledik de durduk. Iıı, üçüncü sezonu da bitirdim ama yemin ederim aralıkta çıkınca legal megal alacağım tüm dvd'lerini.
İyi mi oldu? İyi oldu, iyi oldu. Öyle dizileri her hafta bekleyecem de yarım saat sonra bitecek. Ben de elabore edicem falan..Bir sonraki haftaya kadar hergün hasretlik çekeceğim. Arkadaşlarımla konuşacağım. 'Sence bu şimdi nerde nereye gitti kim kiminle nerde naapıyo? Şu şu mu demek? Ayyy, sence noolcak?' 'Olmaz abi, yok olur mu ööle? Geçen sefer o ona böyle de şöyle demişti ya artık pes!'
Fena oluyorum ben, hepsini versinler elime sömüreyim istiyorum.
Ben genelde dizi biriktiririm. En sevdiğim dizileri mümkünse toplu seyretmeyi seviyorum. Film gibi. Bu dizi kavramı insanı yıldıran birşey. Sürüm sürüm süründürür kaptırırsan..
Eskiden san francisco sokaklarını severdim. Karl Madlen'in burnunu sıkasım gelirdi, sanki bir patlıcan makyajıydı..
Şimdi ise genellikle cnbc-e dizilerini seviyorum. Zaten diğer kanallarda hep türk dizileri var ağalar, karılar, hasta çocuklar, çöllerde kaybolmuş insanlar bişiiler bişiiler.
Seinfeld çok severim. Scrubs severim. Lazlo Bane'in I'm no superman girişini de çok seviyorum. İki saniye sürüyor belki o yüzdendir. ER severim. CSI'yi biraz daha az severim. (tahminim o ki gary sinise hatırına izliyorum, o claricaradanesis gibi ismi olan kıvırcık salata çıkınca ne yalan sööliim bi burnuna bi saçlara bakıp konsantrasyonumu kaybediyorum) Yine o düzeyde My name is earl severim. Despırıt mırıt, sevmiyorum. Nip/tak sevmiyorum. Başka da dizi bilmiyorum zaten çünkü televizyon izlediğim de yok. O yüzden biriktiriyor olabilirim. Düzenli bir dizi takip edecek çizelgeyi ayarayamam.miyorum...
Lost'u sevdim. Güzel düşünmüş adamlar. Sezar mezar... Bazen cıvıyor ama çok kolay katlanılır cıvımalar.
Bir ara hangi yiyecekleri sevdiğimi de listeleyeceğim. Eğleniriz.
Yok yani konu şu ki, lost bir manyaklık halini almış. Ama bu manyaklık genellikle bizim amerikalılar tarafından iki köşeye yatırılmış durumda:
'Yok abi, burası kesin araf'
'Sence keyt ceke mi gitsin sooyıra mı?'
Yahu tamam konuşursun da konu ekseninde yıllarca sürecek soru/soru-cevap silsilesi insanın tüylerini dikiyor da dikiyor tepeye. Aman ya, izle gitsin nooluyo? Yok bıdı bıdı..
'Dharma diyolar taoizmi mi bize şeyettirmeye çalışıyorlar' falan gibi aynı şiddette sapıkça fakat en azından daha düzeyli konuşmalar da dönüyor tabii.
Şu dizi bi bitse de kurtulsak.
Bu arada çarli bizim hobbitlerden biri. Çocuğa üzülüyorum ne zaman baksam hobbit göreceğim kendisinde. Bi kere kıleeri öpmüştü de 'anaa, git tüü, tükürmeyenin ağzına girsin' diye kalakalmıştım. No ofens...İnsan bir kere hobbit olmayagörsün, karizma marizma gitti, sittin sene uğraşsan çıkaramazsın üstünden kılıfı. Ne bileyim, çarli suya atlıyo ben ayaklarına bakıyorum tüyleri var mı diye. Benim gibileri çoktur diye yazıyorum. Yoksa yorum kaldıramam.
Kimi sevdim? Ethan. Ve Ben. Bilenler için yazıyorum. İnsana korkuyu sovuk sovuk damardan veriyorlarmış gibi. Bi de Hurley, adamım. Komik bişi demese de gülersin türünden bir komik. Kimi sevmedim? Geri kalanları.
Cek, aynen dolmuşlarda gördüğümüz yaylı köpekler gibi, ilerde parkinson olması kaçınılmaz bir errkek görüntüsü çizerek her sahnede kafa sallıyor.
Bi kere keyt devamlı aynı iç çamaşırını giyiyor, ten rengi sütyen (sütlük diyoluz biz ona), altta da tangavari bir siyah don. Hiç de yıkadığını görmedim ne yalan söyliyim.
Sooyır, iki tane gamzesi ortaya çıkıp da imajını bozmasın diye kaşlarını devamlı çatan zoraki vücutlu bi öküz. Afedelsiniz.
Janlak, her yere düştüğünde ayak parmağını oynatamayacağı korkusuyla kalkamayan ve ağzında çekirdek çitlemiş de kabuğu kalmış gibi garip hareketler olan bi manyak.
Bi de sayyiiiiiid hiç tırnaklarını kesmiyo. Diğerlerinden bul, al bi tırnak makası di mi ama.
Kleeeer sahte bi gebe. İnsan biraz kilo alır di mi.
Cin, gözleri doğuştan çekik olduğu için olsa gerek biraz kompleks yapmış gözleri açıp duruyo. Derileri geriliyor.
Kocası çançunkçin embesilin teki. Aylardır orda dediği iki kelime var ingilizce: boat ve walkie-talkie.
Nerrrrden girdik bu işe bilmiyorum ki...

Aman ne tatili yav

2007-09-03T19:14:00.000+03:00

İnsan tatile gider de daha sinir fıçısı şeklinde geri gelir mi?
Geliiir.. Başka soru var mıdı?

Benim tatil alışkanlıklarım en az bir ay süren deniz kenarı veya dağ dorukları... İdi...
Şimdi bir hafta yaz başı bir de bir hafta yaz sonu, deniz kuşu yüzsün diye gittiğimiz nadide yerler var.
Amaney.
Geldim mi, gittim mi, dayak mı yedim. Ne yedim nooldu bilmiyorum.
Sanırım evimdeyim artıkın.

Hayırlısı...

Anaokulu yan etkileri...

2007-08-23T12:55:00.000+03:00

Almaya gittim Deniz'i anaokulundan. Beni görür görmez:
'Çoban ben Cem'e aşık oldum'
'Nıeaeah?'
'O çok güzel giyinmişti bugün. Ayıcıklı ayakkabileli valdı'
'Aaa yaa? Ne hoş' (hhırrrr..ınnghhhmm!)
'Onun kaç yaşında olduğunu solucam, o da bana döt (dölt), beş, altı bişii diicek. Sonla büyüycez büyüycez büyüyceeaaaz, bilbilimize aşık olucaaaz. Sonla evlenicez. Böylelikle sen anane olucaksııın, yoort da dede olucak tabi ki. Yavlulalımız olucak çünkü. Onlalla bööle bıdık bıdık diye oynicaaaz. Sıkıştılıcaz onlalı..'
'Ehi ehi, şimdi sen göster bakiim kameradan bana kimmiş bu cem'
'Bak şulda yatıyo işte'
Öğretmen: 'O Damla, Deniz'cim'
'Yok yok şuldaki'
Çoban: 'Yavlum o yastık, yastığa aşık olmuş olabilir misin? neniheh'
İşte bu noktada dilimin ucuna geleni söylememem konusunu hatırladım ama cümle ağzımdan çıkmıştı bi kere.
'Hayıl, ben yastığa aşık falan olmadım!'
'Afedersin. Seninle dalga geçmek istememiştim.'
'Dalga geçiyosun benimle'
'Hayır, aslaa. Ben sadece bi şaka yapiim demiştim ama çok uygunsuz oldu, özür dilerim'
'Bi daa yapma'
'Tamam, söz.'
'Bugün Cem çok üzgündü. Ben onunla ilgilendim. Yemekte konuştum onunlaaa, sonla salıldııım'
Çoban: 'Öğretmen hanım, şu Cem'i bi görebilir miyim?' (Iıınghhhh)
Öğretmen fısıltıyla: 'Valla gösteriirdim ama Cem diye biri yok ki'
Olay tam bir muamma.
Yolda:
'Çoban bu gece Cem'i evimize davet edelim. Ona bi ziyafet çekeliiim. Sonla da benim odamda yatalım uyuyalım'
İİİiiiiiiiinnnggg...

Apaçık mektuk

2007-08-21T13:42:00.000+03:00

Endi diyorum!
Ama bak misonun biricigi evlendi yine yazdi.
Ben evlendim, bloğ mloğ olsa yazardım yeminle. Eminim deli de yazardı. Performans çocuk mocuk boncuk dinlemedi.
Gitti bitti bloğ kardeşliği falan.
Hani sen dolma saracaktın da bi yerlerde yiycektik.
Bizim evin hali harap olmasa yine çağırıcam ama rögar kapaaa bile açık bilmiyorum...
Miso, deli?
Çıktırın seslerinizi.

Deli beybiblu dedi

2007-08-21T12:02:00.000+03:00

bu konser versiyonunu daha cok seviyorum:

Bre..

2007-08-18T13:27:00.000+03:00

Sultan İbrahim'i deli diye anmamızın çok fazla bir dayanağı olmadığını öğrendim geçen gün, babamın okuduğu ve masanın üstünde açık duran tarih kitabına şöyle bir gözümün ucuyla baktığımda. Öldürülme korkusuyla saraya kapanıp ara sıra sinir krizleri geçirdiği söyleniyormuş sadece. Katledilme korkum yok benim henüz. Fekat, yine de tanıdık bir hal..
Meşhur hatt-ı hümayun'unundan bir alıntıyı geçen gün boğaz boğaza girişeyazdığım bir 'usta'ya ithaf edeceğim aklımın ucundan geçmezdi. Benim okuduğum kitaba göre, ecdadının Medine'ye gönderdiği mücevheratının geri getirilmesini emrettiği hatt-ı hümayunda (bir nevi iş emri) aynen şu şekilde sesleniyor vezir-i azamına:
'Bre mütevelli yapılı godoş, bre karpuz kıyafetli püzevenk!'
Cuk oturdu, cuk.
Gerçi Murat Bardakçı bu emrin başka bir nedenle yazıldığını söylüyor.
Diğer devlet azalarının da benzer hitaplarını yazmış. Çok keyifli. Osmanlı'nın Durmuşlar'ı bir de güzel kötek atarlardı
Benim yaşadıklarım keyifli değil fakat.
Ayrıca karpuzu da severim: bir karpuzun itirafları

Usta Uyudun mu Sen Kursta?

2007-08-14T10:02:00.000+03:00

Benim sıtkım nasıl bir sıtıksa kolay kolay sıyrılmaz aslında. Affedici, daha ziyade unutucu bir yapım vardır.
Uzun zamandır şu malum grupla, becerisinin kesinlikle nitelenen sıfata erişemediği iş koluyla uğraşıyorum. Eskiden sıklıkla Ali'ye Ali Usta, Veli'ye Veli Usta şeklinde hitap ederken şimdi şu usta lafını temkinle kullanmaya başladım. Esirgiyorum. Oh olsun.
Benzer şekilde, anahtar teslim hizmet veren yüklenici firmaların ne doğru düzgün birşey teslim edebildiklerini ne de bir mok yüklenebildiklerini müşahade etmiş bulunuyorum. Proje sonunda paslı bir anahtar teslim edeceklerini düşündüklerini sanıyorum: anahtar teslimden anladıkları...
Bu malum bir gerçek zaten de..
Sıtkım sıyrılmış olmuyor, daha çok, zorla sıyrıltılmış.
Hadi yapılacak işin düzgün yapılmasını beklemek fantezisini geçtim de dün bir tanesiyle bir telefon muhabbetim yaptım, evlere şenlik. Aynen şöyle:
Çoban: 'Böyle de şöyle oldu. Bunu halletmeniz gerek. Bugün gelebilir misiniz?'
Adam: 'Gelirik. Adınız, telefon, adres'
Ç: 'Şöyle, şöyle. Bugün geliyorsunuz değil mi?'
A: 'Oldu. İyi gunner'
Ç: 'Bir dakika, kaçta gelirsiniz acaba?' (Ustaya saat sormak ve şans eseri verme gafletinde bulunduğu saatte geleceğine inanmak düpedüz aymazlık.)
A: 'Saat veremeyik'
Ç:'Tamam vermeyin de en azından gün dilimini söylerseniz...'
A: 'Ne dili söyliim?'
Ç: 'Yani sabah mı, öğlen mi, akşam mı'
A: 'Herhalde öğlene varmadan gelirik. Ama belki öğlen olur, hiç olmadı öğlenüstü (öğleden sonra sanırım) gelirik'
Ç: 'ahahahaa, geriye ne kaldı?
A: 'Oldu iyi gunner'
Dün geldiler mi? Ehehehe, biraz önce aradılar.
A: 'Ben gakgukdan arıyorum. Sizin ev nerdeydi?'
Ç: 'Dün bütün gün sizi bekledim. Kimse gelmedi'
A: '.............. Adresi alabilir miyim?'

Birazdan geleceklermiş.
Pöh.

Lee Hazlewood

2007-08-08T13:44:00.000+03:00

Dört gün önce kanserden ölen amerikalı müzisyen. {Eşkisözlük girişleri gibi oldu.}
İki ayrı koldan bu adamı öğrenmiştim. Bundan birkaç sene önce.
Nerelerden, anlatayım:
1. Kim demiş animasyon filmleri büyüklere öğretici değildir diye. Birçok animasyon filminin müziklerinden nice iyi müzisyenler öğrendim. Shrek2'de de sebat edip uzantılara bakılırsa tüm shrek oyuncularının bir karaoke yarışmasına katıldıkları görülür. Burda puss in boots, yani kedi Nancy Sinatra'nın söylediği 'These boots are made for walking' şarkısını söyler. Pek hoş. Burdan, yani N.Sinatra'dan da Lee Hazzlewood'a gitmek zor olmaz çünkü şarkının yaratıcısı ta bu adamdır (mıştı).
60'ların şarkısını o zamanki koreografiyle izlemek çok zevkli. Zamanı olan kaçırmasın, ben çok eğlendim. Özellikle nancy'nin bize göre solundaki çok fingirdek pembe dansçıya dikkat çekmek isterim.

2. Bob Dylan'ın hala okuduğum kitabı Chronicles'tan. Burda önemli bir müzik adamından bahsediliyor: Duane Eddy. Bu adamı Bob Dylan'ın şarkılarını enstrümantal bir şekilde yorumlayıp (60'larda..), o zamanda b.dylan'ın şarkılarının sadece sözlerinin güçlü olduğuna, gerisinin bi halta benzemediğine dair eleştiriler varken yaptığı bir albüm. Haklı olarak Chronicles'ta da B.Dylan şöyle diyor : “For sure my lyrics had struck nerves that had never been struck before, but if my songs were just about the words, then what was Duane Eddy, the great rock and roll guitarist, doing recording an album full of instrumental melodies of my songs?”
Aynı Duane Eddy'yi araştırdıktan sonra, onun hayatında çok önemli olduğunu gördüğüm Lee Hazlewood'la tekrar tanışmış gibi oldum.
Basbariton bir sesi var.
İdi.

Müşteriler geldi.

2007-08-05T11:52:00.000+03:00

Dün akşam misafirlerimiz vardı. Eski bir arkadaşımız ve onun yeni kız arkadaşı.
Deniz'e, eski zamanların tedirginliğiyle 'cici' olma mesajları verdim, üstü kapalı. Çünkü zat-ı muhterem, eski zamanlarında, misafirlerin suratına çemkirip, 'Bunu sevmedim bu gitsin' laflarını edebilen bir bebe-çocuktu. Çoğunlukla da nedense bu arkadaşımıza yapardı. Artık akıllandı veya alıştı veya büyüdü veya hepsi. Beğenmediğine yine pek yüz vermiyor ama en azından kibarlığı elden bırakmıyor.
Araba görünür görünmez ben misafirlerin geldiğini ifade etmeye çalıştım gel gör ki ağzımdan garip bir 'Müşteriler geldi' cümlesi çıktı. Deniz güldü ve daha sonra aleyhime kullanır diye ödüm koptu. Unuttuğunu sanmıyorum, bir gün hatırlatacak mutlaka. Bekliyorum.
Arabadan inenlerden kız olanına gözü takıldı. (Kız derken sanırım benden bir iki yaş kadar büyük).
Deniz: 'Güzel kıyafet!'.
Abi: 'Bana dedin di mi?'
Deniz: 'Hayıl, kıza!'
Abla: 'Ahaha, kekir kekir, teşekkür ederim'
O sırada gözleri ayakkabılarına takılır:
Deniz: 'Vaaaay, topuklu ayakkabı!'
Abla: 'Ahehihehi, sen nasıl bir yaratıksın!'
Çoban: (içinden elbette) ??

Gece topuklu ayakkabısız kadına kadın denmeyeceği gözümün irisine bakarak ifade edildi, abi tarafından. Meğer kızcağız da aslında sevmezmiş, abi seviyor diye giymek zorunda kalmış. Mutsuz görünmüyordu iyi ki.

Deniz kızım tüm gece boyunca koca bir insan gibi de değildi, yaramaz bir çocuk gibi de değildi. Daha çok, oldukça hareketli büyük bir insan gibiydi.
Ve yuppii, artık misafir yanında oturabiliyorum.
Üstelik gece uyutmak için odasına gitmiyorum.
(Hayır, çıkıp kendi odasında kendi uyumuyor, bahçedeki salıncaklı koltukta uyuyor.)
Gece 2'ye yakın uyanıp beni bizim odamıza götürdü.
Ben de yanında sızıvermişim.
Müşterileri yoort uğurlayıp, mutfağı ve diğer tüm dağınıklığı tek başına topladığı; gayet normalmiş gibi de ağzından tek bir 'alacağın olsun, aşkolsun' mealinde cümleler çıkmadığı için hayranlık ve minnet duyuyorum..
Ona biraz hediye yaptım, yukarıda sevdiği diziyi izliyor şimdi. Azıcık da uyumasına izin vereceğim hehehe.

Anaaaa.. okulu

2007-08-03T17:46:00.000+03:00

(Anaokulunda çatlamak üzereyken yazdım. Yaklaşık bir ton da su içtim.)

Anaokulundayım. Deniz kamerayı keşfetti. Kameradan onu izleyecekmişim o da bana arada bir el sallayacakmış ve ben oturduğum kırmızı koltuktan hiç kalkmayıp popomu da koltuk rengiyle eşleyecekmişim. Bu arada diğer tüm işler beklesinmiş. İkinci gün allahtan ve yarım gün sadece. Yoksa kurdeşen dökmüş idim çoktan.
Burdaki anneler daha bir değişik. Anaaa.. Isırıklı anaokulunda daha geleneksel bir hal hakimken burda modern bir tarz seziliyor. İyi anlamda mı? Emin değilim. Bu arada bu kadar çok rahat işi olan veya çalışmayan baba görmemiştim. Zabüleyinin köründe zıpor kıyafetle bolca parfüm sıkıp yavru getirmeye geliyorlar sonra parmaküstü yaylanarak güneş gözlüklerini takıp gidiyorlar. Gelen anneler ise süslü, son moda tüm bıdırıkları gördüm sanırım.
İkisinin arası bana uygun bir anaokulu da bulamıyorum.
Laf komik degil mi? Bana uygun anaokulu.. :-)
Biraz önce çok sevimli bir 2yaş çocuğunun annesini evden çağırdılar, kusuyormuş. Çocukcağız her sabah kusuyormuş. Tam o sırada orda bulduğum bir kitabı okuyordum, paragraf tam orda yani kusma konusuyla ilgili. Dr. Köroğlu'nun dediğine göre anaokuluna veya anne-baba yoksunluğuna gösterilen bir tepkinin tezahürü olabilirmiş. Kız (anne yani), çocuğu 'hasta ben' dedikçe 'hıı yaaa ben biliyorum seni, hasta falan değilsin sen. Koçsun sen kooooç. Hiçbirşeyin yok, bütün nazın bana.' Çocuk ısrarla 'hasta ben' deyip duruyor. İçim parçalandı. Anne neler yaşadıysa çok bilenmiş, ama ben çok acıdım hakikaten çocuğa.
Sonra yandaki bir başka bağyan 'maaşallah çok tatlı' deyince sertçe 'hiç de tatlı falan değil, eskiden tatlıydı şimdi hiçbir tatlılığı falan kalmadı' dedikten hemen sonra çocuktan ne kadar bunalmış olduğunu, çocuğun ta gözleri ve kulakları dibinde aktarıverdi. Babası Ankara dışında çalışıyormuş, yalnızmış ve neler çektiğini bir tek kendisi bilirmiş.
Çocuk uzaklaşınca biraz evvel bu konuyla ilgili birşey okudum diyecek oldum. Bu kadar da angutum. Halbuki, sosyopsikoloji içerikli öğretmenvari tavsiyelerin diğer annelerin suratına ukalalık üfürmek gibi algılandığının, son derece de haklı olarak, gayet farkındayım, susmak gerekirdi. Safça bir iyiniyet gösterdiğimi söylemeliyim. Öyle görünmediği için üzgünüm. Gerçi çok da üzgün değilim, içimden geldi. Ben olsam ben de kızardım belki.
Kız suratıma önce 'Pöh' dedi, gözlerinin manasını göremedim, elmacık kemiklerini kaplayan siyah gözlükleri vardı.
Sonra devam etti: 'Evet, E. Köroğlu'nun kitabı di mi' dedi, 'doktorumuz o zaten, ben o kitapları okurken gülüyorum; teorik pratikten o kadar farklı ki' dedi.
Bunları, oraya staja gelmiş, henüz hiç pratik yapmamış bir teknik lise mezunu genç kızımıza söylese farklı bir edayla söyleyemezdi. Hafif çemkirme durumları. Anlaşılan çok dertli. Ve ben de zevzek biriyim. Gözlük camlarının arkasına yansıyan görüntüm de toy bir stajyerden farklı olmamış olsa gerek.
Hmm. Sadece gülümsemiş olabilirim.
Neler yaşadığını sadece o bilir doğru.
Daa.. çocuğun günahı ne ki..
Yanında, tam da anlayabildiği çağda....neyse

Deniz, deniz, kum ve sıcak

2007-07-20T12:35:00.000+03:00

Güzelce ayıklandık ve pişirildik. Kızarmış tavuktan halliceyiz. Gittik ve geldik. Bir haftada bunalım ötesi... Çok sıcak, bir yandan da fön gibi bir rüzgar. İki saniye içinde saçlar kuruyor. Gerçi eşzamanlı olarak içimiz de kuruyor gibi.
Deniz'in yüzündeki diş izleri hala geçmedi. Yanınca bir de koyu bir mor gibi bir hal aldı. Her gören ve her seven bir posta 'noooldu senin yanaaana bakııım?' diye sordu, Deniz bunaldı.
Yolda gördüğü herkesin adını sorup arkadaş aradı iki gün. İkinci gün Zeynep ve Melis'le arkadaş oldu. Birlikte yüzdüler, yüzerken Deniz denize şarkılar yazdı: 'İçinde balıklaal vaaaal, beyaz beyaz dalgalalıın vaaal, ne güzelsin deniiiizzz'
Bir gün de küçük kuzeninde kaldık. Görür görmez: 'Hatılladın mı ben senin eski alkadaşın deniz' diye kendini hatırlatmaya çalıştı. Biz dönüyoruz diye yüzünü buruşturan minik kuzenini de telkin etti: 'Böyle alkadaş olmak oynamak çok güzel ama ben evimi özledim, şimdi dönmem gelekiyol'. O da ona: 'Oççakaal' dedi. Mutlu mesut ayrıldık.
Ankara'mın gözünün yağını yiyim.
Sıcak da olsa nefes almak hala mümkün.

Survivor

2007-07-11T13:26:00.000+03:00

Sonunda tellerimi kopardılar.
Deniz anaokuluna başladığından beri, yani 5 haftadır iki üç hırpalanma vukuatı yaşadı. Diğer çocuklar tarafından. Bir gün kolu üzerinde çizik ve morluklar vardı. Bir diğer gün sırtında 16 adet tırnak izi vardı 10-15 cm. uzunluğunda. Hep olur böyle şeyler cümlesini geçirip duruyordum kafamdan. Birikmiş bunlar meğer.. Beynimi şişirmiş..
Dilbermiş bugün kızımı biftek zanneden. Dilber. Dişber artık o.
Bir gittim almak için Deniz'i, yavrucağız hıçkır hıçkır bir döndü yanağını, elmacık kemiğinin üstünde şiş bir mor, ceviz büyüklüğünde.. Kenarları kırmızı dantel gibi işlenmiş. Yanak çıkıntısı iki katı gibi olmuş, moğol gibi duruyor.
Dilber, konuşma zorluğu çektiği içinmiş, anlaşamazsa, kızarsa veya çok severse ısırıyormuş. 'Ne hoş' dedim, 'ısırmadığı zaman var mı peki, geriye bir ruh durumu kalmadı da? Siz niçin müdahale edemiyorsunuz?' Her zaman yapmazmış, çok ani olmuş. Hmm...
Arabaya binince cozutmaya başladı. Daha taze olduğu için olay, acı yerini yeni yeni kızgınlığa bıraktı sanırım. Çok kızmış, çok kızmış. Bağırıp duruyor. Ben de ona yapıcaaaaam. Bana şu şalkıyı çaaaalll. Çişim geldieaaa! Doktola gitmek istemiyoluuum. Okula da gitmek istemiyoluuum.
Valla ne yalan söyliyeyim benim de götüresim yok.
O kadar kızdım ki (içimden) kuduz aşısı yaptırmak istedim. Saçmaladığımı farkederek en azından baticon süreyim dedim. Sürerken şişliği gördükçe hem gözlerim büyüyor, hem de kalbimin sızısı. Deniz ise hala kızgın. 'Demek Dilber seni yemeye çalıştı. Acıkmış olabilir mi?' diyince o kahkahalar attı ben rahatladım mı daha mı çok sinirlendim hatırlamıyorum.
Olayın şoku geçince bana anlattı: diş fırçalıyorlarmış, Deniz'in ağzındaki diş macunu ağzını yakmaya başlamış ve dilberin lavabosuna diş macununu tükürmüş. Dilber de nakış işlemiş.
O çocuğun da problemleri varmış, anlıyorum ama ya kalıcı bir hasara neden olursa birgün? Öğretmenlerin elleri armut toplarken? Bir saniyede türlü bela olabilir. Bu durumdaki çocukların üzerinde en az dört gözün nöbet beklemesi gerekmez mi? İşte bunu anlayamıyorum.
Doktor 'kreşlerde olur hep böyle şeyler' dedi.
Bu kadar da olur mu hakikaten?

Necefli

2007-07-06T17:59:00.001+03:00

Perte totale

2007-06-30T08:37:00.000+03:00

Ben uğursuzluğumu yakın zamanda tespit ve ifşa etmiştim zaten ama bu kadarını da beklemiyordum kendimden doğrusu.
İki yazı önce eniştemden, arabasının geçirdiği minik kazadan ve kendisinin ne kadar olgun davrandığından bahsetmiştim.
Dün halam aradı. Annemlerdeydim. Aramızda komik bir konuşma geçti:
Karşıdaki ses: 'Aloo'
'Efendim, buyrun'
'Ayy yanlış mı aradım acaba?'
'Nereyi aradınız'
'Aaa Tutay?'
'Yok ben çoban.. A Sevi?' (Ne zamandan beri kuzenim anneme ismiyle hitap ediyor?)
'Yok ben Erendiz..'
'Aaa, hala'
'Aaa, çoban'
'Halacım alamadım sesini birden, pardon'
Fırsat bulunca itinayla geçirir:
'Nerden alacaksın, aradığın yok ki. Unuttun sesimi'
'Ama sen de alamadın benim sesimi'
'Alamam tabi, aradığın yok kii'
'Nenihehihii'
Komiklik burda bitti.
Gerisi üzücü. Eniştemin arabasına bi bmw'lu iki zıpır genç arkadan 140 civarında süratle geçirivermişler. Uzun uzun detayları aldım. Eniştemde birkaç çizik sıyrık varmış ama arabanın talihi farklı yönde seyretmiş. Sürücü koltuğu kırılmış çıt diye. Sanırım çıttan farklı bir ses çıkarmıştır.
'Pert olmuş' dedi halam
'Amaaaan hiii'
'Hem de pert total dediler'
(Kafamdan geçirdiklerimi halama söylemedim. O detaylara devam ederken ben içimden pert'in nasıl totali, daha doğrusu nasıl parsiyali olabileceği hakkında mizansenler üretmekle meşguldüm. Pert, ölmüş bitmiş demek zaten, benim bildiğim.
'Efenim, maalesef arabanız pert oldu'
'Hiiii, böhühühü'
'Ama üzülmeyin total değil'
'Hı?'
'Yani, ön aksamı ve motoru bir de direksiyonu kurtarmayı başardık. Ama artık valizlerinizi kucağınıza koyacaksınız, arkaya yolcu alamayacaksınız, maalesef kurtaramadık arkayı... ve dikkat edin sürtünmeden yangın çıkarabilirsiniz. En iyisi siz kullanmayın'
'Eh, madem. Allahtan pert total olmamış'
'Evet 'fenim, kurtarabildik çok şükür')

'Halacım, geçmiş olsun. Ben bilmiyordum' (Bir gün önce olmuş kaza. Annem konuşmuş ve bana söylemeyi unutmuş olabilir miydi?)
'Tabii ki bilemezsin, aradığın yok ki' (2 hafta önce aramıştım oysa. Hergün aramadığım için kızıyor olabilir)
Halam benden sonra annemle konuşmak istedi. Sonra bir de babamla. Aynı detayda üç kez olayı anlattı. Sonra anneme 'yuf yaa kadıncağıza üç kere aynı şeyi anlattırdık' diyince annem 'Çobancım, biz yaştakiler tekrar etmeyi severiz' dedi. Peki.
Ertesi gün eniştemle konuştum. Dedi ki:
'Çobancım, bilirsin ben kazalarda karşı tarafa anlayışlı davranırım. Bu kazada da öyle. Yardımı oldu biraz. Fakat insanın bazen isyan edesi geliyor'
Çok hak verdim. Pek kibar cümlelerdi, kibar konuşur zaten. Meali şuydu: 'İnsanın bazen kafayı koyası, bir ikisini sallandırası geliyor'

Dee, benim bu durumum ne olacak?
Blog laneti falan mıdır bu?

Cilve nedir, nasıl yapılır? (Dummies guide to coquetry)

2007-06-28T15:41:00.000+03:00

Cilve şart bir derstir. 4 kredidir. Kalırsanız zora girersiniz iş dünyasında.

Kadınlar için daha önemli bir derstir. Çünkü bütün beyler cilveye tav olacak kadar salaktır ve tüm kadınların da 'cilve nedir, nasıl yapılır' doğuştan kodlarına yazılıdır. Başka türlü pazarlama veya satış yapılmaz. Bacaklara kredi, gülüşe kredidir.

Cilve, bugün 42 yıllık minik devlet emeklilik ikramiyesini yine dövlet bankasından çekip beğendiği bankaya yatırmasını engellemek üzere kıvrılmış ve boyanmış birkaç kirpiktir. Mavi göz ve büzük dudaktır. Kafayı yan yatırmaktır ve çençen olmaktır. ' Ehihihe, ilahi' diye gülmektir.

Şirretlik ise bunun tam ucunda olup cilveyle işini kıvıramayanların umutlarının tükendiği anda takındıkları tavrın adıdır.
'O kadar da göz süzdüm, ne biçim adam bu'dur.
'Madem öyle işte böyle' dir.
'Benden sana kuruş işlemez' dir.
Maalesef böyledir.

Babam bankoya yaklaştığında normal bir anguttur, o kadınca. Surat limon üstüne gezdirilmiş nar ekşisi tepkisindedir. 'İkramiye aliim ben' deyince gözler süzülür hareketler ve tavır değişir ve şirretanası birden gözleri kırpmaya, kafayı yana yatırmaya başlar. Bilmiyor ki benim babamın gözleri onunkilerden daha mavi ve gülüşü daha da güzel.

'Aooaaoooaa, bunun hepsini çekmiicez di miii. Aşşjjjkoolsuuaaaan'
Benim babam cilveye karşı durur:
'Hepsini çekmeyi düşünüyorum'
'Aaaaooaaa, ama niyeeeaaaieeee'
'Çünkü ben bankanızdan 40 senedir az çekmedim, artık uğraşacak halim kalmadı'
'Ahaaa, demek siz de yabancı bankalara vıdı vıdı..'
(Buyrun burdan yakın, hemen milliyetçilik propagandası)
'Sizin bankanız işini doğru düzgün yapsaydı başka yere gitmezdim'
'Ama bizim üstümüze o kadar iş yüklediler ki beyfendi. Bizim çektiklerimizi kimse çekmedi..'
'Hanımefendi, bakın bana, ben biliyorum, çünkü bizatihi kendim ben Z. Bankasıyım'
Şimdi burda kalbime bıçak saplandı. Bu lafın anlattıklarını, çağrıştırdıklarını ordaki kadın falan anlayamaz. Çok ince bir laf ama çoook kalın bir hayalkırıklığı barındırır içinde. Kalbi yamultur.

Bu arada ben araya katalizör seçtim kendimi. 'Parayı nasıl olsa ben ele geçiricem, siz benle konuşun' diye bir nükte yaptım, kadın suratıma bakıp bir nevi 'sen sus bakayım bacaksız' dedi bana. Bakışlarını iki saniye içinde baypara'ya çevirdi. 'Bebenizi de getirmişsiniz beyefendi. Kenarda otursa ya o, biz şu para işlerini konuşsak?' derden farksız.
Altta kalır mıyım? Hayır. Kalmam. Hemen banko arkasından parmakucu kalktım. Tüylerim olsa kelfatma olacağım. Yani, var birkaç ama, o kadar da kabartamıyorum henüz.
Bir beş dakika sonra : 'Valla bilmiyorum, hanfendi benimle konuşmuyor bile' dedim.
Kadın da karşılık olarak bana şunu:
'İlk önce babanız sizin hesabınıza parasını yatırsın, ondan sonra sizinle konuşmaya başlııcam'
Hiyeyyyyyt. Tutmayın beni.
'Bakalım o zaman ben sizinle konuşacak mıyım?' dedim.
Dedim tabii. Yine olsa yine derim.
Ama yine de 'aahhahahaha' diye güldük. Naapsın kadın. 'Git manyak kadın, git kendini at pencereden' desem 'gidiim efenim' diyecek modda.

Kadın cilvesinin doruklarındayken babam parasını hemen çekemeyeceğinin idrakına varmıştı. Mümkünse süründürülmeliydi.
'E ama nasıl olur, 'hesaba yattı' diye yazıyor burda. Bakın siz de okuyun: oooonlaaayyn'
'Sabahtan arasaydınız verirdik.'
'Ne arayacağım hanımefendi, döviz mi istiyorum sizden, YTL istiyorum, bu kadarcık da paranız yok mu yani?'
'Bankada işler böyle yürümez beyefendi'
'İşte buyrun ben bundan bahsediyorum deminden beri'
'Size öyle geliyor olabilir ama her bankada böyledir 'fenim.'

Şirrete dönmek üzereki son cilve kirpikler şunu dedi:
'Şu kadar paranın eft'si şu kadar 'oha' para tutar beyfendi. '
Sanıyor ki 'öh o zaman, iyya bayan. Hazine bonosunuza bi bakiim.' diycek. Hiç de bile! Şunu dedi babam:
'Umrumda diiil, hepsini yatırın o bankaya. '

Birden kadın sen bi manya. Anaa, iki dakika evvel süzüm süzüm süzülen gözlerden şimşekler çıkıyor. Ses olabildiğinin ötesinde kalın. Daha birkaç saniye önce incecik, bülbül gibi bi sesle şakıyan hanım birden karanlıklar kraliçesi bayan darkovski oldu. Annecim.
Şuraya imza, buraya imza. Bi daha imza beyfendi.
Bi de telfon numarası!
Alta beyefendi, altaaaa!
Emrediyor.

Kahrol kadın.

Çok ayıp bi kere..

2007-06-26T11:57:00.000+03:00

Daha geçen gün kullanmaya başlamışım gibi arabayı. Fakat saydım 7-8 sene falan olmuş. İlk arabam bir renault flash'tı. Evlendikten bir müddet sonra, yoort az ders vermemişti bana. Ama debriyajı çok yüksekteydi, jigle sorunsalı vardı. Bir türlü yokuşta kaldıramazdım. Az moralim bozulmazdı. Laylaylom diye evden çıkar Vıdıvıdıböhüü diye eve dönerdik. Halbuki karayollarının ehliyet kursunda kullandığım şahinle 30derecelik eğimde iki nokta arasına geri geri parkım bile çok başarılıydı. Moralim sen bozul da bozul. Araba aldık kullanamıyoruz yahu.
İkinci arabam sevgiyle yadettiğim ikinci ya da üçüncü el bir nissan ex-saloon'du. Flash'tan sonra cennet gibiydi. Ama bu sefer de trafik dertti bana. Oti kampüsünün içinde bile kullanamazdım. Birgün cesaretimi topladım, 'artık yapacağım' dedim. Ama yine de korkuyorum. O zamanlar birayla sıkıfıkı değiliz. Bir küçük şişenin yarısıyla çakırkeyif olduğum zamanlar. 'Bir iki yudum alıp da çıkayım kampüs içinde yoorda gidiyim' dedim. İki üç yudum aldım. Ne ayıp, asla tavsiye etmiyorum. Güzel güzel gittim, park ettim. Yoordun odasına girdim. Şaşırdı, çok sevindi. Tam o sıradaydı sanırım, bira kokusu aldı. 'Nebbbiiçiim insansın içki mi içtin?' diye haşım haşım haşladı beni. Hala anlatır, ben de artık ifşa edeyim ki kafaya itilip kakılacak bir konu olarak sabitlenmesin. Kirli çamaşırsa, koslaya yatırdım, ne var?
Üçüncü araba ise, 0 kilometre bir Poloydu. Hiçbir zaman bu hatamı affetmeyeceğim. Polo süper bi arabaydı ilk zamanda. Onunla işte gerçek araba kullanma macerama başlamış oldum. Hem de sıfır sıfır kokuyordu. Bir kitap kokusu, iki yeni araba kokusu. Bayılırım.
Tabi Polo bir hataydı. Hepsi olmayabilir ama bana gelen sorunluydu. Daha 2000 km'de falan motor fanı arızası yüzünden yolda kaldık. Sonra da, biraz daha ilerki zamanlarda motor komple değişti. Neymiş, karter kapağı kışın donmuş, triger kayışı kopmuş, sonra da motor ayvalanmış. Hayır yani, ölmüş. Motor değişti. Motor yaaa. 99 senesinin 8 milyarını düşünün. Garantiden ödensin diye amuda kalktım. Oldu, beğendiler kalkışımı amuda...Bilmeyen de bana çok bilmiş çok bilmiş: 'ohaaaa naaptın la triger kayışını nası kopardın, zaten kadından şoför olmaz' diyo. Yahu mümkün mü? Dişimle denesem kopmaz. (çok pis köpek dişi vardır da bende, ayıptır söylemesi.) Sonra bi de bu muhterem, motor soğukken frene kompresör gibi on kere basmazsan tutmaz. Basarsın tutmaz, gömçürürsün park halindeki arabalara.
Sonra canımın içi Honda Euro Civic'imi aldım, 3 kapılısından. Hala bayılarak biniyorum, geçen haftaki vukuatı ilk ve tekti. Son da olur bence. Öyle bir güvenim var.
Başlık konusu bu değil aslında.
Benim bu zavallı arabayla park yerindeki araçları haşat etmişliğim vardır. Ahaha, abartmayalım. Hayatımın üç tane kazası vardır. (Yine elime konuşuyorum, hadi hayırlısı..) Biri benim hatam değil fakat diğer ikisi tam öyle.. İlkinde kırmızı ışıkta arkadan çarpıldım. Zaten 0/8 . İkincisi 7 aylık hamileyken sabahın köründe yüzmeden gelmişim (yüzmeden değil, yüzmekten..) , o sırada yoort işe gidiyomuş, ona bi elimle selam verirken ikinci elim göbeeme takılınca yandaki derin derin park uykusunda vızzzlayan arabaya koymuştum (afedersiniz). Üçüncüsü ise, kendimi mars üzerinde yolculuk yapar zannetme esnasında park yerindeki yan araca geçirivermişim. Bir 'took' sesi gelmişti, meselenin şokuyla 'ahaaa, marsta hava var' demiş olabilirim.
Ama şudur işin aslı: Ben ilkinde de, ikincisinde de bekledim gelsin sahipleri diye.. Baktım gelmiyorlar ve benim gitmem lazım, hemen 'özür dilerim, ben eşşeğim, çarptım. Şu numaradan arayın' diye mesajlar bıraktım. İkisi de aradı, ikisini de yaptırdım. Ama ikisi de bir teşekkür etmediler. Hayır anlıyorum durup dururken angutun biri gelip arabana çarpıyo, canın yanar. Ama not bırakmayabilirdim. Kimse de tınmazdı. Bırakın teşekkürü, özellikle ilkinde hamile hamile az ağlatmadılar beni. Yaa, manyak mısınız. Bu halimle niye isteyerek çarpayım arabanıza. Kaza bu, kaza!.
Benim bir eniştem var, kendisine öyle çok bayılmam ama, hiç unutmadığım hoş bir davranışı olmuştur. 10 saat araba kullanıp sucuk terle yazlık eve girdiğimizin 10.dakikasında bir araba eniştemin arabasına çotanak diye geçirdi. Eniştem son derece sakin, çıktı dışarı. Kimbilir içinden ne küfürler ediyor ama diyecek birşey yok. Olmuşla ölmüş hesabı. Dışarda arabaya vuran adam basbas bağırıyor: '13 saat yoldan geldim, bi tek kaza yapmadım, geldim vurdum' diye bağırıyor ama öyle bir bağırtı ki sanırsınız eniştem gelmiş adamın arabasına çarpmış. Bizimki basbariton sesiyle: 'Hoşgeldiniz beyfendi, geçmiş olsun' diyor. Adam şaşkın öyle kalakalıyor. Güzel güzel ayrılıyorlar, adam yaptırıyor arabayı.
Ben de öyle olsun istiyorum.
Daha biraz önce sitenin içinde babama araba kullanma deneyimi yaşatırken gözümün önünde bi bayan park halindeki bir arabaya arkadan geçirdi. Pırlantalı güneş gözlüğünü şööle bi hokka burnunun üstüne indirdi. Ne görmeyi bekliyorduysa. Arabadan bile inmeye tenezzül etmeyerek devam etti. 'Ahaaa, yahuuu' nidaları eşliğinde havaya kalkmış olan şahsi elimi beş dakika sonra babam indirdi. 'Yorulmuşsundur, indir' diye. Peşinden yetip suratına çemkirmedim diye üzüldüm sonra. Bi de bir sokak yandaki evinin önünde bekleyen kocasından ve bakıcısından dayak yerdim üstüne, stresim geçerdi. Yalnız iki arabanın da plakasını aldım ve arayacağım, eğer çarpılan arabada hasar varsa şahsen şahit olacağım mahkemede. Bir tek mahkeme şahitliğim vardır bu yaşıma kadar. Onda da davayı kaybettik yalnız, biraz çekinmiyor değilim.
Çok hassasım, çok başıma geldi. Müsebbibi olduğum zamanlar çok özür diledim, hep yaptırdım. Düşünün, bu arabaya çarpma durumu. Bir de insana çarpıp kaçma gibi birşey var ki bu noktada boğazım düğümlenir.

Bu günün sabahı yine biri armada park yerinde benim arabamı çiziktirip park yerinden çıkıp gitmiş. Kapıda bi nokta güzelce göçmüş. Bi de uzuuuun bir çizgi. Cııııııırrrrrrt diye sürttüre sürttüre park yerinden çıkarmış arabasını hıyarın teki.. O sesi çıkarttığı müddetçe insandı, basıp gittikten sonra pis bişii oldu gözümde. Hıyarı da severim halbuki. Böyle bir küfür olamaz. Hıyar yerine lütfen, kızınca en çok kullandığınız küfürü koyunuz.

Ağlıycam ya.. Biriniz, en azından biriniz... İstemiyorum isminizi, istemiyorum paranızı. İnsan olun da en azından bir özür dileyin.

Çok severim ben cebe özür notu bırakan kapkaççıları.....

Sakladıklarımız..

2007-06-25T15:53:00.000+03:00

Ben yazmışım gibi, demek ki tek değilim... NilFm'e uzatıyoruz mikropfonu:

"Sakladığımız şeyler yasası.
Bazen, ben de tıpkı sizin gibi, çok sevdiğim şeyleri kaybetmemek için saklarım.
Öyle bir yere saklarım ki, sadece ben biliyorumdur ve mesela siz onu aramaya kalksanız, aklınızın ucundan geçmeyecek bir yerde olur. Böylece, ölene kadar asla okunmayacak bir kitabın arası, bir toka kutusu ya da bir çekmecenin sağ arka köşesi benim için bir hazine haritası olur. Hayatımın bir köşesinde, sanki tatlı bir kedi, kıvrılır uyur. Hiç miyavlamaz.

Buraya kadar tamam da, insan çoğunlukla sakladığı şeylerin yerini unutuyor. Asla hatırlamıyor. O kediyse mesela, nefes seslerini duymak için kulak kesiliyor ama nafile. Orada yok, burada yok... Dünyada senin bilip de diğerlerinin bilmediği her yere bi bakarsın yok. En sakındığın şey, sonsuza dek senden saklanmış. Peki onunla kim saklambaç oynadı? Sen.

Ben, bu vakadan birkaç tane yaşadım ve şu sonuca vardım: hiçbirşeyi saklamıycam (’anasını satiym’ de var burada, saklamıyorum, yazıyorum size transparan bir yere). Kimse bulmasın korkusundan sakladığımız şeyler, bize de yar olmuyor çünkü. İşte sakladığımız şeyler yasası bunu söyler. Bu yasa, bize sakladığımız şeyi yasaklar. Saklanan şeyi de sonsuz hapse atar.

Yerini unuttuğumuz şeyleri bir düşünelim: somut eşyalardan benim en son, i pod nanom; soyut eşyalardan neler nelerim kayıp! Aslında neden olduğunu da biliyorum, size delice gelicek ama, eşyaların iradeleri ve kendi kendilerine kaybolma özellikleri var. O kadar eminim ki, aksini çok fazla iddia eden olursa, kuantum fiziğinde böyle birşeyin var olduğunu çalışır, ispatlarım! Mesela, hakkında kötü konuştuğunuz bir eşyayı düşünün ya da artık yenisini almayı istediğiniz... Eğer bunu ona belli ederseniz, birisine söylerken falan duyarsa, intihar eder. Kendini yere atar, bir şekilde bir yere takıp parçalar, ocağın falan yanında durup yakar. Kendine birşey yapar. Bu bana hep oluyor. Sevdiklerimse, ben saklamazsam hiçbir yere gitmiyor. Bu durumda saklanan şeyin neden yok olduğu ortada. O artık onu sakınacak kadar sevdiğimizi düşünüyor. Bu bir nevi sevgisizlik. O da kendini kaybediyor. Sakladığımız yerde durmayarak. Aslına bakarsanız, kimse saklanmak istemez. Herkes, eşyalar bile, güneşin altında rengini belli etmek ister. Bu durumda, yasalara uyalım derim ben. Saklayarak kaybettiğimiz maddi manevi eşyalarımızdan af dileyelim.

Bir daha bir şeyi saklarken, büyük bir ihtimalle ona son defa baktığımızı unutmayalım. "

The Road to Escondido

2007-06-22T09:39:00.000+03:00

Bu martta almıştım. Etraflıca dinlemeye yeni başladım.
JJ Cale ve Eric Clapton'ın ortak çalışmaları. Şarkıların 11'i JJ Cale'in. Bir tanesi tamamen Clapton'ın, bir tanesini de John Mayer'la birlikte yapmışlar.
Ama en çok sevdiğim, Ole sportin' life blues. Bu bir cover. Brownie McGhee'nin. O adamı da ayrıca yazmalıyım.
Escondido, California'da bir şehir.

JJ Cale, değişik bir adam. Ünlü olmakan bucak bucak kaçınmış ama sonunda olmuş. Hatta efsane olmuş. Deep Purple, Lynyrd Skynyrd, The Allman Brothers, Bryan Ferry gibiler parçalarını cover yapmışlar. Bu cover'ın türkçesini biri bana yazabilir mi? Gına geldi kavır kuvur.
JJ Cale de şahsen Chuck Berry, Les Paul, Chet Atkins gibilerden ilham aldığını söylüyor: 'ama beceremedim, dolayısıyla kendi tarzım oluştu'.

JJ Cale topu topu 13 albüm çıkarmış 40 seneyi aşkın müzik kariyerinde. Ama hepsi çok güzel.
Eric Clapton'ın cocaine'i... O da JJ Cale'in aslında.. Az dinlemedik küçükken...

Neyse, çok güzel bir albüm. Blues/rock/country.

Tavsiye ederim.

İki şey

2007-06-20T18:32:00.000+03:00

Soğanı çok severim. Ama yedikten sonra 'anam anam' diye ağlarım hep. Midemi alaşağı eder. Yakar, yıkar, mahveder.
Bi dakka, başa saralım, hatta şöyle yapayım:
Çok sevip de fizyolojik nedenlerden yiyemediklerim:

soğan
can eriği
sarımsak
rafadan yumurta (beyazı)

Eskiden de çok düşkün olmamakla birlikte tükettiğim fakat hamilelik ve doğum sonrası yanına yaklaşamadıklarım:

Kahve
Çay
Çikolata
Bisküvi

Ömür billah yiyemediklerim:

Aşure
Boza
Beyin
Dil
Paça

Bu sabah yoorda godiva filtre kahve yaptim, aromalı. O kadar güzel koktu ki, mutlaka içmeliyim dedim. İçtikten sonra ağlamaya başladım yine, 'oyyy mideeeeeeem'. Bir ikinci mide emrine kadar askıdadır. Godiva aslında bir çikolatacı. Şokolatiiyeee yani. Çikolatalarının yanında aromalı kahveleri de birinci sınıf..

Ben bir ineğim. Bir koyunum. Bir keçiyim. Veya filim, zürafayım. Ot yiyen birşeyim ben. Her türlü otun üstüne limon sıkıp yiyebilirim. Yahut sarımsaklı yoğurt. Bazen hiçbirşey. Çiğ taze fasulye ve çiğ patlıcana hastayım. Ama çok yememeli tabi.
Aynı zamanda bazen bir fokum, bir aslanım, akbaba dışında herhangi birşeyim. Et yiyen birşeyim.
Buldummm: insanım.
Bunun haricindeki iki keşfimle yazımı taçlandıracağım. Hayır ben keşfetmedim ve evet, ben keşfettim. Yani, varolan şeyleri yeni denedim. Mutluyum. İlkini aslında bir senedir kullanıyorum, yoort sağolsun. İkincisini daha geçen gün aldım. (E napiim, pahalı!)

1. Fençel. Bir diğer adı: Rezene. Bir diğer adı: Arapsaçı.
Şimdi deli böğğh diyebilir ama aldırılmasın: Anason familyasından. Rayiha aynı. Ama çok güzel bir aromalı ot. Üstüne limon ve sarımsak. Mmmm. Hatta etli yemeğinin de harika olduğunu okudum bir yerlerde. En kısa zamanda yapacağımdır. Bir de hatta yumurtalısı da varmış. (Üstelik süt de yaparmış, ilgililere duyrulur.)

2. Chives. Bir diğer adı: Frenk soğanı. Latincesi allium diye başladığı üzere, soğan, sarımsak, süsen, zambak gibilerle aynı sülaleden anlaşılan. İşte tam bu noktada birkaç dakika saygı duruşu. Çünkü soğanı yiyemediklerim sınıfından siliverdi. Soğan işte yaa, tadı, rayiha falan.. Tek farkı midemi cayır cayır yakmıyor. Üstelik katıksız yense bile. Yetetin...

Gurme ya da gurmeme.

Hay bin kunduz III

2007-06-19T17:32:00.001+03:00

Görüldüğü üzere bu olay beni bir hafta neredeyse meşgul etti. Katılımcılara teşekkürlerimi borç bilirim.

Arabanın 'Okşizen sensır' ısı bugün gelmiş olmalıydı. Salı sallanırdı, ama bugün sallansa da olurdu. Bir nevi sallan yuvarlan olurdu. 15:00'e kadar bekledim. Hasretine dayanamayıp servis danışmanımı aradım. Üç ayrı kişiyle konuştum. Arkada 'Hüseyin lo geldi mi şu sensör' diye soruyorlar o da cevap olarak 'elimkehgnklmiel' diyor, sesini duyuyorum ama bir türlü telefona çıkmıyor. Hani tanımasam (!) diycem ki Hüseyin benden saklanıyor. En sonunda:
'bıyrın, ben oyum' diyerek açtı telefonu.
(Estağfurullah) 'E hani?' dedim
'Pardon sizin neydi?' diye göbek havası düzdü.
(Hadi orrrdan Hüseyiiiiiin) 'Okşişin sensiri problemi olan insan' dedim.
'Aaa yemin ederim sizin parça yeni geldi gümrükten yeni çıktı gakguk' dedi.
(niye yemin ediyosun?) 'Eee?' dedim.
'Yarın takabiliriz' der demez bir posta kaydım.
'Bekle bekle aramıyosunuz, tüm işlerimi iptal ettim (kısmen yalan olsa da külliyen gerçek olması da çok olası), hani bugündü hani 14:00'teydi şimdi yarın diyosunuz hımını hımını'.
Ben bile biliyorum ki bayan vıdıvıdısı, özellikle ince sesle yapılırsa pek caydırıcı olur.
'Peki o zaman kaçta gelebilirsiniz?'
'Hemen geliyorum, sabahtan beri bunu bekliyorum'
'Ama biraz bekletebiliriz'
'Hiç de bile bekletemezsiniz, hemen geliyorum'
'Pısss'
Hakikaten de hiç bekletemediler. İnsanın gözünün içine baka baka yalan söyledikleri, ancak böyle blöfleri havaya savuşturup yere düşmemesiyle ortaya çıkıyor. E bu blöflere ben bile alıştıysam herkes yapıyordur. Soruyorum, işini JIT yapan kişilere biraz haksızlık olmuyor mu? (Gerçi henüz karşılaşmadım, var mıdır?)

Bekleme odasına buyruldum. Geçen gün arabayı teslim etmeme yardımcı olan başka bir şahıs son derece içtenlikle bana 'Oşşgelidieniezzz' dedi. Baktım adam, yukarıdan bastırılmış Sean Bean. Hakikaten ama. Bu kadar olur. Yüzüklerden Boromir yani. Adamın tüm sanat yaşamını da bir karaktere sıkıştırabilirim, var bende potansiyel.

Ben oturdum misafir salonuna. Yayıldım bi koltukta, popom nerdeyse yere değecek. Klima var, limonata var, var da var. Televizyon kumandası bende. (Ben 4 senedir TV izlemiyorum, hayır manyaklıktan falan değil, ona zaman gelmiyor. Değişik bir his oldu dolayısıyla)
Oooh, ona bastım, buna bastım. Biraz azeri tv seyrettim. Şiveyi kaptım.
Sooora bi amca geldi. O salona girerken güneş bulutların arasına kaçtı, bir şimşek çaktı, ordan anlamalıydım.
Salak çoban, salak çoban.
Kibarımdır ben, topluluk içinde. Adam gelince biraz tinerle elime yapışan kumandayı çıkarıverdim. Koydum sehpaya.
Salak çoban, salak çoban.
Adam benim izlediğim 'hollandalı ing bank, oyakbankı satınnn....' programına bakarken bacağı seyiriyordu. İki saniye içinde yanıma yetti:
'İzliyor musunuz?'
(Yok amca, ben öööle spikerin kolyesine bakıyorum, bi yandan hayaller kurup bir yandan içimden türkü söylüyom): 'İzliyorum, ama siz isterseniz buyrun kumanda'.
Salak çoban, salak çoban.
Adam benim babamın biraz genci. Niye babam diyorum? Şu yüzden: babam bir klasik türk müzüü hastası. Hayır sadece o değil, amcam, babaannem, annem, yengem, amaaan herkes yaaa. Çıldırıciiim. Benim çocukluğum fasıllar içinde geçti. Evet, hafiften geriatrik havaları seziyorum kendimde: bunları zaten daha önce yazmıştım. Neyse, ben de severim, tamam. Ama bir doygunluk noktası varsa insanda ve tutkusu da yoksa bu yönde, bir müddet sonra işkence haline dönüşebilir. Bir de şunu anlayamam oldum olası: şarkı söyleyen insanları televizyonda izlemek. Bazen güzel olur. Şov olur, atraksiyon olur. Ama bu ne: hemcins giyinmiş bir takım ciddi müzikisiyenler topluca eziyet çeker gibi bir ifadeyle terennüm ediyorlar. (Bi tek ayşe taş'ı severim, sharon'la akrabalıkları cilve bazında..)
('Amca, noolur çevir, sana dvd alıcam söz.')
Bir de amcam, şarkılara eşlik etmeliydi. Yaptı bunu. Sesi çok kötüydü, özür dilerim, çok kötü. Ayağına göktaşı düşmüştü ve aynı anda bir koala keline yapışmıştı. Bu ses değildi, inleyişti. Isırganotuydu, tahtadaki tırnak sesiydi, dişlerin yüne sürtülmesiydi. Böhhüüüüü.. Amca bir de fısırfısır gibi yorumlar da yaptı. Beğenmedi anladığım kadarıyla icraatı..
Annecim, bir de teyze geldi. Anneeeeee, o ne şapka öyle?
Gazetemle hemen yüzümü örttüm.
Yani şimdi, şapka çok enteresandı. Tarif etme yeteneğimi tanjant geçer. Yine de kabaca, kremalı pasta falan desem?
Ama canım teyzem, o kadar güzel yüksek oktav konuştu ki amcayı kıl etmeyi becerdi. Öpesim varr..
(Bu arada dilime bir şarkı takıldı: Leopard skin pill-box head, şöyle gidiyor sözleri:

Well, I see you got your brand new leopard-skin pill-box hat
Yes, I see you got your brand new leopard-skin pill-box hat
Well, you must tell me, baby
How your head feels under somethin' like that
Under your brand new leopard-skin pill-box hat

Well, you look so pretty in it
Honey, can I jump on it sometime?
Yes, I just wanna see
If it's really that expensive kind
You know it balances on your head
Just like a mattress balances
On a bottle of wine
Your brand new leopard-skin pill-box hat......)

Sonra nasıl oldu ben de bilmiyorum, kendimi dışarı attım.
Ben eğleniyorum çok çok, eğlendikçe gözlüyorum, gözledikçe eğleniyorum, eğleme, gözleme, bir kısır döngü, hoş oluyor. (ıım, karnım acıkmış olabilir.)
İnsan manzaraları.
Attım kendimi dışarı, çıkmış arabam.
Oksijen sensörünü görseniz, acıdım ona bir an. 40 cm'lik bir solucan, iki tarafına metalden kafalar yapmışlar. Yazık canım. Eskisini veriyor servisim, sağolsun. Çünkü biz bunları müzeye koyabiliriz, veya daha romantikler yastık altında saklayabilirler. Değil mi?

Hüsiin'e el sallayıp gittim sonra.

Sosyal Havuz Problemleri

2007-06-18T15:37:00.000+03:00

(Fotograf: Amasya Damızlık Sığır Yetiştiricileri Birliği)

Artık yazabilirim. Zor işler bunlar. Bu yazıdan feyz alınacak bir durum yok. Ama anısal olarak durabilir. (su-vöö-niiir)
Denizin anaokulunda 3. haftasına daha bugün başladık. Geçen iki hafta bana iki ay gibi geldi. Deniz'e konuyla ilgili ne hissettiğini sordum:
'Haftasonu givikliyo' dedi.
'Yaa? Hmm, ben bilmiyorum giviklemek ne demek, anlatsana!' dedim kendisine, birşeyler anlattı.
Ben de çıkarım olarak, ona da haftaiçinin uzun geldiğini varsaydım. Herhalde doğrudur.
İlk iki hafta hem ağlarım hem giderim davranışı gösterdi. İçim cızlasa da, eğer kabul edemeyeceği bir hal olsaydı gitmek istemez ve bana anlatırdı diye düşünerek en soğukkanlı tavrımı takınmaya çalıştım. Ağlama demedim hiç, çünkü boşaltıma ihtiyacı vardı. O da bir rasyonalizasyon geliştirmiş: 'Hayıl, ben anaokuluna gidiyolum diye ağlamıyolum, kleş aklıma geliyol o yüzden..' diyip duruyor. Bit kadar şey yediremiyor gururuna. Esasında, ağlıyor da sayılmaz, daha çok sızlanıyor. Ağlamasını biliyorum ben 'bıaaaaaaaaaanaaa' diye bağırdığında aklım yerinden oynar. Fakat öyle değil, daha çok içli köfte gibi.. Kızarmış da değil, haşlamayla yapılan.. Bu laflar üzerine dayanamadım:
'Yavrucuum, anaokulundan da çekiniyor olabilirsin, çok normal, yeni bir ortam ve bir çuval yeni kişi.. Ama oraya eğlenmeye gittiğini ve benim hep gelip seni alacağımı bil. Keyfine bak.'
cümlesini kurmaya çalıştım. Herhalde hatırı sayılır bir miktarda kurdum bu mealde cümleler. Ama kolay değil onun açısından. Nasıl olsun?
İki haftada iş bitti diyebilir miyiz? Hayır, bunun öncesi de var.
2.5 yaşlarında bir kreşe gitti. Bir kere altına kaçırdı ve gururuna çok dokundu. Bir kere de 3 yaşına geldiğinde gitti. Bizim evin aynısı, sadece kreş haline getirildi diye biraz modifikasyon var. Orada iki kere üstüste bronşit geçirdi. Astım ilaçları kullandı ve en sonunda gittiğimiz prof. bize 'Bir müddet kreşe göndermeyin. Hatta 4-5 yaşına kadar gitmesin' dedi. 'Öh' dedim. 'Yapmayın yaaa?'
Bu gittiği yere kreş demiyoruz, orası anaokulu. Görüntüsü de süslenmiş okul gibi zaten. Bu amaçla yapılmış bir yer. O yüzden baştan 1-0 başladık. İlk günkü intibası: 'Bulası büyük olduğu için itiş kakış olmuyol' idi. Devam ettik. İlk hafta laylaylom diye gitti. İkinci hafta sabahları: 'Bugün haftaiçi mi yoksa tatil mi?' diye sorarak uyanıp, eğer haftaiçi ise dudak büzüp içli nağmeler attırmakla geçti. Giderken yanına mutlaka bir adet kağıt mendil aldı. Haftanın sonunda kağıt mendil yerine kağıt havlu almaya başladı. (Bu kriptoyu nasıl çözeceğim bilemiyorum.) Öğretmeni kafasını dağıtmak için ayakkabı değiştirirken: 'Ne güsel ayakkabın var senin' gibi talihsiz bir cümle kurmuş. Cebindeki kağıt mendili hemen çıkarıp bir miktar gözyaşıyla ıslatıp: 'Eveeet, çoban aldııı'. Durumun vehametinden sıyrılmak isteyen öğretmen: 'Bir dakka yaa, elbisenin üstünde kelebek mi var, ne güzel' şeklinde ikinci talihsiz cümlesini kurar kurmaz cebe zaten girmemiş olan kağıt mendil göze ve buruna iyice tutulup: 'Böööö, onu da çoban aldııı böööööööööööö' diye cevap alınca öğretmenleri kıyafet konusunu bir müddet ertelediler.
Alıştı çok. Ben ki ilk tecrübeden ötürü çok korkmuştum, şaşırdım kaldım bu duruma. Aslında ilk günden beri şaşırıp duruyorum. İlk hafta uyum süreciydi ve anne ilk hafta okulda biryerlerde apart bekleyecekti. E üçüncü gün, siz gidin gerek yok deyince pek inanasım gelmedi. Falaka dahil her yolu düşündüm. E olamaz, alışmış olamazz!
Ama artık inanıyorum ki her çocuğun kendi saati var. Bana öyle geliyor. Ama bu saati bilmek çok kolay değil. Sadece kreş için değil, meme bırakırken de, bez bırakırken de, yemek yerken deee...İlk kreş maceramızda Deniz'in hazır olduğunu zannetmiştim. Değilmiş. Çok bilinmeyenli bir denklem bu ve maalesef dene/yanıl metodu dışında da herhangi bir metod sökmüyor. Her ne kadar iç sesini dinlemeye çalışsak da çocuğun, olmuyor..
Bugün yine ağzım yere vurdu. Girer girmez okula iki üç öğretmen üstüste: 'Bugün Deniz bize ne şarkılar söyledi' diyip durdular. Allah allaaaah!. 'Ne sööledi' diye merak edip sordum. Ama her gelen bana bi göz kırpıyo. Hoydabree.. Aile sırlarımız ifşa olmamıştır işallah maşallah...
'İlk önce maskeli balo, sonra birkaç türkü söyledi sonra da birşeyler uydurdu. Biz de çocuk şarkısı söyleyecek zannetmiştik' dediler.
Bilmiyorum nasıl tezahür etti, ama Deniz'in favori üçlü türküsü var, çünkü hepsi 'geliyor ve hatta geldi'. Kader birliği yüzünden diye tahmin ediyorum (bu arada annemin gözünün yağını yiyim) :
'Gemi geliyol gemi de sulalı yala yala'
'Dele geliyol dele, yalelellll yaalelelll kumunu sele selee yallelllliiii'
'Tilen gelill hoş gelilll ley ley lümlümleyy'
Bugün müzik dersinde ilk önce yeni türküden maskeli balo , sonra bu türküleri söylemiş. Sordum:
E bunlardan sonra ne söyledin?' (öğretmenlerin uydurdu dedikleri kısmı merak ediyorum). Sırasıyla Van Halen, Bob Dylan ve Ben Harper söylemiş olduğunu ama kimsenin bi bok anlamadığını, dolayısıyla uyduruk varsaydıklarını çakozladım.
'Nehehe, yavrucuuum, o şarkıların anlaşılması için, biraz liseye gidiyor olmak lazım. ' dedim.
Bu cümleden ne anladı bilmiyorum. Önemli değil, kendim için kurdum artık bu cümleyi de, izin verrrseniz.
Dün benim ipod'u kendi kendine alıp, açıp, kulaklıkları kulağına sokup en az 30 dakika kadar, artık bu süreye ne kadar şarkı sığar ise, o kadar şarkı dinlediğini gözlemledim.
Keşke müzikisyen olsa allaam.. (ya da andy, sana da söylesem olur herhalde, isteklere ekleyebilir miyik?)

Pşşşt, çoban, ı-ıııııh, çoban. Sus bakiim.

Hay bin kunduz II

2007-06-15T12:39:00.000+03:00

Önceki yazıdan devam:

Bu macera burda bitmez tabii. Çekici geldi. Çekicinin sürücüsü evin ziline 3 sn aralıklarla en az 5.5 kez bastı. 'Geldim looo' diye yettim kapıya. Arabayı çekiciye sürdüm. Çok zevkliymiş. Sanki roller coastera binmiş gibi. Feci şekilde, arabanın içinde oturup öyle servise gitmek istedim. Utandım, söyleyemedim. ('Bi de lolipop verir misiniz?') Cepte biraz para keşfettim, mutluluk.. Fekat, kesinlikle gidip gelebileceğim vasıtaya yetmez. Otobüs beklesem bizim buralara otobüs saatte bir gelir, kaldı ki ne biletim var ne de bilet alabileceğim bir yer. Sürücüye 'ıı, benim de gitmem lazım ama, ııı nasın yapsam acaba?' diye sordum. Bu kibarlık packman gibi yiycek beni birgün... Sürücü: 'eğer uygun görürseniz yanımda gelebilirsiniz.' Sanki izdivaç teklif ediyor. Ne uygun görürseniz, ne diyosun allasen, en uygun yolu, zaten başka yolum da yok. Dün yolda gördüğüm ve arabayı nereye koyduğumu unutmayayım diye nirengi noktası bellediğim mavi çoraplı dilenci kadından daha meteliksizim. (o da mavi çoraplı kadın değil kırmızı gömlekli adammış zaten) . 'Çok uygun' dedim ('en uygun, çekil çekil....')
Kafa salam gibi olmuş: yaklaşık bir dakika süren bir kemer takma macerama tanıklık eden sürücü 'Koltuğun altında kalmıştır efenim', dedi. 'Boşverin hehe ben de öylesine zaten, ahahah, alışkanlık işte' ... 'Ne kadar yüksek bir araç. Ne zevkli olur kullanmak' diye diye fonda türküler eşliğinde sakız çiğnedim. Sakız oldu çürük bişiii.. ('Şu koltuğun altına yapıştırsam mı?'). Yapmadım. Daha sonra hıyal servis elemanının masasının altına yapıştırdım. Ehehehe... Zavallı! (masa yani..)
Araba indirilecek, geldik servise. 'Siz indirirken ben de bi servis elemanına bakiim' dedim. Tam o sırada sürücü: 'A, ama kontak kapatmamışınız' 'Ne?' 'Kapatmamışınız yani arabanın motorunu' 'Hadi ya... Olsun, noolur?' 'Bişi olmaz da, çalışmış araba' 'Amaaııın, nebliiim yaaa, noolcak, noolur yani, ne farkeder, ne gülüyosunuz ki üstelik' (o sırada çemkirmeye başladım galiba). Salam dedim ya, daha çok pastırma.. Arabayı bıraktı selam çaktı gitti çekicinin sürücüsü. Bana katlandığı ve hiç 'sen' demediği için sevgiyle baktım arkasından. Hatta bu arada arkasından su dökebilecek kadar da tuvalet ihtiyacı içindeyim.
Bir adam aradım etrafta arabama baksın diye. Bir servis danışmanı kız bana doğru geldi, gülümsedim. 'Vayy beaa ne kadar iyi, hemen biri geldi.'. O da bana gülümsedi sonra sağa çark etti, odalardan birinin kapısı bunu yuttu. Bi daha gören olmadı kendisini..İshaldi belki nebliiim, bana gülmedi de gaz sancısı çekiyodu. En uygun açıklamam budur.
30 dakika sonra biri baktı ve 'şımdı öğle arası, yemek yiycek arkadaşlar sonra arabaya bakarlar o da bi 45 dakka sürer, sonra durum tespit edilecek ve ona göre tedaviye başlıııcazzzzzz' dedi. 'Iıııhhh. Hayır, yemek yemesinler, yandaki yemekçiden ben onlara mantı ısmarlarım' daaa diyemiyoruuuuuum. Mecburen iğrenç bi durumla karşılaşıyorum: eve dönülecek.. ve daha iğrenci: taksi. Mecburum taksiye yer o kadar yamuk ki...
Bastım sarı düğmeye, ey ahali, süper jet bi taksi geldi. Yolda bi atm bulurum nasılolsa öderim diye tırınım tırınım bi edayla yayıldım arka koltuğa. Yolda bi tane bile atm olmadığını farkedince arka koltukta büzülmeye başladım. Bir yandan taksimetreye bakmaya çalışıyorum, bi yandan çaktırmamaya çalışıyorum 'aa öndeki arabanın markası dacia mı?' adam oraya bakarken ben taksimetreye...Nalet olsun, vites topuzu ilk iki rakamı gizlemiş... 'Biraz hızlanır mısınız aceba?' (maksat 5'e atsın), bi yandan da cebimin son nuru paranın atatürküne bakıp: 'ataaam ataaaam sen kalk da ben yataaaam' diyip duruyorum.
Yine de bir yerlerde sevenim var, eminim. Sitenin ilk kapısına geldiğimizde elimdeki paranın 1ytl fazlası yazıyordu metrede. Sürücüye 'siz beni burda bırakın param bitti, çekemedim, zaten arabam da bozuldu' diye ağlayınca adam 'hehehe' diye güldü. 'Biraz daha gidelim' dedi. 'Ay sağolun o zaman ikinci kapıya bırakın beni.' (Ay ne iyi adam...). İkinci kapıdan içeri giriyo taksi. 'tamam ben sağda iniyim' 'Yok, sen sööle nerde evin?' (şimdi iyilik yapıyo ya siz oldu sen, varsayılan karizma artık kazısan bile bi topluiğneucu kadar çıkmaz) 'ıı biraz ilerde, yokuşun üstünde.' 'şimdi bu sıcakta yokuş çıkma, ben bırakırım' (anneeaa) 'ay ama gerek yok, ben yüriiim, severim ben..' En son adam sokak başında bana 'bırrrraaak yaaaa sağ mı sol mu söööle' diye baarıyodu... Bizim ev de mimlenmiş oldu. Korkuyorum.
Şimdi annemi bekliyorum. Biraz para ve mümkünse kızımı getiricek. Pardon, kızımı ve mümkünse biraz da para getirecek.
Ha bu da bağa bi ders ossun..
Eğer bok bişii çıkarsa arabada on kere ders ossunnnnnn
...Derken biraz önce aradılar. 'bireanearhnıhnemailmeakgiarınkalmike' dedi servis danışmanım. Naaptı benim sıvadığım sakızı buldu onu mu çiğniyodu o sırada acaba?
'Yavaşça bir daha söyler misiniz? Neyine nooolmuş?'
'Biiiir numaaaraaalııı okşijeeen sensırı aaa-rııı-zaaa'
'Tamam anladım, bir no. oksijen sensörü arızalanmış. Niye?'
'E olur zaman içinde, bi darbe, bi taş'
'E napcaz?'
'Sipariş verebilirim. 'Çüş' kadar para tutar.
'Peki ne za...'
'Salı gününden önce gelmez..'
'Aaaanneaaa napcam ben, hadi sipariş verdik diyelim, salıdan önce getirmeniz müm...?'
'Malesefenim' .... 'Ama o zamana kadar arabayı kullanabilirsiniz'
'Nihiaaaaaaaaaaaaaaaaa nasıı yaaa'
Ulan madem kullanabiliyodum, sırf tecrübem olsun diye mi beni çekicilerde süründürdünüz..
Gidiim aliim şu şımarığı belki motoruna bi yumruk işi halleder.
Olmadı bi sen'sir'bulamaz mıyız bi yerden?
Karbondioksit için olanı olsa da olur..

Hay bin kunduz.

2007-06-15T10:50:00.001+03:00

Ağzım uğursuz benim. Biliyorum.. Ştt, a-a-a, şttt. Biliyorum dedim.
Dün Miso'ya japon arabalarından vazgeçemediğimi ve arabamın 5 senedir bana tek bir tık arıza bile yaşatmadığını söyleyip övdüm. 'Satmak zorundayım ama, 3 kapıyla artık deniz de, annem de ben de yapamıyoruz' dedim. 'Ancak sedan kurtarır bizi...'
Duydu mu seninki bunu? Sen bi alın bi alın....
Yaktı mı arıza lambasını bugün. Çotanak diye yaktı, gözümün yaşına bakmadı..Servis diyo ki sakın çalıştırıp siz getirmeyin buraya, motor gider vallaa ablacım....Yarebbim, Deniz'i okuldan alacam, ama nası alıcam, ta bi yerde... Yok ama, tek kuruş param da yok. Hayır, 'nasılolsa yanımda yamacımda birilerinden alırım, ne parası!' diyecek durumum mevzu bahis değil.. Sen misin böyle kredi kartına güvenip gekgekgüberek yayılan... Üstelik Miso'yla dün bunu da konuştuk. Gevrek gevrek gülüp 'işte ben böyleyim' bile dedim. İyi bok.
Bugün Deniz'le birbirimizin günü üstelik. Hem de babalar günü var, aynı gün babamın da yaşgünü. Hediye almak lazım. Para çekmek lazım, en yakın atm'ye 1 saatte ancak yürürüm, 1 saat geri geliş, ama çekici beklenecek. 'arabanızınıbışındanıyrılmıyınlütfiin' dedi acil yardım hattındaki. Zor anladım ama anladım, eminim böyle dedi. Ben de aynen: 'pekiıyrılmıyorumbırdıyım' dedim. Sonra kendime kızdım, dalganı geçecek gündü sanki. Sen böyle yaptıkça geligeliveriyolar işte na bööle.
Ne şanslıyım ki gününün içine edebileceğim, tüm programını alaşağı edebileceğim ve tüm bunlara gıkını bile çıkarmayacak güzel bi annem var. (Aaaaaaa, yine iyi bişii dedim allaam sen koru...)
Bekliyorum şimdi, gelecekmiş yarım saate kadar çekici. Ne kadar çekiciymiş bir ara anlatırım artık. (Bir tangırtungur taşıta da bu kadar stres yüklenir mi, yazık!)
Artık benim ağzımdan bir tek övgü çıkmaz kimseye. Ne bir kimseye ne bir eşyaya!
Satacaktım ben aslında geçen hafta, iyi ki satmamışım. Aldığının ikinci günü arıza lambası yanacaktı alan zavallı yeni sahibe. Sonra bi de bedduadan başın kurtulmasın.

Arıza onda değil, biliyorum, bende bendeeee!

Obur beyefendi iş başında

2007-06-14T15:03:00.000+03:00

Evet, evet. 9:52 itibariyle..
4 kilo. Aynen Miso'nun Ilgaz'ı gibi. Boyunu bilmiyorum. Uzun olduğundan eminim çünkü ayakları koccaman. (Bir bebeğinki ne kadar olursa artık...) Ayaklar beyaz-pembe. Gözler yok ortada. Ingıaaaaaaaaaniyaaaaaaaa diye ağlayabiliyor. Ses kalın. Cork cork diye emiyor..
(işte tam bu noktada, okuyan herkesi bu paragraftan sonra tahtaya vurmaya vu mucuk mucuk yapmaya davet ediyorum.)
Adı Toplak.
Ay afedersiniz, Toprak.
Anne deli, 'haa? hııı? ehehhee, geberek güberek', baba şaşkın 'nası yani yaa?', dayı panik (bişii olmaz di mi?), anneanne heyacanlı, panik, şaşkın, mutlu, hepsi. (işte annelik öyle birşey, deniz'in çocuğunu beklediğimi tahayyül edemiyorum asla). Miso ağlangan :-) ama çok yardımcı ve kibar. (gerçi dönüş yolunda bir iki kere 'anam çarpacak' çığlıkları atmasına sebep olacak şekilde bir tansiyon kazandırdım kendisine tekrardan. adrenalin olsun, bugünü unutmasın diye yani.. iyilikten yahu, ne olacak başka?..) Kuzin ahtapot, dede ne yapacağını bilemez, ama göstermek de istemez, Çoban ne bilmiyorum. Salak bir sırıtma eksik olmadı sanırım yüzümden. Bir işe yaramak isterdim ama sonra artık herhalde, sonra.
Deli her zamanki gibi nüktedan. Bir ara emmeyi bırakan Toprak Neaaaaııııııahnnngaaaaa diye bağırınca Misoyla Çobana dönüp 'eee şimdi naaapcam' diye sordu. Güldü ama panik halde, saklanabilecek kadar da değil. Gözler koccaman. Canım benim yaa... 'Sakin olacaksın.' dedim. 'Sakin.'
Söylemesi kolay. Ben bile değilim. Kaldı ki ilk defa başına gelen birşey. Doğum sonrası Pdeli odaya alındıktan bir müddet sonra doktor hanım geldi: 'Eeeeeeeeeeee, (fıtttıt fıtttıt diye kapıdan odanın köşesine kadar hışır hışır yürüdü) niye emzirmiyoruz bakalım?'. (Herkes çıkarsın bakalım memeleri, hepbirlikte bir emzirme töreni yapacaz...) Allah allaaaaah dedim ben içimden, ama pdeli süper, hemen yapıştırdı: 'Bilmiyorum valla, daha önce anne olmadım!'. E bi zahmet söyleyin di mi, kardeşim, nerde empati, nerde sempati ve nerde patates püresi!!! 'Aferin yavrum' dedim, bunu da tekrar içimden. 'Harikasın'.
Çok sevdiğim Yeşilçayımın da bu hallerine tanıklık edebilmek isterdim. Mümkün olmadı.
Enteresan bir his.
Mutlu olun!

Portakal orda kal.....

2007-06-13T20:14:00.000+03:00

Yazacağım çok şey birikti.
Hepsini taslak yaptım.
E ama şimdi ben ne yapıcam?
Yarın delim doğuracak, Toprak yanımıza gelecek.
E kim benim yazılarıma şappadanak yorum yazacak?
Kim ne diyon yaa diye soracak?
Kim telefon edip şu mu bu mu diye vıdıvıdı yapacak?
Kim kikir kikir yapacak?
Yarın çok güzel olacak.
Çok heyecanlandım birden.
Yanımda, yakınımda olduğu için de
canımın içi olduğu için de..
Iıııhhh..

Stay Hungry. Stay Foolish

2007-06-12T21:44:00.000+03:00

Pixar demişken;
Üstünden zaman geçmiş olmasına rağmen eskimeyecek bir konuşma. İlk defa yoort bana bunu yollamıştı, biraz uzun olmakla birlikte dikkate değer, kanımca :

This is the text of the Commencement address by Steve Jobs, CEO of Apple Computer and of Pixar Animation Studios, delivered on June 12, 2005.

I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories.

The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?

It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.

And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.

It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.

None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, its likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.

Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

My second story is about love and loss.

I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.

I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down - that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.

I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle.

My third story is about death.

When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.

This was the closest I've been to facing death, and I hope its the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.

Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma — which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960's, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.

Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.

Stay Hungry. Stay Foolish.

Thank you all very much.

Neleeeer olduu bana böyleeeeee dırınım dırınım

2007-06-12T18:38:00.000+03:00

Deniz'in dünyaya gelişinin en güzel meyvelerinden biri de benim animasyon filmleriyle tanışmam sanırım. Tanışmak demeyelim de kaynaşmak diyelim. Pixar, WD, Dreamworks. Ağzımın suyu akarak izliyorum çoğunu.

Ama bir numaralı'm var tabii: İlk izleyişimden itibaren devamlı izleyesim gelen bir film. Hatta aynı dizinin iki filmini de..
Toy Story.
Nedenleri var:
Birincisi, ilki tam 12 yıl önce yapılmış. Ve hala en az yeniler kadar güzel.
Hikaye harika. Oyuncaklar. Çoğunu da bulabiliyoruz heryerde. Mesela patates kafa, mesela yaylı köpek..
Bir diger neden Shark Tale vs. gibi aslında büyüklere yönelik animasyon filmi değil. İçerik çok güzel, mesajlar da öyle. (Bunun benim sevmemle alakası yok. Olsun.)
Orijinal seslendirme çok başarılı, bunun yanında türkçe seslendirme de harika.
En son ama en önemlisi: müziiiiiik..
Ben yine seslerden gideceğim, seslerden ve müzikten.
Orijinal seslendirmede başroller Tom Hanks (Woody) ve Tim Allen(Buzz Lightyear)'ın. İkisi de çok başarılı. Harika bir iş seslendirme ama çok da zor. E türkçesinde de sırasıyla M.Ali Erbil ve Haluk Bilginer. M.Ali Erbil, yani sulusulu şovmen.. Adam aslında astarında iyi bir tiyatro oyuncusu ve çok çok iyi bir seslendirmeci. Seçimleri boktan tabi herkesin kendi seçimi, ne denir? Haluk Bilginer içinse artık denecek ne kalmış. Sesinin tonu da, vurguları da, diksiyonu da, canlandırması da bir harika. O ayrı bir yetenek.
Aslında orijinali dinledikten sonra türkçe çok yavan olur, çekici olmaz diye düşünülebilir. Bu ikili ise muazzam.
Geliniz müzik kısmına. İşte burda çok takılıyorum. Randy Newman. Ben bittabi türkçesini izleyegeldiğimden farkına bir sene önce vardım. (I-ım, biraz da taşkafalılık var işin içinde) Bu sene de okuduğum müzik kitaplarında şahsımca önemli isimlerin bu müstesna müzisyen hakkında çok iyi konuştuklarını gördüm. Demem o ki, Toy Story ile Randy Newman'ı bağdaştırmam bir senemi aldı. Halbuki orijinalindeki şarkılardan anlamam gerekirdi. Benim en sevdiğim ses renklerinden. Bir yerde 'embriyonik ton' gibi birşey deniyordu sesi hakkında. Ne demekse? Adam muazzam bir kompozitör bana sorarsanız, bir tek bu filmle kısıtlı değil elbette.
Öneririm: 'You've got a friend in me' ve 'Strange Things'.. 2'den
"Woody's Roundup" theme, 1.'den..
Peki türkçesinin içine mi edilmiş diye sorabilirsiniz. Özellikle ikincide tam tersi, Fatih Erkoç'un harika yorumuyla şarkılar havalarda uçuyor. 'Ben senin dostunum' ve 'Garip Şeyler'.
Bazen R.Newman'ın mı yoksa F. Erkoç'unkini mi daha fazla seviyorum ayıramıyorum.
Belki orijinalini yapamıyoruz ama çok güzel lokalize edebiliyoruz hani. :-)

(Şimdi birileri yine yazar, film izletmek yerine kitap okusanız ya.. diye. )

Dızzzztt bızzzzzt

2007-06-11T09:51:00.000+03:00

Necefli Maşrapa...

Bal kaymak

2007-06-06T15:40:00.000+03:00

Aman bugün iyice hoş oldum. Bir tepetaklak bekliyor beni bundan sonra herhalde. Ancak o paklar. (Muhafaza talep ediyorum!)

Merakla beklediğim iki kitap da geldi. Artık onlar benim kitaplarım.
Elimde ise deli'den ödünç aldığım, bir bitli bir de aynalı (nası kriptik yazıyorum ama), aynı yazarın iki kitabı var ki birine başlamıştım. Deniz'in anaokuluna uyum döneminde kafa dağıtıyordum. İlk gün okudum, hiç de bölünmeden. Çünkü bir güzel eğleniyor, bir güzel katılıyor, hiç mızmızlanmadan, hiç ağlamadan, hiç suratıma bile bakmadan yanımdan akıp geçiyor. Öğretmenler 'uyum sürecini atlayalım' diyor. 'Durun ya, benim de bi uyum sürecim var, önce ben bir alışayım' diyorum. Ama tecrübeli annelerden öğrendiğim kadarıyla bu işin ilk haftası böyle sonraki haftalar tam tersi olabilirmiş. Neyse artık bir şekilde yapacağız. Vazgeçmek yok na o kadar parayı peşin almışlar, dibine kadar gidecek.
Bugün geveze mi geveze bir anneyle kreşte söyleştik. Ben kitaba devam ederim sanmıştım ama ne mümkün! Benim yaşımdaymış, kocası gemiciymiş, 6 ay yokmuş, çocuğu başta istememiş aldırmak istemiş ama kocası istememiş, çocuğu kalça çıkığı yaşamış hiç yürümez demişler ama 11.ayda yürümüş. 19 ay emzirmiş. Başka iki çocuğa da süt anneliği yapmış. Memeleri aslında fındık kadarmış ama sonra 100 beden olmuş. 'Şimdi yine küçüldü ama pörsüdü' şeklinde detayları da aldım. 'Ay inanmıyorum, bi bakiiim' demedim. Kibarım ben. Bu denli dur durak demeden konuşan, es yüzünden anaokulu müzik dersinde kalmış biriyle karşılaşmadım desem yalan olmaz. Beni çok beğendi diye telefonumu alacaktı 'Ayol ben cuma da gelicem o zaman görüşürüz' dedim. O gittikten sonra öğretmen bana 'Artık yarın kalmanıza gerek yok' diyince bu açıdan rahatlamış oldum. 'Ama biraz erken gibi geldi bana, e daha üçüncü gün bugün?' 'Bişi olmaz bişi olmaz, peee biz neler görüyoruz' tavırlarıyla beni susturmayı başardı. Bakalım yarın ne olacak?
Neyse, o şu bu da, en güzeli: bugün buralara on dakikadan fazla yağmur yağdı. Çok mutlu olduğumu söylemeye gerek yok.
Yaaaa yaaaa yaaamulllll
tekneeede haaamuuuulllll...
Komik: Bir ara arabamı park ettiğim yerde sileceklere bir reklam kağıdı sıkıştırmışlar. 'Fentezi gereçleri'. Bizim kırk yıldır bildiğimiz şişme kadın ne zamandan beri şişme 'hanım' oldu, afedersiniz? Boy boy oluyormuş bunlar artık hem de.. (eskiyi ben ne bilirim, sadece tahmin, sadece tahmin) Kağıdı attım ama ilgilenenler için park yerini tarif edebilirim.